Short โรแมนติก Stories & Novels

ปีที่แปดของการแต่งงาน ในที่สุดฉันก็ตั้งท้องลูกของคลาวด์ได้เสียที นี่คือการทำเด็กหลอดแก้วครั้งที่หกของฉัน และเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายแล้ว หมอบอกว่า ร่างกายฉันจะทรมานไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ฉันดีใจจนแทบเก็บไว้ไม่อยู่ เตรียมจะเอาข่าวนี้ไปบอกเขา แต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันครบรอบแต่งงาน ฉันกลับได้รับรูปถ่ายนิรนามใบหนึ่งทางไปรษณีย์— ในรูปนั้น เขากำลังก้มลงจูบท้องของผู้หญิงอีกคนอย่างอ่อนโยน ผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันกับเขา เป็นเด็กสาวที่ครอบครัวเขาเฝ้ามองมาตั้งแต่เล็ก อ่อนโยน เรียบร้อย เอาอกเอาใจผู้ใหญ่เก่ง เป็นลูกสะใภ้ในอุดมคติของบ้านนั้น ที่น่าขันที่สุดก็คือทุกคนในครอบครัวเขารู้เรื่องเด็กคนนั้นกันหมด มีแค่ฉันคนเดียว ที่ถูกทำให้กลายเป็นตัวตลก ที่แท้ ชีวิตแต่งงานที่ฉันพยายามประคับประคองทั้งน้ำตาและบาดแผลมาตลอด ก็เป็นเพียงแค่คำโกหกแสนอ่อนโยนที่พวกเขาร่วมกันถักทอขึ้นมาอย่างตั้งใจ ช่างมันเถอะ ผู้ชายอย่างคลาวด์น่ะ ฉันไม่เอาแล้ว ส่วนลูกของฉัน จะไม่มีวันเกิดมาในคำลวงพวกนั้นเด็ดขาด ฉันจองตั๋วเครื่องบินเพื่อจากไป ในวันครบรอบแปดปีของพวกเรา วันนั้น เดิมทีเขาควรจะพาฉันไปดูทุ่งกุหลาบ นั่นคือคำสัญญาที่เขาให้ไว้ก่อนแต่งงาน ว่าจะมอบทะเลดอกไม้ที่เป็นของฉันคนเดียวให้ฉันสักครั้ง แต่ฉันไม่คิดเลยว่า สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นภาพที่เขากำลังกอดจูบเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังตั้งครรภ์อยู่หน้าสวนกุหลาบ หลังจากฉันจากไป เขากลับเริ่มออกตามหาฉันไปทั่วโลก “อย่าไปได้ไหม” เขาพูด “ผมผิดไปแล้ว คุณอย่าไปเลย” เขาปลูกกุหลาบที่สวยที่สุดในโลกเอาไว้เต็มสวนกุหลาบแห่งนั้น ในที่สุด เขาก็นึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับฉัน แต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว

สามีแพ้สารคัดหลั่งของผู้หญิง แค่ผิวหนังสัมผัสโดนก็จะเกิดผื่นแดงบวมเป่งขึ้นมาทันที แต่งงานกันมาสามปี เราไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเลยสักครั้ง กระทั่งลูกก็ยังต้องพึ่งการทำเด็กหลอดแก้ว หลังจากทำเด็กหลอดแก้วล้มเหลวไปถึงสามครั้ง ในที่สุดฉันก็ตั้งครรภ์ลูกของเราได้สำเร็จ ทว่าในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับได้รับคลิปวิดีโอหนึ่ง ในคลิปนั้นสามีกำลังร่วมรักกับผู้หญิงอีกคนด้วยท่วงท่าสารพัด ผิวพรรณของเขาขาวเนียน และนอกจากรอยจูบที่อีกฝ่ายฝากไว้บนหน้าอกแล้ว บนตัวเขาก็ไม่มีรอยแดงบวมเลยแม้แต่น้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง สามีก็กำลังก้มหน้าก้มตาปอกแอปเปิลให้ฉันอยู่ ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากอนามัย ปกเสื้อติดกระดุมจนถึงเม็ดแรก แถมที่มือยังสวมถุงมือ ป้องกันตัวมิดชิดราวกับสวมชุดเกราะ เวลาที่แสดงในคลิปเพิ่งผ่านไปได้แค่วันเดียวเท่านั้น ฉันยื่นมืออันสั่นเทาออกไปหมายจะปลดกระดุมเสื้อของเขา แต่กลับถูกเขาปัดออกอย่างแรง “อย่ามาแตะตัวผม! ถอยไปห่าง ๆ!” สายตาของเขามองมา ราวกับกำลังมองของสกปรก ในที่สุดฉันก็ตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้แพ้สารคัดหลั่งของผู้หญิง เขาแค่แพ้ฉันต่างหาก ตอนสามีเดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันจึงตัดสินใจต่อสายหาเบอร์โทรศัพท์ที่ถูกตัวเองบล็อกทิ้งมาตลอดห้าปี ปลายสายตอบกลับมาแทบจะในวินาทีนั้น “ส่งโลเคชันมาให้ผม ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้”

