All Chapters of ชี (She) ไม่นกนะจ๊ะ: Chapter 41 - Chapter 50

“อ้า...โคตรเสียว โคตรแน่นเลย” “อือ คุณ” “ก็ผมชอบมากเวลาคุณเขินแล้วหน้า ยิ่งเวลาเจ้านั่นของผมอยู่ในตัวคุณแล้วคุณก็บีบรัดผมนะ...อ้า” เพียะ! หญิงสาวยกมือขึ้นตีแก้มสากเบา ๆ เพราะเขินอายกับคำพูดของชายหนุ่ม ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าลงบนไหล่แกร่งของชายหนุ่ม เนวินฉีกยิ้มก่อนขยับสะโพกเข้าหาหญิงสาวแรง ๆ จนร่างบางสะดุ้งสั่นไปทั่วร่าง เนื้อตัวแดงก่ำไปด้วยความเสียวซ่าน ทั้งที่ก็เอาบ่อยแต่ทำไมร่างกายของหญิงสาวก็บีบรัดแก่นกายเขาขนาดนี้ ไม่ให้หลงได้อย่างไร น่ารักขนาดนี้ “เสียว...” “คุณ” “ทำไมครับ ก็ผมเสียวสิ ใครให้คุณแน่นขนาดนี้ ลองขย่มดูสิครับ” มือหนาคว้ามับที่เอวบาง ออกแรงให้หญิงสาวควงสะโพก แบบนั้นก็ทำให้ชายหนุ่มกัดปาก นกกัดปากเบา ๆ เพราะเธอเสียวมากเหมือนกัน รับรู้ถึงการตอดรัดแก่นกายที่แทรกกายเข้ามาโอบรัดตามจังหวะของชีพจร สะโพกผายเริ่มขย่มเข้าหาร่างกายแกร่งเบา พอเห็นใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเธอก็เริ่มสนุกกับการเป็นคนคุมเกม ลองควงสะโพกเล็กน้อย ก่อนออกแรงขย่มเบา ๆ “เสียวไห

หลังจากตกลงกันได้เรียบร้อยแล้ว สามวันทั้งสองก็ใช้ชีวิตช่วยตาบัวกับยายแก้ว โดยทั้งสองก็ไม่ได้ว่าอะไร แม้จะแปลกใจเล็กน้อยที่ลูกสาวยอมกลับไปอย่างง่ายดายซึ่งตาบัวยายแก้วก็ไม่ได้ห้ามแต่ก็ขอให้ทั้งสองรักกันเอาไว้ ตั้งสติให้มาก ๆ เป็นคำอวยพรที่ยายแก้วมอบให้ก่อนกลับกรุงเทพ ศกุนีขับรถคนละคัน แม้ว่าชายหนุ่มจะรบเร้าให้กลับคันเดียวกับเขา แต่เธอก็ไม่ยอมอยู่ดี ถ้าถึงกรุงเทพไม่อยากใช้รถสาธารณะ หรือ ยืมรถของชายหนุ่มใช้ ถึงจะรู้ว่าเนวินมีรถหลายคันขนาดไหน เธอก็อยากใช้รถตัวเองมันสบายใจมากกว่า ตลอดทางชายหนุ่มก็ต่อสายคุยกับเธอตลอดทาง เหมือนกลัวว่าเธอจะแอบไปคุยกับกิ๊กที่ไหน...การขับรถข้ามจังหวัดใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะมาถึงกรุงเทพ พอมาถึงห้องศกุนีก็แทบล้มลงบนเตียงกว้างที่แสนคุ้นเคยของตัวเอง ชายหนุ่มที่หิ้วกระเป๋ามาให้ก็ยิ้มกว้าง เมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาวที่เหมือนซอมบี้เข้าห้องนอนแบบนั้นก็เดินตาม ตาแทบจะปิดอยู่แล้ว “ที่นอนจ๋า” “ง่วงขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยปากถาม “อือ คุณรู้ไหมว่าไม่ติดว่าฉันขับรถกลับบ้าน เพราะไม่คิดจะกลับมาที่นี่อ

