Semua Bab พันธะเพื่อนร้าย: Bab 11 - Bab 20

@21.00 น. >> คอนโดชมพิงค์"📞 ค่า..กำลังถึงห้อง""📞 คิดถึงอะไร พึ่งแยกจากกันเมื่อกี้เอง""📞 รู้แล้วค่า...ขอบคุณนะคะพ่อบุญทุ่ม :)"เสียงหวานใสของชมพิ้งค์ดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี ขณะที่มือเรียวสวยกำลังแตะคีย์การ์ดปลดล็อกประตูห้องพักหรูในคอนโดใจกลางเมือง เธอหัวเราะเบาๆ ให้กับปลายสายที่พยายามพูดจาเอาอกเอาใจและหยอดคำหวานใส่เธอตลอดทางเดิน มาร์คเกอร์เป็นผู้ชายประเภทที่เอาใจเก่ง สปอร์ต และรู้วิธีทำให้ผู้หญิงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าหวานที่ยังคงซีดเซียวเล็กน้อยจากอาการป่วยที่เพิ่งจะดีขึ้น"ไปไหนมา !"บรรยากาศภายในห้องพักตกอยู่ในความเงียบสงัดและมืดมิด ทันทีที่เสียงทุ้มต่ำและดุดันของใครบางคนดังกราดขึ้นมาจากความมืดตรงมุมห้อง ฉันถึงกับตกใจจนหัวใจกระตุกวูบ สายตาที่พยายามปรับให้คุ้นเคยกับความมืดมิดมองเห็นร่างสูงใหญ่ของพระรามนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาว มันนั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนผีสิงสถิตประจำห้อง มันเป็นผีบ้านผีเรือนเหรอถึงได้นั่งหน้าบึ้ง จ้องมองกันขนาดนั้น ใบหน้าคมคายบึ้งตึง คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นโบ แววตาคู่คมจ้องมองตรงมาที่ฉันตาไม่กระพริบ ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อให้ได้".......

ฉันเค้นยิ้มสมเพชให้กับความย้อนแย้งของมัน สถานะที่เราสองคนเป็นอยู่ มันไม่เคยมีคำว่าคบหา แล้วเราจะเอาคำว่าเลิกมาจากไหน มันเป็นเพียงแค่การหยุดความสัมพันธ์อันฉาวโฉ่และผิดศีลธรรมนี้ลงเท่านั้น"จะคุยก็คุยไปดิ...ทำไมมึงต้องเปลี่ยนไปด้วยวะ อยู่กันแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ มึงมีความสุข กูมีความสุข ไม่ดีตรงไหน"พระรามพยายามพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง มันเริ่มมองไม่เห็นทางออก ความสัมพันธ์แบบไร้พันธะที่มันเคยคิดว่าสมบูรณ์แบบที่สุด ความสุขที่เราเคยมีร่วมกัน ทำไมจู่ๆ ฉันถึงได้ปฏิเสธมันอย่างสิ้นเชิงแบบนี้"มึงใช้คำผิดนะ ที่บอกกูมีความสุข กูไม่เคยมีความสุขเลยเว้ย...ใครมันจะสุขได้วะ...มึงเอากับกู แต่ไปคบหากับคนอื่น บอกเห็นกูเป็นแค่เพื่อน แต่แวะมาเอากูบ่อยๆ ทำเหมือนกูเป็นที่ระบายน้ำในตัวมึง ใครมันจะสุขได้ว่ะ"น้ำตาที่กลั้นไว้ในที่สุดก็ไหลรินลงมาตามแก้มเนียน เสียงของฉันแตกพร่าด้วยความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในใจมานานแสนนาน การต้องรับบทเป็นคู่นอนลับๆ เป็นที่ระบายความตระหนี่และความอยากของคนที่ตัวเองรัก โดยที่มันไปเชิดหน้าชูตาคนอื่นว่าเป็นแฟน มันคือความทรมานที่แสนสาหัส ใครกันจะมีความสุขลงได้กับสถานะที่ไร้ตั

เสียงแหลมเล็กออเซาะดังก้องมาจากทางเดินเข้าอาคารเรียน เรียกให้สายตาของพวกเราทั้งสามคนหันไปมองตามเสียงนั้นโดยอัตโนมัติ ร่างของพระรามเดินคู่มากับมายมิ้น แฟนสาวรุ่นน้องของมัน มายมิ้นสวมชุดนิสิตเอวคอดสั้นกุด เดินเบียดกระแซะอิงแอบอยู่กับท่อนแขนแกร่งของพระรามตลอดเวลา น้ำเสียงออดอ้อนและท่าทางฉอเลาะนั้นดังชัดเจนจนคนบริเวณรอบๆ หันมามองกันเป็นตาเดียวแฟนสาวคนสวยของพระรามทั้งกอดทั้งหอมมันต่อหน้าทุกคน พอเดินมาถึงจุดที่พวกฉันนั่งอยู่ มายมิ้นก็รีบคว้าแขนของพระรามมากอด แสดงความเป็นเจ้าของ และดูเหมือนมายมิ้นจะตั้งใจหันมามองฉันก่อนจะหอมแก้มพระรามอีกครั้ง พร้อมกับส่งสายตาจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่เป็นมิตร ทำตัวอย่างกับนางร้ายในละครหลังข่าวไม่มีผิดฉากการแสดงความรักอันรุ่มร่ามและโจ่งแจ้งนั้นเกิดขึ้นตรงหน้าฉันพอดี มายมิ้นยื่นหน้าขึ้นไปหอมแก้มพระรามฟอดใหญ่ เสียงดังฟังชัด สายตาของเด็กนั่นไม่ได้จ้องมองไปที่แฟนของตัวเองเลยสักนิด แต่มันกลับเขม็งจ้องมาที่ฉันด้วยความเหยียดหยาม เชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า ราวกับจะประกาศสงครามและตอกย้ำว่าใครคือคนที่ถือครองหัวใจและตัวตนของพระรามอยู่"มองแบบนั้นคืออะไรคะ มีปัญหาเหรอ ?"

