All Chapters of คุณกำนันเป็นของเจ้าขาเถอะ: Chapter 31 - Chapter 40

สุดท้ายวันนี้ก็วันจันทร์เสียที ไม่เคยรู้เลยว่าเวลาสามวันจะเนิ่นนานขนาดนี้ คนตัวใหญ่ชะเง้อมองคนตัวเล็กตั้งแต่สี่โมงเย็น เขาจัดกินเลี้ยง ร้องคาราโอเกะใต้ถุนบ้านในวันนี้ ก็แค่จัดเฉย ๆ ไม่มีอะไร หลายคนถามเขาว่า เนื่องในโอกาสอะไร “กูแค่อยากร้องคาราโอเกะ” นี่คือคำตอบของเขา แต่กับข้าวอาหารจัดเต็มกว่าครั้งไหน ๆวันนี้ลูกสาวเขาก็มาด้วย โชคดีที่อิงดาวเข้ากับคนอื่นง่าย เธอดูสนิทกับเด็กฝึกงานทุกคน แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่า ถ้าอิงดาวรู้ว่าเขากับเจ้าขามีความสัมพันธ์กัน ลูกสาวจะรับได้ไหม แต่ถึงไม่ได้ ในตอนนี้เขาก็ไม่สามารถให้เจ้าขาออกจากชีวิตได้แล้ว ภาวนาให้ลูกสาวรับได้ก็พอ ในสายตาคนอื่นเขาไม่สนอยู่แล้ว“ตาพาก ส่องเบิ่งไผ๋คะ” เขาคิดอะไรไปเรื่อยจนไม่ได้สังเกตเลยว่าอิงดาวเดินมาตอนไหน“บ่” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะยกเบียร์กระดกจนหมดแก้ว“ช่วงนี้หล่อขึ้นหรือเปล่านะ หน้าคือผ่องขึ้นนะเนี่ย” ลูกสาวแซว แต่เขาก็ทำหน้านิ่งหันหน้าไปทางอื่น ทำให้ลูกสาวหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดเสริม “ หรือว่า พ่อมีความฮักบ่” ลูกสาวสังเกตได้ถึงปฏิกิริยาของพ่อที่แปลกไป“อีหยังของมึง” เขาหันไปพูดอีกทาง ทำลูกสาวแบะปากหน่อย ๆ “แล้วหลานกูไปไส

เหลือจะเชื่อเลยว่าเขาจะทำแบบนั้น ตั้งแต่กลับมาจากโกดัง เจ้าขาก็ไม่กล้าสบตากับใครนานเกินสามวิ แถมยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ อยู่ตลอด แม้ว่าพี่ ๆ จะยังคุยกับเธอเหมือนเดิม นึกถึงบทสนทนาในรถแล้วคนตัวเล็กได้แต่กุมขมับ ไม่รู้เลยว่ากำนันที่เท่ขรึมนิ่งคนนั้นหายไปไหน ตอนนี้เขาเหมือนผู้ใหญ่ที่คุยด้วยไม่รู้เรื่อง ไม่สิ เหมือนไม่ใส่ใจคำพูดฉันมากกว่า“เราห้ามทำแบบนี้อีกเข้าใจไหม” คราวนี้คนตัวเล็กจริงจัง เธอนั่งหน้าบูดตั้งแต่ขึ้นรถ อยู่แค่ในสวนแท้ ๆ แต่ขับไม่ถึงสักที รถหรือหอยทาก“ทำไม?”“เราเป็นแค่คนคุย ต่อไปเจ้าขาจะเว้นระยะห่าง นอนด้วยกันแค่สองวันต่อหนึ่งอาทิตย์”“ไม่”“กำนัน!”“ข้าบอกเอ็งแล้วว่าข้าไม่เข้าใจสถานะคนคุยไรนั่น”“แต่เราก็ไม่ใช่ผัวเมียกัน!” คราวนี้คนตัวเล็กตอบเสียงแข็งพร้อมกับยกแขนเรียวขึ้นมากอดอก “งั้น เราก็มาคบกัน แบบที่เอ็งต้องการ” พอเขาพูดจบ ก็รับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างไม่สู้ดี “แบบที่เจ้าขาต้องการเหรอ เห็นเป็นเรื่องเล่น ๆ ใช่ไหม นึกจะพูดอะไรก็พูดออกมาง่าย ๆ งั้นคืนนี้ก็เริ่มเลยแล้วกัน ถ้าเข้ามาในห้องเจ้าขาจะกริ๊ดให้ได้ยินไปสามบ้านแปดบ้านเลยคอยดู” มาคบกันแบบที่ฉันต้องการงั้

