Semua Bab พันธะเพื่อนร้าย: Bab 31 - Bab 40

ผมก้าวขาเข้าไปหาเธอทันที กดเสียงต่ำลงจนแทบกลายเป็นเสียงคำราม"พะ..พี่...ราม"จากใบหน้าที่โคตรจะมั่นในตอนแรก มาตอนนี้เหลือแค่นิ้วเดียว น้ำเสียงเยือกเย็นของพระราม บวกกับใบหน้าหล่อที่จ้องมองอย่างกับเสือร้าย ทำเอามะปรางไม่กล้าไปต่อ ในใจเริ่มหวาดหวั่น เมื่อทุกอย่างมันไม่ง่ายอย่างที่คิดเอาไว้"กูขอเตือนมึงเอาไว้ก่อน กูชื่อพระราม กูไม่ใช่คนดี ถ้าไม่อยากเดือดร้อน อย่าหาเรื่องใส่ตัว ถ้าเรื่องนี้ถึงหูเมียกูเมื่อไหร่ มึงเจอดีแน่.."ผมจ้องหน้ามะปรางด้วยสายตาแข็งกร้าว คิดจะข่มขู่คนอย่างพระรามงั้นเหรอ ตอนแรกกะว่าจะไม่อะไรแล้วนะ เพราะถือว่าตัวเองมีส่วนผิดที่เผลอนอกกายชมพิ้งค์ไปเอากับแฟนเก่า เลยคุยด้วยเหตุผล ถ้าใช่ก็พร้อมจะจ่ายค่าเลี้ยงดูเด็ก ยังไงก็เคยเป็นแฟนกัน แต่มะปรางดันเอาชมพิ้งค์มาขู่ผม ถ้าเรื่องนี้ถึงหูชมพิ้งค์ ผมไม่ปล่อยเธอเอาไว้แน่ อยากลองดีก็ลองดู"ที่กูพูดไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นคำเตือน...อยู่ให้เป็น อายุจะได้ยืนยาว !"พูดจบก็เดินออกมาทันทีไม่รอฟังอะไรทั้งนั้น ถือว่าได้เตือนไปแล้ว เดินหันหลังออกมาด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติ แต่พอเดินมาถึงหน้าห้องที่มีชมพิ้งค์รออยู่ด้านในเท่านั้นแหละ หัวใจขอ

ผมปั้นหน้าโกหกคำโตออกไปอย่างแนบเนียน ทั้งที่ในใจรู้สึกละอายใจจนแทบไม่กล้าสบตาเธอ"อ้าวเหรอ...ให้ชมไปด้วยไหม...ท่านเป็นอะไรมากหรือเปล่า" ชมพิ้งค์แสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยขึ้นมาทันที ยื่นมือมาจับแขนผมไว้"ไม่มากหรอก ชมไม่ต้องไปก็ได้ รามไม่อยากให้ชมขาดเรียน คาบนี้อาจารย์จะบอกแนวข้อสอบไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวเลิกเรียนรามกลับมารับนะ" ผมรีบปฏิเสธ พยายามหาเหตุผลมาอ้างไม่ให้เธอตามไป"เอาแบบนั้นเหรอ" ชมพิ้งค์ขมวดคิ้วนิดๆ อย่างลังเล"ครับ ไว้วันหยุดเราค่อยเข้าไปเยี่ยมท่านอีกที""ก็ได้..งั้นรามไปเลยนะไม่ต้องห่วงชม เดี๋ยวเลิกเรียนชมให้ออโต้ไปส่ง""รามจะมารับครับ ห้ามกลับกับคนอื่น โอเคไหม" ผมกำชับเสียงแข็ง สายตาก็ห่วงเธอ แต่ความจริงที่ต้องไปจัดการมันจ่อคอหอยอยู่"เฮอะ ! ถ้าหวงมากมึงจะไปเพื่อ ? ไม่อยู่เฝ้าเมียมึงล่ะ" ออโต้ประชดขึ้นมาลอยๆ สายตามันมองผมอย่างระอาและด่าทออยู่ในที"เงียบไปเลยมึง....รอรามนะ รามไปไม่นาน เดี๋ยวรามรีบกลับมารับนะครับ"ผมหันไปกดเสียงต่ำใส่ไอ้ออโต้ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้นุ่มนวลกับชมพิ้งค์"โอเคค่า"ชมพิ้งค์ยิ้มให้ผม..ตัวผมเองก็ยิ้มตอบ ในขณะที่ไอ้ออโต้มันส่ายหน้าอย่างกับคนที่หมดคำจะพูด

