All Chapters of คุณกำนันเป็นของเจ้าขาเถอะ: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันขึ้นคอนโดมาอย่างหัวเสีย ไม่ได้โทรบอกลดาหรอก เห็นแท็กซี่ฉันก็โบกกลับมาเลย หมดอารมณ์ ไม่น่าไปกินข้าวกับมันแต่แรกเลย แต่จะว่าไปก็ดีแล้วแหละจะได้ไม่เสียเวลากับตานั่นอีก ฉันวางกระเป๋าลงที่โซฟา แล้วลงไปนั่งอย่างหมดแรง “หงุดหงิดไรเจ๊ ไม่ถูกใจเหรอ” “เจอคนรวยปลอมดิ ไม่รวยไม่ว่านะ แต่ซื้อของปลอมให้แบบนี้มันได้เหรอวะ” ฉันใช้มือนวดที่ขมับ เพราะวันนี้ฉันปวดหัวมากจริง ๆ ฉันไม่ชอบคนโกหก เพราะแฟนเก่าฉันมันทำเอาไว้ แม้ว่าฉันจะไม่ได้รักไอ้พี่แมนไรนั่น แต่พอรู้ว่าโดนโกหก ฉันก็ตัวสั่นขึ้นมาคงเป็นเพราะแผลที่ไอ้พี่ธีร์ทำไว้นั่นแหละมือเล็กของลดาปัดมือฉันออกเบา ๆ ก่อนที่นิ้วเรียวของเธอจะนวดวนที่กระหม่อมให้เบา ๆ เธอทำอะไรแบบนี้ให้โดยที่ฉันไม่ต้องขอเสมอ บอกแล้วถึงจะปากกวนไปหน่อย แต่ข้อดีลดาก็มี แถมน่ารักมากด้วย “ปล่อยวางเถอะเจ๊ ลดารู้ว่าเจ๊ยังเจ็บกับแผลเก่า ช่วงนี้ก็รักตัวเองก่อนไหม เอาไว้หายร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วค่อยคุยกับคนอื่นก็ได้ เจ๊มีทุกอย่าง ขาดแค่ความรักเองนะ สวย รวย เก่ง ครอบครัวอบอุ่น มีเพื่อนที่น่ารักมาก ครบเวอร์ แล้วเจ๊จะไปแคร์ผู้ชายทำไม สักวันเดี๋ยวมันก็มาเอง เชื่อลดาดิ” คำปลอบใจของลดาทำให้ฉ

วันนี้เป็นวันแรก คุณกำนันเลยแค่พาชมไร่พักใจ และพาไปเลี้ยงข้าวเที่ยง จากนั้นก็เป็นอันจบวันนี้ เพื่อให้พวกเราได้ไปขนของมาไว้ที่นี่ สรุปคือเราทั้งสี่คนนอนที่เรือนของกำนัน และตอนนี้ยัยเมเปิ้ลก็หายหัวไปนานแล้ว แน่นอนว่ามันน่าจะเช่าคอนโดไว้เหมือนฉัน พอเห็นหน้าเจ้าของไร่ก็ตัดสินใจทิ้งคอนโดมาอยู่ที่นี่ จะว่าไรมันไม่ได้หรอก ฉันเองก็ทำแบบนั้น แรดจริง ๆ หมายถึงตัวฉันเอง ถือว่าเป็นการลงทุนระยะยาวแล้วกัน ถ้าได้กำนันเป็นสามีนะ สบายไปทั้งชาติ ไหนจะตื่นมาเจอหน้าหล่อ ๆ ทุกวันอีก ฟินอ่า “นี่เจ๊ อย่าคิดนะว่าลดาไม่รู้ว่าเจ๊คิดจะทำอะไร” ลดาพูดขึ้นมาดื้อ ๆ ตอนนี้เธอกำลังขับรถพาฉันมาเก็บเสื้อผ้าขนของ สรุปคือฉันต้องจ้างรถกระบะขนของอีกสินะ แค่บีเอ็มไม่น่าไหว วันนี้เอาของไปเท่าที่จำเป็นก่อน “อะไร๊ ไม่มี๊” ฉันตอบเสียงสูง คิดไว้อยู่แล้วว่าลดาต้องรู้ ไม่รู้ก็บ้า ฉันถึงขนาดยอมทิ้งคอนโด “ชอบเขามากเลยเหรอเจ๊ แต่เขาดูอายุเยอะมากแล้วนะ” “เยอะแล้วไง นี่แหละยิ่งโดนใจ มึงไม่เห็นหน้าเขาเหรอ โคตรหล่อ หุ่นอีก หืมม” แค่พูดยังเขิน นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอคนตรงสเปกขนาดนี้ ล่าสุดก็ไอ้ธีร์ แต่ช่างหัวมัน กำนันหล่อกว่า ร

