All Chapters of เล่ห์ร้าย ล่ารัก: Chapter 21 - Chapter 30

“เอ่อ อดัมคะ วันนี้ดาใส่เสื้อผ้าพี่พายก่อนก็ได้นะคะ จะได้ไม่ต้องลำบากให้คนไปซื้อให้”“อย่ามายุ่งกับของพวกนั้น อย่าแม้แต่จะแตะต้อง!” ท่าทีของอดัมเปลี่ยนไปทันทีหลังจากพระพายเดินออกไปอย่างไม่ใยดี และยิ่งหญิงสาวตรงหน้ามาบอกว่าจะใส่เสื้อผ้าของพระพายเขาก็ยิ่งโมโห กล้าดียังไงจะมาใส่เสื้อผ้าของเมียเขา“ดาขอโทษค่ะ ดาแค่กลัวคุณจะลำบากต้องหามาให้ใหม่” ภีรดาตอบเสียงอ่อนหวังเรียกคะแนน แต่อดัมกลับไม่ได้สนใจเดินไปโทรศัพท์สั่งให้ลูกน้องไปหาเสื้อผ้ามาให้เธอแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวไม่นานคนของอดัมก็ถือถุงเสื้อผ้าเข้ามาให้ และเมื่อภีรดาหยิบมันออกมาดูก็แทบจะกรี๊ดออกมาให้คอแตกเพราะมันเป็นเพียงเสื้อยืดกับกางเกงยีนขาสั้นราคาถูกที่น่าจะไปหาซื้อมาตามตลาดนัด ไม่ใช่เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงอย่างที่เธอหวัง“ยังไม่กลับอีกเหรอ” อดัมเดินออกมาเจอภีรดายังคงอยู่ในห้องนอนก็ถามออกไปอย่างรำคาญ“อย่าเพิ่งไล่สิคะ ขอดาอาบน้ำก่อนสิ” ภีรดายิ้มให้เขาก่อนจะเดินเข้าไปจัดการร่างกายในห้องน้ำ หลังจากอาบน้ำจัดการร่างกาย และเสียมารยาทรื้อค้นเครื่องสำอางมากมายของพระพายมาใช้จนพอใจภีรดาก็เดินออกมายังโซนห้องนั่งเล่นซึ่งมีอดั

“พระพาย!” เสียงสาวประเภทสองร่างใหญ่เอ่ยเรียกพระพายที่หน้าร้านเสียงดังลั่น จนหญิงสาวที่นั่งออกแบบเสื้อผ้าอยู่เพลิน ๆ ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ“เจ้ปราย!” พระพายเรียกชื่อของคนที่มาหาด้วยความตกใจปนดีใจ“เออเจ้เอง คิดว่าผีรึไงยะ กว่าจะหาตัวเจอนะ ลาออกจากงานแล้วหนีมาอยู่ที่นี่ตัดขาดการติดต่อทุกอย่าง ไม่คิดว่าทุกคนเขาจะเป็นห่วงบ้างเลยรึไง” ทันทีที่เห็นหญิงสาวรุ่นน้องที่เธอรักและเอ็นดูราวกับน้องแท้ ๆ เจ้ปรายก็บ่นร่ายยาวด้วยความน้อยอกน้อยใจปนเป็นห่วง พระพายจึงรีบยกมือไหว้แล้วเดินมากุมมือเจ้ปรายอย่างต้องการขอโทษ“พายขอโทษนะคะเจ้ปราย พายมีความจำเป็นจริง ๆ ค่ะ” พระพายมองเจ้ปรายตาเป็นประกายอ้อนจนเจ้ปรายส่ายหน้าอย่างไม่ติดใจถือสา“ช่างมันเถอะอย่างน้อยก็ได้เจอตัว ต้องขอบคุณยัยน้องดานะที่มีเรื่องกับเราจนมีคลิปกระจายไปทั้งโซเชียลนี่ว่าแต่เรื่องมันเป็นมายังไงทำไมถึงทะเลาะกัน”“ก็อย่างที่เห็นในคลิปนั่นล่ะค่ะ เขาคงมาเที่ยวพอดีมาเจอพายก็เลยมีปากเสียงกันนิดหน่อย”พระพายเล่าคล่าว ๆ พลางทำหน้าเอือมเมื่อต้องพูดถึงภีรดา“อย่างที่เห็นในคลิปก็แสดงว่ายัยดาเป็นเมียน้อยผัวเอ้ย! แฟนเราเหรอ แล้วเราไปมีแฟนตอนไหนยะ หลัง

