All Chapters of เล่ห์ร้าย ล่ารัก: Chapter 31 - Chapter 40

อดัมเดินตามร่างบางเข้ามาภายในห้องนอนหรูพร้อมยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ เข้ามาก็เห็นหลังของคนร่างบางเดินหายเข้าไปในห้องน้ำนึกรู้ทันทีว่าเธอคงไปอาบน้ำซึ่งตามประสาผู้หญิงที่คงใช้เวลานานพอสมควรร่างสูงจึงค่อย ๆ เดินไปสำรวจยังลิ้นชักของโต๊ะข้างเตียง เมื่อไม่พบสิ่งที่ต้องการก็เดินหาตามมุมต่าง ๆ ของห้องนอน จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่กระเป๋าสะพายที่หญิงสาวใช้ประจำ“ไม่รู้เหรอที่รักว่ากินแล้วมันบาป ทำบาปแบบนี้ต้องลงโทษหนัก ๆ” อดัมหยิบแผงยาสีขาวที่ถูกแกะไปแล้วหนึ่งเม็ดขึ้นมายิ้มด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะถ่ายรูปของแผงยาทั้งด้านหน้าและด้านหลังแล้วจัดการส่งมันไปให้ลูกน้องคนสนิทอย่างปิแอร์พร้อมสั่งงานจากนั้นจึงสลัดเสื้อผ้าที่ห่อหุ้มร่างกายออกจนหมดแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยที่ไม่มีอะไรปกปิด“ว้าย! เข้ามาทำไมคะ! เสื้อผ้าก็ไม่ใส่คนทุเรศ!” พระพายร้องตกใจเมื่อร่างสูงที่เปลือยเปล่าเข้ามาขัดจังหวะการนอนแช่น้ำอุ่นของเธอ“เอ้า! เข้ามาในห้องน้ำก็มาอาบน้ำสิจ้ะเมียจ๋า เอ้~ หรือจะเข้ามาทำอย่างอื่นดี หนาว ๆ แบบนี้ชักจะไม่อยากอาบน้ำแล้วสิ” อดัมเดินมานั่งที่ขอบอ่างจากุซซี่แล้วโน้มตัวยื่นมาเข้ามาพูดกับพระพายจนร่างบางต้องเอนก

-วันต่อมา-“เก็บของเสร็จรึยังพาย” อดัมถามหญิงสาวหลังจากที่บอกเธอในช่วงเช้าว่าวันนี้ต้องเดินทางกลับอิตาลี“ค่ะ” พระพายตอบเขาเพียงสั้น ๆ พร้อมกับหยิบจับอะไรไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าคู่สนทนาอดัมได้แต่ลอบถอนหายใจให้กับคนแสนพยศ ตั้งแต่เมื่อเช้าที่เขาพยายามง้อพยายามชวนเธอคุยสารพัดแต่ร่างบางกลับพูดน้อยถามคำตอบคำ เฉยเมยให้เขาตลอดเวลา คนที่มีความผิดติดตัวแถมยังมากเสียด้วยจึงต้องพยายามง้อ แม้เมื่อวานจะโมโหเพียงใดแต่พอใจเย็นก็สำนึกขึ้นได้ว่าควรใช้ไม้อ่อนกับเธอ ไม่ใช่แรงใส่กันอย่างที่เคยทำ“ถ้างั้นพายก็ไปอาบน้ำเตรียมตัวได้แล้วครับ เดี๋ยวเราจะได้ไปสนามบินกัน” อดัมเดินไปโอบเอวบางพร้อมรั้งพาไปยังห้องน้ำ“ให้พี่อาบให้ไหม” อดัมก้มลงไปจ้องหน้านวลที่ทำสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลาแล้วกระซิบอย่างหยอกเย้า มือปลาหมึกก็เริ่มลูบไล้ไปตามเอวบาง“ตามสบายค่ะ” พระพายตอบรับเหมือนอนุญาตให้เขาทำดังที่เสนอตัว แต่เสียงเรียบ ๆ ที่เอ่ยตอบกลับทำให้อดัมไม่กล้าที่จะทำดังที่พูด แม้ร่างบางจะเดินนำเข้าไปในห้องน้ำโดยที่ไม่ได้ล็อคประตูก็ตาม-เวลาต่อมา-อดัมเดินนำร่างบางเข้ามายังคฤหาสน์ทริเซียโน่ที่มีแม่บ้านและบอดี้การ์ดยืนร

