All Chapters of คุณกำนันเป็นของเจ้าขาเถอะ: Chapter 21 - Chapter 30

สามโมงเย็นโอ๊ย เสียงร้องของน้าน้อยทำให้ทุกคนหันไปมอง เธอทรุดตัวนั่งตรงโขดหิน ทุกคนรีบเดินตรงไปที่เธอ“เป็นหยัง เป็นหยัง” เสียงลุงสิงดูกังวล“ลื่นหิน แล้วเจ็บข้อเท้าจ้ะ” สีหน้าของน้าน้อยดูเจ็บปวดจนฉันคิดว่าเธอเจ็บจริง ๆ แต่พอหันหน้ามาเห็นเมเปิ้ลยืนมองบนเท่านั้นแหละ เลยรู้ว่ามันต้องมีอะไร กำนันก้มลงไปดูข้อเท้า ก็เห็นว่ามันเริ่มบวมเริ่มม่วงจริง ๆ “เมือกันเถาะ พาน้อยไปหมาหมอ” ทุกคนพยักหน้าตามนั้น เพราะก็เล่นน้ำจนเอียนแล้ว ตั้งแต่เช้ายันเย็น “อื้อ น้อยเจ็บ ลุกบ่ไหว” น้าน้อยน้ำตาคลอ“ไป ๆ หาไม้มาดาม” สรุปก็คือดามขาเสร็จ กำนันก็เป็นคนแบกกลับรถ ฉันไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เพราะมันเป็นอุบัติเหตุ พวกฉันสี่คนเดินตามข้างหลัง“ตอแหลจัด ฉันว่า ยัยน้าน้อยไรนี่ ไม่ธรรมดา” เมเปิ้ลพูดขึ้นมาเบา ๆ ให้ได้ยินแค่เราสี่คน“อย่าไปว่าเขาอย่างนั้นสิ อาจจะเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ ก็ได้” เอาวาพูดขึ้น“อุบัติเหตุกับผีสิ ฉันเห็นเต็มตา ว่ายัยนั่นตั้งใจเอาลงให้ขาแพลง” เมเปิ้ลยืนยันเสียงแข็ง“ทำเพื่อให้กำนันอุ้มเนี่ยนะ ต้องทำขนาดนั้นเลย” ลดาพูดพร้อมส่ายหัว“เรียกร้องความสนใจนั่นแหละ ก่อนหน้านี้เพิ่งจะพูดไม่เ

“อีกคนใครจะเอา กูจะได้มีเกมให้เล่น”ผู้ชายหลายคนยกมือขึ้น เจ้าขาเจ็บปวดที่ทำให้เพื่อนของเธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเธอไม่ดื้อแล้วยอมโทรหากำนันแต่แรก เรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้ “ไม่เป็นไรเจ๊ อย่าโทษตัวเองนะ” แม้ว่าลดาจะร้องไห้ แต่ก็หันมาพูดกับเจ้าขา คนตัวเล็กร้องไห้หนักกว่าเดิมเพราะเพื่อนคนนี้ไม่คิดโทษเธอ แถมยังไม่ให้เธอโทษตัวเองอีก แต่ใครมันจะทำได้“ไอ้ธีร์ ไอ้บ้าธีร์” ฉันตะโกนเรียกมัน จนในที่สุดมันก็หันมา “ว่าไงครับคนสวย”“ปล่อยเพื่อนฉันไป แล้วฉันจะยอมเป็นเมียแกแบบสมยอม แบบนี้เอาไหม” อีกฝ่ายยกยิ้ม“ไม่ได้ ไม่เอาอะเจ๊ อย่าทำแบบนี้”“ไปส่งเพื่อนฉันที่เรือนกำนัน แล้วฉันจะไปกับแกเอง” อีกฝ่ายครุ่นคิดอยู่สักพัก “พวกมึงเอายามาที” ไอ้ธีร์ตะโกนออกคำสั่ง ก่อนที่เพื่อนมันจะหยิบแก้วน้ำออกมา“แต่ถ้าคิดตุกติก ส่งเพื่อนฉันไม่ถึงเรือน เราได้เห็นดีกันแน่ ไม่แกตาย ฉันก็ตาย” คนตัวเล็กไม่ได้แค่ขู่ แต่เธอพูดจริง“โถ่ อย่าทำสายตาน่ากลัวแบบนั้นสิครับ พี่ไม่ผิดคำพูดอยู่แล้ว” มือใหญ่สกปรกลูบหัวเจ้าขาเบา ๆ โคตรจะรังเกียจแต่ก็ต้องยอม เธอไม่คิดจะยอมไอ้ธีร์บ้านี่จริง ๆ หรอก แค่ขอให้ลดาปลอดภั