สองเดือนผ่านไปเมื่อคืนแปลก ๆ เพราะเขาไม่ยอมให้เธอไปนอนด้วย เห็นบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยดี สำหรับเจ้าขามันแปลกมาก เพราะตั้งแต่เราคบกันเขาติดเธอจะตายไป ให้เธอไปนอนด้วยทุกคืนต่อให้จะเผลอหลับก็อุ้มเธอไปนอน แต่เมื่อคืนกลับส่งข้อความมาว่าคืนนี้แยกกันนอนตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงแล้วแต่เขาก็ยังไม่ยอมลงมาสักที พวกเราสี่คนนั่งรออยู่ใต้ถุนบ้าน เพราะปกติจะไปทำงานพร้อมเขารถกระบะคันหนึ่งขับมาที่หน้าเรือน พอลดกระจกลงก็พบว่าเป็นไอ้ทิด “กำนันไม่ได้บอกเหรอ วันนี้เขาหยุด ขึ้นรถๆ” ทิดโบกมือให้สาว ๆ ขึ้นรถ “อ่าว ทำไมหยุดล่ะ” ฉันถาม หยุดไม่เห็นจะส่งข้อความมาบอกเลยนะตาคนนี้“กำนันไม่สบายครับ” โอ๊ย อีเจ้าขา ทำไมโง่แบบนี้ ที่เขาบอกรู้สึกไม่ค่อยดีคือป่วยเหรอ ทำไมถึงไม่คิดเรื่องนี้เลยนะ อย่างน้อยตอนเช้าลุกไปดู ไปเช็ดตัวให้เขาก็ยังดี ข้อความ(ป่วยไม่คิดจะบอกเลยนะคะ เดี๋ยวตอนเที่ยงแวะซื้อข้าวต้มไปให้ค่ะ) คนตัวเล็กส่งข้อความไปหาเขา ถ้าไม่ส่งไปกลัวเขาจะไปหากินเองซะก่อน“แหมเจ๊ แค่แฟนป่วยแค่นี้ ไม่มีแรงทำงานเลยเหรอจ๊ะ” ลดามากระซิบด้านหลัง ตอนนี้เรากำลังให้ปุ๋ยกันอยู่ อีกแค่ชั่วโมงก็เที่ยงแล้ว ก็คนมันเป็นห่วงไง “ไปห

