Semua Bab พันธะเพื่อนร้าย: Bab 51 - Bab 60

@2 สัปดาห์ต่อมา (บ้านสวนน่าน)"อยากออกไปเดินเล่นข้างนอกไหม เดี๋ยวรามพาไป"พระรามเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สายตาคมมองดูคนตัวเล็กที่นั่งซุกลงกับผ้านวมบนเตียงกว้าง รอยแผลและร่องรอยช้ำตามร่างกายยังคงปรากฏให้เห็น"ไม่... กูอยากอยู่คนเดียว... ออกไป!""อยู่แต่ในห้อง ชมคงจะเบื่อแย่ ออกไปสูดอากาศข้างนอกดีกว่าไหม เช้าๆ แบบนี้อากาศกำลังดีนะ"พระรามพยายามพูดยอดดีๆ ประคบประหงมอย่างเอาใจ หวังจะให้คนตรงหน้าอารมณ์ดีขึ้นบ้างสักนิด"กูบอกว่าไม่ไปไง... พูดไม่รู้เรื่องเหรอ!"ชมพิ้งค์เน้นเสียงหนัก ก่อนจะเมินหน้าหนีไม่ยอมสบตากับพระรามที่นั่งอยู่ขอบเตียง อีกคนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหมดหนทาง เดือนกว่าแล้วที่ชมพิ้งค์หมางเมินไม่ยอมพูดคุยกันดีๆ สมน้ำหน้าตัวเอง ผิดตั้งแต่เริ่มมันคือเขาเอง นับวันยิ่งรู้สึกลึก ความผิดทุกอย่างสำนึกแล้ว ไม่ขอแก้ตัว ยิ่งเห็นคนที่รักทำท่าทีรังเกียจ ทั้งยังไม่อยากแม้จะเข้าใกล้ ราวกับว่าเขามันเป็นตัวอันตราย เป็นตัวประหลาดที่น่ารังเกียจ น่าขยะแขยงในสายตาเธอ"ชมพิ้งค์..."".........""ขอโทษ... อึก... อึก... ขอโทษทุกอย่าง... ให้อภัยกันสักครั้งได้ไหม..."พระรามสะอื้นในลำคอ ต่อมน้ำตาเร

@โรงพยาบาล >> ห้องฉุกเฉิน"คนไข้เสียเลือดมาก ต้องทำการสำรองเลือดโดยด่วน!" เสียงคุณหมอหนุ่มวิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก"คุณหมอ... คุณต้องช่วยเมียผมให้ได้นะครับ ต้องช่วยเธอให้ได้ เข้าใจไหมหมอ อึก... อึก..."สองมือหนาจับหัวไหล่ของคุณหมอหนุ่มเอาไว้แน่น แรงบีบสั่นเทาไปตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยจองหองบัดนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและรอยเลือดที่แห้งกรัง เหมือนหัวใจจะขาด... มันแตกสลายไปเกินกว่าครึ่ง ภาวนาขอพรจากทุกสิ่งบนโลกใบนี้ ขอแค่คนรักกลับมา ขอแค่ชมพิ้งค์ยังมีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้ เขาจะยอมทำทุกอย่าง ยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อเธอ"เรากำลังพยายามช่วยเหลือคนไข้อย่างสุดความสามารถนะครับ แต่ตอนนี้เลือดกรุ๊ปโอไม่มีเหลืออยู่ในธนาคารเลือดเลย ทางโรงพยาบาลประสานไปที่โรงพยาบาลใกล้เคียงทุกแห่งแล้ว แต่เลือดกรุ๊ปนี้ไม่มีสำรองอยู่เลย เราต้องหาคนมาช่วยบริจาคเลือดให้คนไข้โดยด่วน!""เอาเลือดผมไปก็ได้... จะเอาเยอะแค่ไหนก็เอาเลย! เอาไปให้หมดตัวผมยังได้! ผมยอมทุกอย่างขอแค่ให้เธอกลับมา!" พระรามตะโกนละล่ำละลักอย่างคนไร้สติ"คุณเลือดกรุ๊ปอะไรครับ?" คุณหมอรีบถาม"กรุ๊ปเอบี!""เลือดกรุ๊ปเอบี ให