@ร้านเหล้าออกจากมหาวิทยาลัยฉันก็มาต่ออยู่ที่ร้านเหล้า เป็นร้านนั่งชิลแถวๆริมแม่น้ำขนาดใหญ่ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร อารมณ์ของฉันตอนนี้มันโคตรนอย ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์เหี้ยอะไรเลย...มือเรียวเล็กยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม...ดื่มแล้วดื่มอีก ดื่มมันอยู่คนเดียวตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้ล่วงเลยมาถึงหนึ่งทุ่มตรง ออโต้ เซนเซอร์ พระราม มันโทรหาฉันอยู่หลายสาย ก็เห็นแหละแต่มันไม่อยากรับสาย ไม่อยากคุยกับใคร ด้วยอารมณ์โกรธที่มันยังไม่จางลง ฉันโมโหที่มายมิ้นใช้คำพูดคำจาที่สุนัขไม่รับประทาน โกรธพระรามที่มันเอาแต่เข้าข้างแฟนของมัน..ทั้งที่เด็กนั่นก็ไม่ได้ดีกว่าฉันสักเท่าไหร่สายลมเย็นๆ จากแม่น้ำเจ้าพระยาที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้าไม่ได้ช่วยลดความร้อนรุ่มภายในอกของฉันลงได้เลยสักนิด แสงไฟสัวๆ สีส้มทองภายในร้านบวกกับเสียงดนตรีสดโฟล์กซองเบาๆ ยิ่งขับเน้นให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวและน้อยใจของฉันเด่นชัดขึ้น ความเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักทำร้ายจิตใจกลางลานคณะยังคงตอกย้ำวนเวียนอยู่ในหัว ภาพที่พระรามก้าวเข้ามาปกป้องมายมิ้น ภาพที่มันมองฉันด้วยสายตาตำหนิ มันเหมือนมีดสั้นที่มองไม่เห็นแทงเข้ากลางหัวใจของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันไ

@ร้านเหล้า (มุมของพระราม)ผมได้แต่ถอนหายใจ ตั้งแต่บอกความรู้สึกลึกๆ ของตัวเองออกไป ว่าตัวผมนั้นชอบชมพิ้งค์ เพื่อนสนิทที่โคตรจะสนิทกัน อันที่จริงก็คงจะชอบมันมานานแล้ว เพียงแต่ผมยังไม่รู้ใจตัวเอง พึ่งมารู้ตัวก็ตอนที่ห่างหายจากมันไปนานหลายวัน ตอนนั้นมันโคตรคิดถึง ในหัวของผมมีแต่ชมพิ้งค์ ภาพจำของผมมีแต่มัน ขนาดตอนที่ผมอยู่กับมายมิ้น ผมยังเห็นมายมิ้นเป็นชมพิ้งค์ ใบหน้าของมันทับซ้อนเข้ามาให้เห็นอยู่ตลอด ดูท่าน่าจะหลอน คิดถึงมันจนหลอนไปแล้วแน่ๆความรู้สึกโหยหาและว่างเปล่าตลอดสัปดาห์ที่มหาวิทยาลัยปิดทำการ มันกัดกินหัวใจของผมจนนอนไม่หลับ ทุกครั้งที่มองหน้ามายมิ้น หัวใจของผมกลับเรียกร้องหาแต่ใบหน้าเรียวสวย รอยยิ้มหวานยวนยั่ว และดวงตาคู่คมของชมพิ้งค์ ร่างกายและจิตใจของผมคอยแต่จะเปรียบเทียบผู้หญิงทุกคนกับมัน และแน่นอนว่าไม่มีใครแทนที่ชมพิ้งค์ได้เลยสักคนเดียวในตอนแรกผมยังลังเล ไม่แน่ใจว่าใช่จริงๆ หรือเปล่า ผมชอบมันจริงๆ หรือเปล่า ถามตัวเองอยู่หลายครั้ง จนคำตอบมันชัดเจนมากขึ้นก็ตอนที่ชมพิ้งค์บอกไม่ต้องมาเป็นเพื่อนกันอีก แค่คิดว่าจะไม่ได้คุย ไม่ได้เจอกันเหมือนวันวาน แค่นี้หัวใจมันก็อยู่ไม่เป็นสุขแล