วันดับเบิ้ลอีเลฟเว่น ผู้ช่วย “ลุคใสซื่อ” ของคู่หมั้นฉัน ขายเพชรขนาดหนึ่งกะรัตออกไปในราคาแค่หนึ่งสตางค์ ภายในเวลาสั้นๆ เพียงยี่สิบนาที บริษัทก็ขาดทุนไปถึงพันล้าน ฉันโกรธจนตัวสั่นไปหมด สวีจื้อเหิงกลับเข้ามากอดฉันเอาไว้พร้อมปลอบว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง” แต่คืนนั้น ซูเจิ่นเยว่กลับโพสต์สเตตัสอวดรูปยอดเงินโอนห้าแสนบาท พร้อมเขียนแคปชั่น [วันนี้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่บอสกลับคอยปลอบใจฉัน แถมเขายังกำชับฉันอีกว่าอย่าไปโกรธเคืองยัยแม่เสือคนนั้นเลย ต้องเป็นเด็กดีนะ~] ฉันเข้าไปคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นว่า [ขอให้รักกันนานๆ นะ] ซูเจิ่นเยว่ลบโพสต์ทิ้งในไม่กี่วินาที จากนั้นสวีจื้อเหิงก็พังประตูพรวดเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงฉาดหนึ่ง “คุณเข้าไปคอมเมนต์ให้เยว่เยว่ด้วยเจตนาอะไร ตอนนี้เธออับอายจนแทบจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว!” “ก็แค่เสียเงินไปพันล้านเองไม่ใช่รึไง คุณถึงกับต้องบีบให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เลยเหรอ?” เขาพูดออกมาด้วยความมั่นใจว่าตัวเองถูกและไม่เกรงกลัวอะไรเลยสักนิด แต่หลังจากนั้น ตอนที่เขาไม่มีแม้แต่เงินหนึ่งร้อยบาทจะซื้อข้าวกิน ทำไมถึงร้องไห้ออกมาล่ะ?

ภรรยาที่ไม่ชอบพกกุญแจนั้น เปลี่ยนกุญแจรหัสที่บ้านกลับไปใช้กุญแจแบบเก่าโบราณ แม้แต่ตอนอาบน้ำก็ยังต้องล็อกประตู ผมกลับบ้านต้องโทรหาเธอก่อน เธอมาเปิดให้แล้วผมถึงจะเข้าไปได้ ผมทนรับความอัปยศแบบนี้ไม่ได้ ในงานสังสรรค์ของครอบครัว ผมหยิบใบหย่าขึ้นมา ทุกคนต่างคิดว่าผมแค่เมาแล้วพูดเล่น ภรรยาฟาดฝ่ามือลงบนหน้าผมอย่างแรง ก่อนจ้องเขม็งผมด้วยความโกรธ： “แค่โทรมาบอกก่อน มันยากนักหรือไง? ไหนบอกว่าจะเคารพฉันไปทั้งชีวิตไม่ใช่เหรอ!” ผมมองเธออย่างเย็นชา ก่อนหัวเราะเยาะ： “หย่าแล้วผมจะไม่กลับไปอีกเลย แบบนี้มันยิ่งเคารพคุณกว่าไม่ใช่เหรอ?”