“วันนี้จะอยู่กินข้าวนำกันแมนบ่” “ใช่ อิงดาวคิดถึงขนมจีนน้ำยาปูฝีมือป้าบัวที่สุด” ผู้หญิงผมสีน้ำตาลเดินมากอดแขนกำนันไว้แน่น แต่ฉันไม่หึงหรอกนะ แค่กำลังคิดว่าเราอายุเท่ากันหรือเปล่า เพราะเขาหน้าเด็กมาก แถมแฟนเขาที่มาด้วยกันก็หน้าตาดีเหมาะสมกันมาก “สวัสดีครับกำนัน มื้อนี้มาฝากท้องด้วยเด้อครับ” “จัดไป กินชามเดียวถึกกูเตะแน่” “พ่ออย่าไปท้า อ้ายไทร์กินอย่างกับยักษ์” ฉันมองครอบครัวยืนคุยกัน แต่แปลก ไม่เห็นเมียของกำนันเลย อยากเห็นอยู่เหมือนกันว่าจะสวยขนาดไหนถึงได้เป็นเมียของเขา “ซาหวัดดีครับ ผมชื่อต้นกล้า อายุสี่ขวบ แล้วพี่ชื่ออะไรครับ” เด็กผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มเดินมาทักฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มือเล็กสองมือยกขึ้นไหว้สวัสดี เป็นเด็กดีมีมารยาทบ่งบอกเลยว่าถูกเลี้ยงมาดีแค่ไหน “พี่ชื่อเจ้าขาครับ” ฉันตอบเด็กน้อยผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้ม หน้าคล้ายพ่อมาก ๆ กำนันเดินตรงมาที่พวกเราสี่คน “นี่เด็กฝึกงานปีนี้” “พี่สาวคนนี้ชื่อเจ้าขาครับแม่” ฉันยกมือสวัสดีลูกสาวกำนัน กับแฟนเขา เด็กน้อยวันสี่ขวบยิ้มหวาน “ไปสนิทกับพี่เขาตอนไหนครับ ไม่เบาเลยนะเรา” “สวัสดีค่ะลดาค่ะ” “สวัสดีค่ะเมเปิ้ลค่

“ดามขา แล้วขึ้นหลังข้า เดี๋ยวแบกไปเอง” “ไม่เป็นไรค่ะ อีกตั้งไกลกว่าจะถึงรถ หนูตัวหนักด้วย” ฉันตัวสูงร้อยหกสิบแปด น้ำหนักสี่สิบแปด ซึ่งลดากับเอวา สูงแค่ร้อยหกสิบสองหกสิบสาม รถก็อยู่อีกตั้งไกล กำนันไม่น่าจะไหวหรอก“ไม่ต้องเกรงใจ อุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิด เดี๋ยวขาจะอักเสบกว่าเดิม ขึ้นมา” ตอนนี้ฉันยืนมองหน้าลดาสลับกับเอวา คือแบบนี้มันทำตัวไม่ถูกจริง ๆ นะ“ฟังกำนันเถอะเจ๊ ถ้าเดินไปถึงนู่นต่อให้ฉันกับเอวาพยุง ขาเจ๊ก็โดนพื้นอยู่ดี มันจะอักเสบกว่าเดิมได้นะ” เอวาพยักหน้าเห็นด้วย ลุงนัยกับลุงสิงเอาไม้มาดามให้ฉันอย่างชำนาญ เขาบอกว่าอุบัติเหตุแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจนพวกเขาชินแล้ว ถ้าถามมีผู้ชายตั้งสามคนทำไมถึงไม่ช่วยกันแบกฉัน กำนันสูงราว ๆ ร้อยแปดสิบห้าขึ้นแน่ ๆ ส่วนลุงสิง ฉันสูงกว่าเขาอีก ลุงนัยก็ไม่น่าไหว เขาน่าจะอายุห้าสิบปลาย ๆ แล้ว“ขอโทษที่รบกวนนะคะ หนูควรจะระวังกว่านี้” “อย่าคิดหลายปานนั้น บ่มีไผเขาว่าเจ้าผิดดอก” กำนันพูดภาษาอีสานแล้วน่ารักจนใจฉันเต้นแรงมาก ถ้าขึ้นไปอยู่บนหลังเขาเขาต้องรู้แน่ ๆ กำนันคุกเข่าลง ฉันมองหน้าลดาอย่างทำตัวไม่ถูก แต่สุดท้ายก็ต้องทำตามที่เขาบอก “ไหวไหมคะ” เขิ

เขาตื่นมาพร้อมความทรงจำที่ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่ก็พอจำทุกอย่างได้ มือใหญ่เลื่อนขึ้นมากุมขมับ เมื่อคืนไม่น่าดื่มไปขนาดนั้น ความรู้สึกของเจ้าขาจะเป็นยังไง จะพังขนาดไหน เขาไม่ได้ตั้งใจ แค่นึกว่าเธอคือ....ญาดา คนรักคนแรกและคนเดียว แต่เธอเสียไปได้สิบปีแล้ว เขาตัดสินใจจะไม่มีใครอีกแล้วตั้งแต่เธอเสียไป เขารักเธอมากที่สุด และไม่มีใครที่จะมาแทนที่เธอได้ แรก ๆ ที่เธอจากไป ยอมรับว่าเขาแทบบ้า กินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่ด้วยความที่มีลูกสาว แน่นอนเขาไม่มีวันแสดงความอ่อนแอให้ลูกเห็น ลูกสาวไม่เคยเห็นน้ำตาเขาสักหยดตั้งแต่แม่ของเขาเสียไป และเขาสัญญากับญาดาและตัวเองว่าจะเลี้ยงอิงดาวให้ดีที่สุด จนตอนนี้เธอก็โตจนมีครอบครัว มีหลานสองคน อิงดาวอยากให้เขามีเมียใหม่ เพราะอยากให้มีคนมาดูแล เพราะกลัวว่าจะเหงา แต่เขาก็ทำแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ ก่อนญาดาจะเสีย เธอบอกว่าให้มีเมียใหม่ได้เลย อย่าจมปลัก คำขอนั้นของเธอ เขาทำให้ไม่ได้จริง ๆ ทุกอย่างมันผ่านมานานมาก ความเจ็บปวดเริ่มจางหายไปจากใจ เหลือเพียงความคิดถึง ไม่มีวันลืมเธอได้หรอก แต่ยอมรับและไม่ได้เจ็บปวดอีกแล้ว จนกระทั่ง เด็กฝึกงานที่ชื่อเจ้าขาโผล่มาในชีวิต เธอคล