“เริ่มดีขึ้นหรือยังคะ” คนตัวใหญ่พยักหน้า ก็คงดีขึ้นแล้วนั่นแหละถึงลุกขึ้นไปอาบน้ำ ตัวหอมขนาดนี้ “เมื่อเช้าไข้สูงขนาดนั้นไม่ควรอาบน้ำนะ ทำไมไม่รอเจ้าขามาเช็ดตัวให้ เรือนก็ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น”“เดี๋ยวไม่หอม เอ็งไม่กอด” ยิ่งคบกันนานเขาก็เริ่มพูดจาตรงไปตรงมา บางที่ก็เลี่ยนเลยแหละ แต่เธอเริ่มชินแล้วมือเล็กทาบที่หน้าผากคนตัวใหญ่ ถึงจะไม่ร้อนแบบตอนเช้า แต่ก็ตัวรุม ๆ อยู่ดี “ข้าบอกอิงดาวเรื่องเราแล้วนะ” ก็ว่าอยู่ว่าวันนี้ดูเลิกลักแปลก ๆ ที่แท้ก็จะพูดเรื่องนี้นี่เอง คนตัวใหญ่ใช้มือแตะที่เตียงเบา ๆ เป็นนัย ๆ ให้เธอไปนั่งนั่นแหละ“ค่ะ แล้ว คุณอิงดาวว่าไงบ้างคะ” “เอ็งรู้แล้วเหรอว่าอิงดาวรู้” เขาหรี่ตาถาม “ทำไมรู้ว่าเจ้าขารู้”“หึ ถ้าเป็นเอ็งตอนไม่รู้นะ คงจะแบบ วิตกกังวล กระโดดโลดเต้น จริงเหรอคะ! แล้วคุณอิงดาวว่าไงบ้าง! โดนเกลียดไหมคะ! เธอรับได้ไหมคะ! อะไรแบบนั้น”“เกลียดอะ” คนตัวเล็กหัวเราะจนเจ็บท้องเมื่อเห็นเขาเลียนแบบเสียงเธอ ใครจะไปคิดว่าพ่อรูปหล่อหน้าขรึมคนนั้นจะกลายเป็นแบบนี้ “ไม่ต้องมาหัวเราะข้าเลย เรื่องจริงทั้งนั้น” “ทำอีกรอบได้ไหมคะ” เธอหัวเราะคิกคักจนอีกฝ่ายเริ่มเขินในสิ่งท

หลังจากกอดรัดฟัดเหวี่ยงไปครึ่งชั่วโมงสุดท้ายคนตัวเล็กก็ยอมคุยกับเขาดี ๆ เพราะดูแล้วยังไงเขาก็ไม่ยอมให้เธอปฏิเสธอยู่ดี“จะพูดอะไรก็พูดมา... เป็นถึงกำนัน ถ้ามีคนมาเห็นว่านอนกอดกับสาวอยู่เดี๋ยวก็เป็นเรื่อง” ใช่แล้ว ตอนนี้เขากำลังนอนกอดเธอไว้แน่ นอนตรงทุ่งหญ้าคัน ๆ นี่แหละ “ช่างหัวมัน ข้าไม่สน” “แล้วแต่”“ข้าไม่ได้มาแก้ตัว แล้วก็ไม่อยากแก้ตัวด้วย ข้าผิดเองเรื่องที่ปล่อยให้ตัวเองเมาจนไม่มีสติ แต่ว่า... ข้าไม่ได้ทำจริง ๆ ให้ข้าไปสาบานตรงไหนก็ได้ ข้าคิดว่านั่นคือเอ็ง ข้าขอโทษ ต่อจากนี้ข้าจะไม่กินให้เมาอีกแล้ว ข้าสัญญาจากนี้จนวันตายด้วยเกียรติของไอ้พาก” คนตัวใหญ่พูดอย่างหนักแน่นพร้อมชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว“จะไม่ได้ทำได้ไง สภาพน้าน้อยเป็นแบบนั้น”“ข้าไม่รู้ ยัยนั่นจงใจกุเรื่อง พวกเพื่อนเอ็งจัดการมันแล้ว” เป็นครั้งแรกที่กำนันเรียกน้าน้อยแบบนั้น ท่าจะโกรธจริง ๆ นั่นแหละ... ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงฉันก็โกรธมากเหมือนกัน“ถ้าเจ้าขาไปตบ จะว่าไรไหม”“ไม่ ไปตบเลย เดี๋ยวข้าคอยช่วย” เธอพูดเล่น ๆ แต่เขาก็เออออตามแบบจริงจัง“ข้าขอโทษ ให้อภัยข้าได้ไหม ขอโทษเอ็งจากใจ” จากที่นอน เขาก็ลุกขึ้นมาคุกเข่าแล้วยกมือ