ฉันมอบชีวิตสามสิบปีหลังสงครามสิ้นสุดลงให้จูเลียน มาร์เค็ตติ ฉันสร้างอาณาจักรให้เขา เลี้ยงดูลูก ๆ ของเขา และประคับประคองครอบครัวอยู่เบื้องหลัง แต่เมื่อเขาตาย พินัยกรรมของเขากลับไม่เอ่ยถึงชื่อฉันเลยแม้แต่คำเดียว ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของเขาตกเป็นของลูก ๆ ของพวกเรา ส่วนอีกครึ่งหนึ่งตกเป็นของลิเดีย คาร์เตอร์ ลูกสาวของชายผู้เคยช่วยชีวิตเขาไว้ที่นอร์มังดี ลิเดียคนเดียวกับที่ขโมยตัวตนของฉันไป ลิเดียคนเดียวกับที่สร้างทั้งชีวิตของเธอขึ้นมาบนซากปรักหักพังของชีวิตฉัน สิ่งเดียวที่เขาทิ้งไว้ให้ฉัน คือกระดาษโน้ตเพียงแผ่นเดียวที่เขียนหวัด ๆ ด้วยลายมือคุ้นตาของเขา ฉันรักเธอ พวกเรามีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกันมาตลอดสามสิบปี แต่ฉันติดหนี้ลิเดีย นี่คืออย่างน้อยที่สุดที่ฉันสามารถทำได้ ฉันล้มลงเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายตรงนั้นในห้องทำงานของเขา ขณะกำกระดาษน่าสมเพชแผ่นนั้นไว้แน่น เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็เกิดใหม่ในปี 1945 ตอนที่สงครามเพิ่งสิ้นสุดลง ครั้งนี้ ฉันจะไม่กลืนความโกรธลงคอและทนทุกข์อยู่เงียบ ๆ อีกต่อไป ฉันจะลุกขึ้นสู้ และจะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันโดยชอบธรรมกลับมาให้หมด

รักแรกของสามีป่วยเป็นโรคไตวายเฉียบพลัน และฉันเป็นเพียงคนเดียวที่ผลตรวจเนื้อเยื่อเข้ากันกับเธอได้ เพื่อช่วยชีวิตเธอ เขาบังคับให้ฉันไปทำแท้งในตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้หกเดือน เขาใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเอ่ยคำพูดที่กรีดแทงใจที่สุดออกมา “คุณหัดมีเมตตาบ้างได้ไหม คุณแค่เสียลูกไปหนึ่งคน แต่สิ่งที่เธอต้องเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” ฉันไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด แต่เขากลับเอาความตายมาขู่บังคับฉัน บนเตียงผ่าตัด ฉันและลูกในท้องต้องสิ้นใจไปพร้อมกัน ส่วนรักแรกของเขาได้รับการปลูกถ่ายไตจนสำเร็จ และรอดชีวิตมาได้อย่างปลอดภัย ผลลัพธ์ของเรื่องราวเป็นไปตามที่เขาต้องการแท้ๆ แต่เขากลับกลายเป็นคนเสียสติไปหลังจากที่ได้รับข่าวการตายของฉัน