"หึ.....ตกใจมากเลยเหรอราม"ชมพิ้งค์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นจนน่ากลัว ดวงตาของเธอจ้องมองผมด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง"มะ..มาได้ยังไง ไหนบอกจะรอที่มหาลัย" ผมอึกอัก เสียงสั่นอย่างควบคุมไม่ได้"ถ้าไม่ตามมาชมก็คงกลายเป็นอีโง่ไปอีกนาน !" ชมพิ้งค์แค่นหัวเราะทั้งน้ำตา"มันไม่ใช่แบบที่ชมคิดนะ...รามอธิบายได้" มือหนาพยายามจะคว้ามือเล็กของชมพิ้งค์มากุมแต่อีกคนกลับสะบัดหนี"อธิบายงั้นเหรอ มีอะไรก็พูดมาดิ พูดมาให้หมด บอกมาสิว่ารามกับเด็กคนนี้เป็นอะไรกัน รามถึงได้พาเธอที่ท้องโตขนาดนี้มาหาหมอ ถึงกับเอาความเจ็บป่วยของคุณแม่มาอ้าง บอกมาสิ ทำไมต้องโกหกว่าเธอเป็นแค่รุ่นน้องที่มาถามโปรเจกต์ โกหกชมทุกอย่าง ตอบมา ! มีอะไรจะแก้ตัว พูดออกมา พูดมาดิวะ ! อึก... อึก..."ดวงตาใสที่คลอเบ้าไปด้วยหยดน้ำตา..จ้องมองเขาไม่กระพริบ อยากจะรู้เหมือนกัน ไอ้คนที่บอกว่ารักกัน ทำไมมันถึงทำกันได้เจ็บแสบขนาดนี้"........." ผมก้มหน้านิ่ง พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว"ทำไมไม่พูดล่ะ เงียบทำไมวะราม !!! อึก... อึก..." ชมพิ้งค์แผดเสียงร้องตะโกนทั้งน้ำตา ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด"ถ้าตอบไม่ได้ ชมขอถามคำถามเดียว ตอบกันมาตรงๆ ห

@3 วันต่อมาบรรยากาศภายในห้องเรียนตึกคณะเงียบสงัดลงชั่วขณะหลังอาจารย์เดินออกจากห้องไป เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนดังลากยาว ออโต้หมุนตัวหันมามองเพื่อนๆ ในกลุ่มด้วยสีหน้าชิลๆ ก่อนจะเปิดประเด็นเรื่องงานกลุ่มขึ้นมา"อาจารย์ให้งานคู่ กูคู่กับมึงนะเซนเซอร์" ออโต้ตบโต๊ะเบาๆ หันไปบอกเพื่อนหน้าขรึม"อืม" เซนเซอร์พยักหน้ารับคำเดียวสั้นๆ ตามนิสัยประหยัดคำพูดฉันไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าพวกมันทั้งสองคน มือเรียวเปิดสมุดกวาดสายตามองหาเพื่อนคนอื่นในห้องเรียนทันที"ดารัน มีคู่หรือยัง คู่กับเราไหม" ชมพิ้งค์ส่งเสียงถามเพื่อนผู้หญิงที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปนิดหน่อย"อ้าวเฮ้ย...มึงไม่คู่กับไอ้รามเหรอ" ออโต้โพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจและสงสัยทันทีที่ได้ยินชมพิ้งค์ไม่ได้สนใจคำถามของออโต้เลยสักนิด เหมือนเสียงนกเสียงกาที่บินผ่าน ผ่านมาแล้วผ่านไป เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แม้แต่หางตายังไม่เหลือบมามอง"ว่าไง...จะคู่กับเราไหม ถ้าตกลงเราจะได้แบ่งหัวข้อกันไปหาข้อมูล" ฉันยังคงถามดารันต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล"ตกลงสิ..ได้จับคู่กับคนเก่งแบบชมพิ้งค์ งานนี้เราคงได้คะแนนเต็มแน่ๆ"ดารันเพื่อนร่วมชั้นหันมายิ้มให้ชมพิ้งค์ ตอบตก

@1 สัปดาห์ต่อมา"เรื่องจริงหรือแค่ข่าวลือกันวะ ไหนบอกเลิกกันแล้วไง""นั่นดิ หรือเขากลับมาคืนดีกัน ก็อย่างว่าแหละ วัวเคยค้าม้าเคยขี่""แบบนี้ ยัยชมพิ้งค์ก็ตกกระป๋องแล้วอ่ะดิ""ก็เคยไปแย่งเขามานิเนาะ คงไม่แปลกถ้าจะถูกแย่งคืน""สมน้ำหน้า กูล่ะหมั่นไส้นางมานานแล้ว กูว่าแล้วเป็นผู้หญิงเสือกไปอยู่ในกลุ่มของผู้ชาย สุดท้ายก็แค่ของเล่นแก้ขัดของพวกผู้ชายเท่านั้นแหละ พอเขาเอาจนเบื่อแล้วเขาก็ทิ้ง ทำตัวไร้ค่า จนผู้ชายเขาเอือมระอา""มึงก็นะ....ของฟรีใครๆ ก็เอาแหละ พอเขาเห็นธาตุแท้ เขาก็เลิกคบแบบนี้ไง สุดท้ายก็อยู่คนเดียว""ตึ้บ !!!! "เสียงหนังสือถูกวางกระทบโต๊ะอย่างแรง ก่อนที่ผู้ถูกกล่าวถึงจะหันหลังกลับมามองยังกลุ่มนักศึกษาที่นั่งจับกลุ่มล้อมวงนินทาเธออยู่"พูดถึงใคร !" ชมพิ้งค์เอ่ยถามเสียงเรียบแต่ทรงพลัง นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความกร้าว"เปล่า .... พูดลอยๆ ใครอยากรับก็รับไปดิ" นักศึกษาสาวคนหนึ่งในกลุ่มยักไหล่ตอบอย่างท้าทาย"ถ้าคนที่พวกเธอกำลังพูดถึงอยู่มันคือฉัน ก็ใจๆ หน่อย พูดมาต่อหน้าเลยดิ กระแนะกระแหน นินทาลับหลัง กระจอกว่ะ !"ชมพิ้งค์เดินเข้ามายืนต่อหน้ากลุ่มนักศึกษาสาวที่กำลังนั่งจับกลุ่มน