เพราะมัวแต่ยืนยิ้มก้มหัวขอบคุณผู้ชมที่ปรบมือแสดงความยินดีด้วยใจที่ทุกคนชื่นชอบผลงานโดยไม่ทันที่จะได้สังเกตว่าใครเดินขึ้นมาบนเวทีพร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้ พระพายมองเห็นช่อดอกไฮเดรนเยียสีม่วงแซมด้วยคาลล่าลิลลี่สีขาวที่เธอชอบก่อนจะอมยิ้มออกมาแต่พอเงยหน้ามองเจ้าของช่อดอกไม้ที่มาร่วมแสดงความยินดีด้วยดวงตาหวานก็ต้องเบิกกว้างเหมือนต้องคำสาป ทันทีที่มองเห็นใบหน้าคมสันและสายตาคมที่มองเธอทำเอาพระพายแทบหยุดหายใจ“ยินดีด้วยนะ” อดัมเองที่เป็นฝ่ายเอ่ยออกมาทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงเกร็งพร้อมยื่นช่อดอกไม้ให้ แต่กลับทำให้คนที่ได้ยินน้ำเสียงของเขารู้สึกว่าชายหนุ่มพูดออกมาอย่างจำใจ พระพายจึงยื่นมือไปรับช่อดอกไม้นั้นด้วยมือที่สั่นไหว พร้อมเอ่ยขอบคุณเขาเบา ๆ แล้วหันไปยิ้มให้กล้องโดยที่ไม่ได้สนใจคนตัวสูงข้าง ๆ จนกระทั่งงานจบลงเธอจึงรีบเดินเข้าไปยังหลังเวทีทิ้งให้เจ้ปรายยืนพูดคุยกับอดัมและแขกคนอื่น ๆ เพียงลำพัง“พาย พายเป็นไงบ้าง” เจ้ปรายรีบเดินเข้ามาหาพระพายทันทีปลีกตัวออกมาได้ด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเห็นร่างบางนั่งหันหลังตัวสั่นไหว“เจ้ปราย~” พระพายหันไปกอดสาวประเภทสองตรงหน้าเต็มแรงอย่างต้องการที่พึ่ง น้ำตา

“พระพายจ๋า~” พระพายรู้สึกตัวสะลึมสะลือตื่นกลางดึกเมื่อได้ยินเสียงอ้อแอ้เรียกชื่อเธอ รวมทั้งรู้สึกเหมือนร่างกายโดนกดทับ“อื้อ! คุณ! จะ...จะทำอะไรคะ” พระพายลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจเพราะอดัมกำลังคร่อมร่างเธอ แสงจากภายนอกส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่ปิดไม่สนิททำให้เห็นใบหน้าเขาได้ชัดว่ากำลังมองเธอด้วยแววตาหวานเยิ้ม ซึ่งมันคงดีกว่านี้หากเขาไม่ได้มองเธอหวานซึ้งด้วยความเมา ใช่เขาเมา และดูท่าทางจะเมาหนักเสียด้วยเพราะกลิ่นแอลกอฮอล์มันคละคลุ้งไปทั่วจนเธอแทบจะมึนไปด้วย“จะทำอะไรงั้นเหรอ จะเอาเมียไงครับคนสวย” อดัมตอบพระพายไปตามความต้องการอย่างหน้ามึน แม้จะเมาแทบคุมสติไม่อยู่แต่กลับควบคุมคำพูดให้พูดชัดเจนได้ พร้อมส่งยิ้มแพรวพราวให้คนสวยตรงหน้าแล้วก้มหน้าลงมาหวังจะจูบปากอวบอิ่มให้สมใจแต่พระพายกลับรีบใช้มือดันอกเขาไว้“ยะ หยุดก่อนค่ะคุณเมามากแล้วนะ ไปล้างหน้าล้างตานอนดีกว่านะคะ” พระพายพยายามกล่อมเพราะเห็นเขาเมามาก เหลือบไปมองนาฬิกาก็นึกโมโหเขา ตีสี่จะเช้าอยู่แล้วเมาแล้วแทนที่จะนอนไอ้คนหื่นกาม!“ไม่เอาไม่อยากนอนอยากเอาเมียมากกว่า ไหนมาขอลองเช็คของหน่อยซิไม่ได้เอาตั้งหลายเดือนยังคุณภาพดีรึเปล่า” อดัมพูดจาหยอก

พระพายตื่นขึ้นมาในตอนสายก็ไม่เจอคนร่างสูงที่นอนอยู่เคียงข้างเสียแล้ว ร่างบางค่อย ๆ ขยับตัวด้วยความเหนื่อยล้าจากการใช้งานร่างกายอย่างหนักมาทั้งคืน พร้อมขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเมื่อเจอโน้ตใบเล็ก ๆ ที่วางไว้ที่หัวเตียง...ออกไปเคลียร์งาน เย็นนี้แต่งตัวสวย ๆ นะโน้ตที่เขียนทิ้งไว้ด้วยลายมือหวัดที่เธอจำได้ดีว่าเป็นลายมือเขาทำให้ใจที่เหนื่อยล้ามานานพลันเต้นแรงด้วยความแปลกใจปนตื่นเต้นนิด ๆ ไม่รู้ว่าอดัมจะมาไม้ไหนกับเธอ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายพระพายจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยก็ไม่รู้จะทำอย่างไรกับอาการประท้วงของท้องไส้ที่เริ่มร้องด้วยความหิว จะออกไปหาอะไรทานก็ไม่กล้าเพราะกลัวจะมีคนเห็น เธอไม่อยากตกเป็นขี้ปากหรือความเข้าใจผิดของใครว่าเธอเองก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่เขาเรียกมาเพื่อบำเรอความสุขให้เขา แม้ว่ามันจะเป็นจริงดังที่ว่าแต่ก็ขอทำตัวลีบที่สุดไม่ให้ใครรู้จะดีกว่ากริ่ง~เสียงจากอินเตอร์คอมหน้าประตูดังขึ้นในเวลา 12.00 น. พอดิบพอดี พระพายขมวดคิ้วเรียวมองไปตามต้นเสียง ขยับกายเดินไปยังประตูหน้าห้องพักหรู ไม่รู้ใครมาในเวลานี้ แล้วเธอที่ไม่ใช่เจ้าของห้องจะตอบบุคคลที่มาใหม่ว่าอย่างไรเล่าหากโดนถามว่าเขา