“พี่เนย์ อยู่ไหน” เสียงหวีดร้องโวยวายดังนำมาก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏตัวมาเสียอีก เนวินถอนหายใจ เพราะเขาไม่อยากจะเผชิญหน้าด้วยเป็นที่สุด “พี่อยู่นี่” ชายหนุ่มพูดขึ้นเสียงเข้ม พยายามรักษาท่าทางที่แสนจะสุขุมเอาไว้ เนวินรู้ตัวมาตลอดว่าแพรนวลเป็นเด็กเอาแต่ใจ แต่ไม่คิดว่าจะเอาแต่ใจถึงขั้นต้องบุกมาหาเข้าทีออฟฟิศ “พี่เนย์ แพรคิดถึงพี่จังเลย” แพรนวลเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่คุ้นหน้าคุ้นตายืนรอหน้าห้อง เห็นแบบนั้นหญิงสาวก็รีบวิ่งไปกอดแขนเอาไว้ แต่เนวินกำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด เพราะสายตาของพนักงานในออฟฟิศกำลังจับจ้องมองแพรนวลกับเขาเป็นตาเดียว “เข้าไปคุยข้างในดีกว่า พี่ก็มีเรื่องจะคุยกับแพรเหมือนกัน” เนวินตอบเสียงเรียบ แต่ยอมให้หญิงสาวเกาะแขนเอาไว้ และเข้าไปคุยกันในห้องดีกว่า “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ทำไมต้องทำท่าทางเย็นชาขนาดนั้นด้วยค่ะ” แพรนวลเอ่ยถามท่าทางของเนวินเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอกับเขาควรแต่งงานกันตั้งนานแล้ว แต่เพราะชายหนุ่มเอาข้ออ้างว่าอยากลองทำงานบริหารบริษัทตัวเองสักพัก สักพักที่ว่าคือพักใหญ่ ๆ เลยล่ะ จน

เนวินถอนหายใจอย่างโล่งอกที่แพรนวลยอมออกไปง่าย ๆ ความหนักใจก็ยังไม่หายไปไหนอยู่ดี เขารู้จักแพรนวลดีว่าเป็นคนไม่ยอมอะไรง่ายดายขนาดนี้ อย่างไรเธอก็ต้องกลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกแน่นอน ส่วนเรื่องหนักใจอีกเรื่องก็คงเป็นเรื่องของศกุนี ถ้าเกิดศกุนีรู้เรื่องนี้ขึ้นมา...เขาไม่รู้จะแก้ปัญหาตรงนี้อย่างไร แค่ความคิดเขาก็รู้สึกว่ามืดแปดด้านแล้ว ปัญหามากมายตรงหน้ากำลังอยู่ก็ไม่น้อยเหลือเกิน “กลับมาแล้วเหรอคุณ” ความเหนื่อยล้าถูกชะล้างไปทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังยิ้มทักทาย ศกุนีสวมผ้ากันเปื้อนกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว เขาไม่กลับบ้าน...เขาเลยเลือกที่จะมาหาเธอ... “ครับ หอมจังเลย” “ต้มจืด พอดีอยากกิน วันนี้เครียดเหรอคะ” ทุกวันนี้ศกุนีน่ากลัวขึ้นทุกวัน เธอสังเกตก็รับรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมีความเครียดอยู่ภายในอก “ครับ ก็เครียดนิดหน่อย พอดีว่าไม่มีคุณมาช่วยไง” “ไม่ต้องมาหว่านล้อมเลยนะคุณเนวิน ฉันไม่กลับไปทำงานหรอก เนี่ยฉันคิดออกแล้วนะว่าจะขายอะไร” ศกุนีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น เห็นแบบนั้นชายหนุ่มเองก็อยากรู้เหมือนกัน เมื

“ถึงแล้วครับ” สุภาพบุรุษก็เดินมาเปิดประตูรถให้เธอ ศกุนีอดร้องว้าวกับบ้านหลังใหญ่ของชายหนุ่ม เธอรู้ว่าเนวินรวย แต่ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้ “แล้วฉันต้องถอนสายบัวต่อหน้าแม่คุณไหม” นกเอ่ยทัก คฤหาสน์หลังใหญ่เหมือนวัง ตากลมโตลุกวาว เธอกำลังจะเป็นสะใภ้เจ้า นกเหมือนกำลังอยู่ในลูกโป่งของความฝันก็เป็นชายหนุ่มอีกเหมือนเคย... “คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกในละครอยู่ใช่ไหม” “หึ” นกค้อนใส่คนที่รู้ทัน “ละครฉันไม่ดูมานานแล้วยะ แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างเจอแม่คุณ” “ก็ปกติแหละครับ ไม่ต้องอะไรมาก แค่อาจจะลุ้นนิด ๆ ว่าคุณแม่จะชอบคุณไหม” เนวินหัวเราะในลำคอ ภายในใจก็อดกังวลไม่ได้ ยังไม่ทันได้คลายความกังวลเด็กในบ้านก็วิ่งมาหาเขา “คุณเนวินคะ คุณท่านบอกว่าให้มาแล้วให้เข้าไปได้เลยค่ะ คุณท่านรออยู่ข้างในเรียบร้อยค่ะ” เด็กในบ้านบอกแบบนั้น เนวินพยักหน้ารับก่อนยื่นมือไปตรงหน้าศกุนี ก่อนจับจูงมือหญิงสาวเข้าไปในบ้าน เขาลอบสังเกตอาการของหญิงสาวว่ามีอาการตื่นตระหนก แต่หญิงสาวกลับนิ่งเงียบ พอเข้