@6 เดือนต่อมา (ด้านของชมพิ้งค์)แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานโตเข้ามาภายในร้านกาแฟบรรยากาศอบอุ่น ชมพิ้งค์ในชุดเดรสคลุมท้องสีพาสเทลนั่งจิบน้ำส้มสดอยู่ฝั่งตรงข้ามของดราฟ์ ใบหน้าของเธอเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นตามอายุครรภ์ที่เพิ่มขึ้น รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าเมื่อมองเห็นชายหนุ่มตรงหน้ากำลังหยิบรูปถ่ายคลินิกออกมาพูดคุยอย่างอารมณ์ดี"วันนี้เป็นไงบ้าง มีอาการแพ้บ้างหรือเปล่า?" ดราฟ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและห่วงใยเช่นเคย"นิดหน่อยค่ะ พอรับไหว ดีขึ้นกว่าอาทิตย์ก่อนเยอะเลย" ชมพิ้งค์ยิ้มตอบ พลางลูบหน้าท้องที่นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัดเบาๆ"ต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ ถึงได้กวนแม่เก่งขนาดนี้" ดราฟ์หัวเราะเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู"ไปซาวด์มาเมื่อวันก่อน คุณหมอบอกน้องหนีบขาเอาไว้ ปิดมิดจนดูเพศไม่ได้เลยค่ะ""ลูกคงจะอายคุณหมอล่ะมั้ง ก็คุณหมอสวย..." ดราฟ์พูดพลางยิ้มขำ เอ่ยชมคุณหมอเจ้าของไข้ที่เป็นแฟนใหม่ของเขาเอง"ฮ่า ฮ่า ฮ่า อวยกันเก่งจังเลยนะคะ"ชมพิ้งค์หัวเราะให้กับความอวยแฟนของดราฟ์ ยินดีและดีใจที่วันนี้ดราฟ์ได้พบเจอกับความรักครั้งใหม่เสียที เมื่อสามเดือนก่อนเขายังคงเฝ้ารอขอความรักจากเธอ คอยดูแลเอาใจใส่ไม

@1 ปีต่อมาหนึ่งปีเท่ากับสามร้อยหกสิบห้าวัน... แต่ละคนมีหลากหลายเรื่องราวผ่านเข้ามาในชีวิต มีช่วงเวลาที่ทุกข์ มีความสุขปะปนกันไป หนึ่งปีของคนอื่นอาจจะผ่านเรื่องราวเหตุการณ์ต่างๆ มามากมาย หลายคนประสบความสำเร็จในด้านการเรียน บางคนกำลังสร้างรากฐานที่มั่นคงให้กับชีวิต หรือบางคนอาจจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ยินดีกับพวกเขาเหล่านั้นจริงๆ...เรื่องราวของคนอื่นอาจจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปตามเวลา แต่สำหรับพระรามแล้ว สามร้อยหกสิบห้าวันทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม... เจ็บซ้ำอย่างเดิม อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมของตัวเองเหมือนเดิม นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ใต้เตียงนอนอย่างที่เคยทำ ทุกอย่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง ราวกับว่าเข็มนาฬิกาหยุดเดินตั้งแต่วันนั้น... วันที่ไม่มีชมพิ้งค์อยู่ข้างกาย"กลับมาแล้วเหรอชม... คิดถึง... รามคิดถึงชมมากๆ กลับมาหารามแล้วใช่ไหม..."เสียงละเมอพร่ำเพ้อดังขึ้นอย่างเช่นทุกคืน ยานอนหลับที่กินเข้าไปก็เอาไม่อยู่ หวังให้หลับลึกไม่ต้องนึกถึงเรื่องราวของชมพิ้งค์ แต่นี่มันอะไร... จิตใต้สำนึกของเขายังคงมีแต่เธอ ขนาดนอนหลับยังฝันถึง เดิมทีก็ไม่ค่อยจะได้นอน เอาแต่คิดฟุ้งซ่านกับเรื่องเดิมๆ ถึงได้พึ่งยานอนหลับ

@บ้านของชมพิ้งค์เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หรู ก่อนที่ร่างสูงของพระรามจะก้าวลงมาจากรถอย่างเร่งรีบ แล้วบุกเข้ามาตรงประตูหน้าบ้านทันที"ชม..... ชมพิ้งค์!!!!""ไอ้ราม... เบาๆ หน่อย!" ออโต้ที่วิ่งตามมาติดๆ รีบปราม"ชม.... ออกมาคุยกันหน่อย!""ชม!!!""ใครมันมาเอะอะอะไรเสียงดังอยู่แถวนี้!"เสียงทรงอำนาจดุขันดังขึ้นจากด้านใน พ่อของชมพิ้งค์เดินออกมาจากด้านในของบ้านพร้อมด้วยผู้เป็นภรรยา ก่อนจะเจอหน้าใครบางคนที่แต่ก่อนเคยเอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน แต่ตอนนี้ทั้งโกรธทั้งเกลียดจนเข้ากระดูกดำ!"คุณอา... คุณน้า..." พระรามชะงักไปเล็กน้อย"สวัสดีครับคุณอา สวัสดีครับคุณน้า"ออโต้รีบยกมือไหว้สวัสดี ทำสีหน้าไม่ถูก เพราะตนเองเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้พระรามมันมาเอะอะโวยวายอยู่แบบนี้"ไอ้ราม! มึงยังมีหน้ามาบ้านกูอีกเหรอ!"พ่อของชมพิ้งค์ตวาดเสียงดังลั่น หมับ! เดินหน้าประชิดตัว ก่อนจะคว้าคอเสื้อของไอ้เด็กหนุ่มตัวต้นเหตุที่ทำให้ลูกสาวของเขาท้องไม่มีพ่ออย่างรุนแรงจนพระรามหน้าหงาย"ใจเย็นๆ สิคะคุณ" แม่ของชมพิ้งค์ปรามสามีของตนเอง ด้วยรู้นิสัยของคู่ชีวิตดีว่าเป็นคนโมโหร้ายขนาดไหน"คือผม... ผม..." พระราม