“นี่! ปล่อยสักทีได้ไหมคะ!” พระพายปัดมือหนาที่เอาแต่กอดรัดเธอแน่นแต่ทำยังไงก็ไม่สำเร็จแถมคนหน้ามึนก็ยังซุกหน้าลงมาที่ซอกคอของเธอแล้วกดหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น“อื้อ! ปล่อยได้แล้วค่ะ จะนอนอยู่แบบนี้อีกนานไหมฉันหิวนะ ตั้งแต่มาถึงยังไม่ได้กินอะไรเลย” พระพายตีแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแรง ๆ ด้วยความโมโห อดัมจึงเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องหน้าเธอด้วยสายตาดุ ๆ“ถ้าหิวก็พูดดี ๆ พระพาย ไม่งั้นพี่จะกอดพายอยู่แบบนี้แล้วป้อนอย่างอื่นแทนข้าว” อดัมพูดเสียงดุด้วยความไม่พอใจที่เธอแทนตัวด้วยคำที่ห่างเหิน“จะบังคับกันไปถึงไหนคะ” พระพายเองก็สบตาเขานิ่งด้วยความไม่พอใจเช่นกันที่อดัมมาออกคำสั่งกับเธอ เพราะนับจากนี้เธอจะไม่ยอมให้เขาออกคำสั่งอีกอดัมจ้องมองหญิงสาวที่ทำเสียงแข็งกลับอย่างไม่ยอมจนร่างสูงต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ แล้วค่อย ๆ ปล่อยแขนที่โอบรัดร่างบางช้า ๆ แล้วยิ้มอ่อนให้เธอ“พี่ไม่ได้บังคับที่รักนะครับ พี่แค่ไม่อยากให้ที่รักเรียกแทนตัวเองแบบนั้นพี่ฟังแล้วมันดูห่างเหิน แต่ว่าแล้วแต่ที่พายสะดวกเลยครับ พี่ไม่บังคับพายหรอกนะ” อดัมยิ้มให้พระพายนิด ๆ ด้วยท่าทีหงอย“พายหิวแล้วใช่ไหมเดี๋ยวพี่ให้แม่บ้านจัดโต๊ะให้นะครับ” อดั

“ที่รักจ๋า ทำอะไรอยู่ครับ”“ทาครีมไงคะ” พระพายตอบคนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังพร้อมยิ้มให้กันผ่านกระจกเงาอดัมใช้สองมือแกร่งจับที่ไหล่บางทั้งสองข้างแล้วลูบไล้ไปมาเบา ๆ พร้อมกับนวดคลึงให้เธอ“ผิวเมียจ๋าสวยจังเลยครับ ผิวขาวเหมือนน้ำนม นุ่มมากด้วย พี่ชอบที่สุดเลยรู้ไหม” อดัมบอกแล้วก้มลงไปจูบกับสูดดมที่ไหล่ของพระพายแล้วมองเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่มผ่านกระจก เรียกความแดงระเรื่อจากแก้มของพระพายได้เป็นอย่างดี“เลิกปากหวานสักทีเถอะค่ะ ชมพายทุกวันไม่เบื่อรึไงคะ”“ไม่เบื่อหรอกครับ แล้วพี่ก็จะชมเมียจ๋าทุกวันจนแก่ไปด้วยกัน เมียจ๋าอย่าเบื่อก่อนล่ะ” อดัมตอบเธอพลางทำตาหวานเชื่อมใส่จนพระพายหัวเราะออกมาเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่โดนกระตุ้นจากเขา“เขินเหรอครับ” อดัมยิ้มล้อให้เธอแล้วกดจูบผมหอม ๆ ที่แสนจะหลงใหล“ยังจะถามอีกนะคะ นอนได้แล้วค่ะเดี๋ยวพายทาครีมเสร็จแล้วจะตามไป” พระพายเอ่ยตัดบทเมื่อคนตัวสูงเอาแต่แกล้งให้เธอเขินซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเธอไปไม่เป็น“ไปพร้อมกันไม่ได้เหรอที่รัก พี่อยาก นอน กับเมีย” อดัมบอกแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ให้หญิงสาวผ่านกระจกแล้วช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มพาเดินตรงไปยังที่นอนท่ามกลางเสียงร้องตกใจของพร

พระพายมองตามร่างสูงที่เดินหายเข้าไปภายในมุมหนึ่งของตัวบ้านก่อนที่เธอจะยืนใช้ความคิดอยู่สักพักแล้วเดินไปที่ห้องนอน ทำให้หญิงสาวพบกับกองข้าวของมากมายที่อดัมซื้อมาเป็นของฝากเธอ“คุณปิแอร์คะ” พระพายลงมาข้างล่างและรีบเรียกเลขาของอดัมในทันทีที่เห็นเขา ปิแอร์จึงหันมาหาเธอตามเสียง“ครับนายหญิง มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” ปิแอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมเพราะคนตรงหน้าก็ถือเป็นเจ้านายของเขาเช่นกัน“คือว่า ฉันมีเรื่องจะถาม...เอ่อ” พระพายอึกอักไม่กล้าถามเพราะใจหนึ่งก็กลัวจะดูไม่เหมาะสมนักที่มาถามเรื่องส่วนตัวของสามีจากลูกน้องของเขาเพราะอาจทำให้คนใต้การปกครองไม่เคารพเขาได้“นายหญิงจะถามถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เป็นข่าวใช่ไหมครับ” ปิแอร์เอ่ยออกมาอย่างรู้ทัน เขานึกตงิดใจแล้วว่าต้องเกิดเรื่อง“เอ่อ ค่ะ คือ...”“ผมยืนยันได้เลยครับ ด้วยเกียรติของผม เจ้านายไม่ได้นัดเจอหรือติดต่อกับมิเชลเลย เมื่อวานเจ้านายทำงานจนถึงช่วงพักทานข้าวเจ้านายก็รีบออกไปเดินหาซื้อของฝากให้คุณ แค่บังเอิญเจอมิเชลที่ห้างนั้นแล้วเธอเข้ามาทักทายก็เท่านั้น แล้วเจ้านายก็รีบกลับมาเคลียร์งานต่อให้เสร็จจนดึกดื่น ยังไม่ทันได้พักเจ้านายก็รีบนั่งเค