Semua Bab พันธะเพื่อนร้าย: Bab 61 - Bab 66

@หนึ่งสัปดาห์ต่อมาร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยฟกช้ำดำเขียว ใบหน้าหล่อปูดบวมจนเส้นเลือดฝอยในตาแทบจะแตก ร่างหนานอนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลนานนับสัปดาห์ จนวันนี้คุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้ แต่มีหรือคนอย่างพระรามจะทำตามง่ายๆ ทั้งที่มีพ่อแม่มารอรับ แต่เขากลับไม่ยอมกลับไปยังบ้านของตนเอง สั่งคนขับรถให้มุ่งตรงไปยังบ้านของชมพิ้งค์ทันที!แผลเก่าที่คุณพ่อตาฝากเอาไว้ยังไม่ทันหายดี ลูกเขยเทวดาอยากลองของ ขอกลับไปซ้ำรอยเดิม ก็อยากจะรู้เหมือนกัน หากชมพิ้งค์เห็นเขาโดนทำร้ายซ้ำ เจ็บเจียนตายต่อหน้าต่อตา เธอจะยังทำเป็นเมินเฉยไม่สนใจกันได้จริงหรือ..."ตาราม... แม่ว่าเรากลับกันดีกว่านะ เรื่องหนูชมพิ้งค์ เดี๋ยวแม่กับป๋ามาคุยให้วันหลัง"แม่ของพระรามพยายามห้ามปรามลูกชายด้วยความวิตกกังวล ยิ่งรู้ว่าฝ่ายนั้นทั้งโกรธทั้งโมโห ตั้งแต่เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น สองครอบครัวถึงกับมองหน้ากันไม่ติดเลยทีเดียว"คุณแม่กลับไปก่อนเลยครับ ผมจะไปตามลูกตามเมียของผมคืน..." พระรามเอ่ยเสียงแหบพร่า แต่สายตามุ่งมั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน"แต่ลูกยังเจ็บอยู่เลยนะ! ถ้าเขาทำอีก ลูกจะไม่เป็นหนักกว่าเดิมเหรอ..." แม่ของพระรามพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง ม

@ 3 เดือนต่อมาเหมือนตายแล้วเกิดใหม่... ครั้งสุดท้ายถูกพ่อตากระทืบยับ นอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลยาวถึงสองเดือนเต็ม พักฟื้นต่อที่บ้านอีกหนึ่งเดือน สภาพดูไม่ได้ ไม่มีจุดไหนที่ไม่ช้ำตามตัว ไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่ไม่ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง แต่ถามว่าคุ้มไหม... มันคุ้ม คุ้มมากๆ!เพราะตอนนี้เขาได้มีโอกาสเข้ามานั่งอยู่ในบ้านของชมพิ้งค์ พร้อมด้วยผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ด้วยเรื่องข้อตกลงที่ทำเอาไว้ก่อนที่พระรามจะได้นอนหยอดน้ำข้าวต้ม วันนั้นเจ็บเจียนตาย อีกนิดเดียวก็คงตายไปแล้ว แต่ด้วยความอดทนต่อความเจ็บปวดของร่างกาย อดทนเพื่อขอโอกาสจากคนที่รัก วันนี้จึงมาทวงคำสัญญาจากคุณพ่อตาที่เคยลั่นวาจาเอาไว้"มึงจะรับผิดชอบลูกกูยังไง!"พ่อของพระรามเอ่ยถามพ่อของชมพิ้งค์ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขึงขัง เมื่อมองดูลูกชายของตนเองที่ตามร่างกายและใบหน้ายังมีร่องรอยฟกช้ำดำเขียวหลงเหลืออยู่"รับผิดชอบอะไร!... มันเต็มใจให้กูกระทืบเอง!" พ่อของชมพิ้งค์ทำทีไม่รู้ไม่ชี้ ใครใช้ให้มันปากเก่ง ท้าใครไม่ท้า... มาท้านิรุษ อดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษ!"แต่มึงก็ทำเกินไป! อีกนิดเดียวมันก็จะตายแล้วนะไอ้รุษ!" พ่อพระรามโต้กลับอย่างไม่ยอ

@ชมพิ้งค์สองคนนั่งมองสบตากันอยู่นานนับสามสิบนาที... พระรามกุมมือของชมพิ้งค์เอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม้ฝ่ามือจะสั่นเทา อีกคนได้แต่มองสบตา สายตาคมคู่เดิมบัดนี้คลอเบ้าไปด้วยน้ำตา ยิ่งมองชมพิ้งค์ก็ยิ่งรู้สึกหวั่นไหว หัวใจมันอ่อนยวบลงอย่างไม่อาจต้านทานจากที่เคยมั่นใจว่าตัวเองจะไม่มีวันใจอ่อนให้กับคนตรงหน้าอีก มั่นใจว่าสามารถตัดเขาออกไปจากชีวิตและหัวใจได้สำเร็จ แต่พอมาวันนี้กลับทำตามที่เคยพูดเอาไว้ไม่ได้เลยสักอย่าง หัวใจที่เคยแข็งแกร่ง ถูกสร้างเป็นกำแพงหนาเตี้ยม มันกลับถูกทำลายลงได้ง่ายๆ เพียงแค่เห็นน้ำตาแห่งความสำนึกผิดของคนตรงหน้า..."หยุดร้องได้แล้ว... เป็นผู้ชายนะ จะร้องอะไรหนักหนา"น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยปลอบพร้อมกับยกปลายนิ้วหัวแม่มือ ค่อยๆ เช็ดคราบน้ำตาบนแก้มของพระรามออกทีละนิดอย่างเบามือ"รามแค่ต้องการคำตอบจากชม... รามสาบานเลยครับ รามจะไม่ทำให้ชมเสียใจอีกแล้ว... ให้โอกาสกันได้ไหม" พระรามเอ่ยขอร้องเสียงสั่นเครือ"แล้วถ้าชมตอบว่าไม่ล่ะ..." ชมพิ้งค์ลองใจ"........................"พระรามเงียบกริบ ไม่พูดอะไรออกมา สายตาวูบไหวมองต่ำลงที่พื้น พยายามกลั้นก้อนเนื้อในคอและน้ำตาไม่ให้ไหลทะลักออกมา