เปลือกตาหนักค่อย ๆ ขยับ เพราะแสงแดดที่ลอดผ่านม่าน สัมผัสแรกที่รู้สึกตัวคือเจ็บไปทั้งร่างกาย ไม่นานความทรงจำอันเลือนรางก็โผล่เข้ามาในหัวจนแทบอยากกริ๊ด สิ่งที่ตอกย้ำว่าทุกอย่างคือความจริงคงจะเป็นแขนที่เธอกำลังหนุนอยู่ มือเล็กยกมือขึ้นปิดปากอัตโนมัติ อยากจะคว้านหาโทรศัพท์ แต่..โทรศัพท์อยู่ไหน... ถ้าเดินออกไปตอนนี้จะไปจ๊ะเอ๋กับใครไหม เพราะนาฬิกาที่แขวนอยู่บอกเวลา แปดโมงครึ่ง แล้ววันนี้ไม่ฝึกงานเหรอ ไม่เคยเห็นกำนันตื่นสายสักครั้ง แต่เมื่อคืน... ก็ไม่แปลกที่จะตื่นสาย อย่าให้เจอนะไอ้ธีร์ ฉันจะบีบคอแกให้ตาย คิดมาตลอดว่าจะให้ครั้งแรกกับสามีวันเข้าห้องหอ ทุกอย่างพังทลายเพราะไอ้ชั่วนั่นคนเดียว แต่ก็ดีที่ครั้งแรกของเธออย่างน้อยก็เป็นกำนัน ถ้าเป็นไอ้บ้านั่นป่านนี้เธอคงผูกคอตายไปแล้วชิ่งดีกว่าคนตัวเล็กทำทุกอย่างให้เบาที่สุด เธอหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่ข้างเตียงขึ้นมาใส่ แง้มประตูดูให้ดีก่อนว่าไม่มีใครอยู่ แล้ววางฝีเท้าให้เบาที่สุด เจ้าขาชะโงกดูหน้าเรือนว่ามีรถของเมเปิ้ลไหม แต่โชคดีที่ไม่มี ชีวิตที่ไม่มีโทรศัพท์ไม่ต่างอะไรจากคนป่า เธอจำได้ว่า กำนันบอกว่าลดาจะแวะเอาโทรศัพท์ให้ แต่ตอนนี้ลดาอยู่ไหน

“อมให้หน่อย แบบเมื่อวาน” “เป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ฉันถามออกไปด้วยความสงสัย ก่อนหน้านี้ยังด่าฉันอยู่เลย แถมยังพูดซ้ำอีกว่า ไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน แต่อยู่ ๆ วันนี้มาพูดว่าให้เป็นผัวเมียกัน พูดง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก “ถ้าเอ็งไม่เต็มใจข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร” ง่ายดี เขาไม่ค่อยดื้อเท่าไหร่(บางเรื่อง) แต่พอเห็นเข้าเก็บไอ้นั่นที่ตั้งโด่ใส่กางเกงก็อดสงสารไม่ได้ “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายก็แพ้เขาอยู่ดี คนที่นอนลงไปแล้วก็ดีดตัวขึ้นมาอย่าไว แล้วลุกมานั่งที่ขอบเตียง มือใหญ่ปลดกางเกงตัวเองอย่างไม่รอช้า“ไม่อายบ้างเลยเหรอ” คนเรามันจะถกกางเกงให้คนอื่นดูได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ชายที่เราคลั่งนักหนา เป็นผู้ชายที่หื่นกามขนาดนี้เธอยกมือเล็กไปสัมผัสกับลำเอ็นแข็ง ร้อนจัง... ทำไมมันถึงใหญ่ขนาดนี้เนี่ย ทั้งใหญ่ทั้งยาว... ถึงเมื่อคืนเธอจะได้สัมผัสกับไอ้นี่มาแล้วก็เถอะ แต่มันก็มีฤทธิ์ยาเลยไม่ได้ทำให้เจ็บขนาดนั้น มั้ง ถ้าไม่ได้กินยานั่น นึกไม่อยากเลยว่าถ้าโดนแท่งนี้เปิดซิง จะเจ็บขนาดไหน“อืม เอ็งจะจ้องอีกนานไหม” เขาครางต่ำเพราะฉันรูดมือสาวขึ้นลง พอเขาว่า คนตัวเล็กก็เอาลิ้นแตะที่หัวเห็ดเบา

ช่วงนี้เราไม่ได้เรียนรู้อะไรมาก นอกจากดูแลสิ่งที่เราวางแผนไว้คราวนั้น ที่เหลือก็เหมือนช่วยงานพี่ ๆ ทำงานเฉยๆ ตั้งแต่เก็บเกี่ยวผลผลิต รดน้ำในโรงเรือน ย้ายต้นกล้าลงแปลง ทำปุ๋ยหมัก คัดแยกเกรดผักล้างทำความสะอาดใส่บรรจุใส่ถุง ช่วยทำเอกสารบ้าง ทำความสะอาดเครื่องมือ วัน ๆ ก็จะวนอยู่แต่อะไรแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริง คิดไม่ผิดเลยที่ฝึกงานที่นี่ ถึงจะเหนื่อยบ้างแต่ก็สนุก พี่ ๆ ทุกคนใจดีมากเจ้าของไร่ก็หล่อ….. เจ้าขาแอบมองเขาทำงานเป็นระยะ หารู้ไม่ว่าตัวเองก็โดนมองอยู่เหมือนกัน“เจ๊ ลดาอยากกินน้ำหวาน ไปซื้อกัน” ช่วงนี้เป็นช่วงพักเหนื่อย พักไปทำเรื่องส่วนตัวซื้อของกินรองท้องได้ยี่สิบนาที“เอาสิ” ตัวเองอยากกินไหมไม่รู้ แต่อยากซื้อมาจีบเขาเต็มร้อย วันนี้ขอทำคะแนนหน่อยแล้วกัน ไม่ใช่แค่ฉันสองคนที่มาซื้อน้ำที่คาเฟ่ เมเปิ้ลกับเอวาก็มาเหมือนกัน พี่ ๆ คนงานอีกหลายคนก็ด้วย ทำคาเฟ่ที่นี่ก็ดีเหมือนกันเนาะ แค่คนงานซื้อก็ได้วันละหลายคนแล้วยังไม่รวมลูกค้าจากที่อื่นเลย “เอานมชมพู กับโอเลี้ยงค่ะ”“ได้จ้ะกำนันฝากมาซื้อเหรอจ๊ะ” แม่ค้าถามด้วยรอยยิ้ม“ค่ะ” หนูซื้อไปจีบเขาค่ะ แค่เสี