เข้าสู่การแต่งงานปีที่ห้า ลู่อวี่เซินหลงรักนักศึกษาหญิงคนหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง เด็กสาวคนนั้นฐานะยากจน แต่กลับดูเย็นชาและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เธอปฏิเสธแบล็กการ์ดที่ลู่อวี่เซินยื่นให้ พร้อมกับเอ่ยว่า “ฉันไม่เป็นนกน้อยในกรงทองของใครทั้งนั้นค่ะ” เพียงประโยคเดียวนี้ก็ทำให้ลู่อวี่เซินหลงใหลราวกับโดนมนตร์สะกด เขาตามจีบนักศึกษาหญิงคนนั้นจนกลายเป็นข่าวไปทั่วเมือง แต่กลับลืมไปว่าที่บ้านยังมีภรรยา ซึ่งในอดีตเขาต้องใช้จดหมายรักถึง 99 ฉบับเพื่อกล่อมให้เธอมาแต่งงานด้วย เฉียวชิงซุ่ยไม่ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวาย เธอเพียงแค่เผาจดหมายรักทิ้งหนึ่งฉบับ ทุกครั้งที่เขาทำร้ายจิตใจเธอเพราะเด็กสาวคนนั้น กระทั่งจดหมายทั้ง 99 ฉบับถูกเผาจนหมดเกลี้ยง วันนั้นจะเป็นวันที่เธอจากเขาไป วันที่จดหมายรักฉบับแรกถูกเผา คือวันที่เขาผิดนัดเธอในวันครบรอบแต่งงาน แล้วรีบไปที่ร้านชานมซึ่งเด็กสาวทำงานพาร์ตไทม์อยู่ เขาไปนั่งรออยู่ทั้งวันเพียงเพื่อรอให้เธอเลิกงาน วันที่จดหมายรักฉบับที่ 36 ถูกเผา คือวันที่เขาทิ้งเธอซึ่งกำลังมีไข้สูง 40 องศาไว้บนทางด่วนในคืนที่ฝนตกหนัก เพียงเพราะรีบร้อนไปอยู่เป็นเพื่อนเด็กสาวที่กลัวเสียงฟ้าร้อง วันที่จดหมายรักฉบับที่ 72 ถูกเผา คือวันที่เขาถอดรูปแต่งงานของพวกเขาออกจากห้องนั่งเล่น แล้วแทนที่ด้วยภาพวาดเล่นของเด็กสาวคนนั้น เพียงเพื่อเอาใจให้เธอมีความสุข

ภรรยาที่เป็นผู้พิพากษา เพื่อจะช่วยชีวิตรักแรกของเธอที่ป่วยเป็นโรคไตวายเรื้อรัง ได้ถือวิสาสะตัดสินเอาไตข้างหนึ่งของผมไปให้รักแรกของเธอ ผมอธิบายให้ภรรยาฟังว่า ผมป่วยเป็นโรคไตวาย หากต้องปลูกถ่ายไตออกไปอีกข้าง ผมต้องตายอย่างแน่นอน แต่ภรรยากลับตะโกนใส่ผมด้วยความรังเกียจว่า "ทิงไป๋ป่วยหนักขนาดนี้แล้ว นายยังจะมามัวหึงหวงเรียกร้องความสนใจอยู่อีก! นายไม่มีหัวใจบ้างเลยหรือไง!" ภายใต้คำสั่งตัดสินบังคับของภรรยา ผมถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลเพื่อรับการผ่าตัดปลูกถ่ายไต ในท้ายที่สุด เพราะอาการไตวายที่กำเริบหนักขึ้น ผมจึงต้องตายอย่างอนาถในมุมที่ไร้ผู้คนของโรงพยาบาล

ตอนที่กู้เจาเจาฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่เห็นคือคนสองคน คนหนึ่งคือลู่จิ่นเหนียน คนรักที่คบกันมาสิบปี แต่เมื่อวันก่อนกลับบอกเลิกเธออย่างกะทันหัน อีกคนคือสวี่รั่วหลิง ผู้หญิงที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจ และเป็นคนที่เขารักในตอนนี้

เพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังจากทำแท้ง ฉันได้ส่งข้อความไปหาสามี 【ฉันทำแท้งแล้ว】 ฮั่วหมิงโจว:【1】 ฉันจ้องมองตัวเลขนั้น จู่ๆ ก็รู้สึกขำเล็กน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก่อนที่ฉันจะไปทำงานที่มีความเสี่ยงสูง ได้รายงานให้เขาทราบ สิ่งที่ได้รับคือ【1】 เตือนเขาว่าถ้าติดต่อฉันไม่ได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง อย่าลืมตามหาฉัน สิ่งที่ได้รับก็ยังเป็น【1】 เมื่อฉันเจอเหตุการณ์ดินถล่ม ถูกฝังอยู่ด้านล่าง ขาดการติดต่อไปถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมงเต็มๆ ในความหวาดกลัวสุดขีด ฉันส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาฮั่วหมิงโจวทั้งหมดสามร้อยเก้าข้อความ เขาตอบกลับ【1】ให้ฉันสามร้อยเก้าครั้ง ถึงได้สะดุ้งรู้ว่า ที่ฉันได้รับมานั้น เป็นเพียงการตอบกลับอัตโนมัติมาโดยตลอด ฮั่วหมิงโจวไม่ดูข้อความของฉัน แน่นอนว่าก็ย่อมไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันได้บอกเขาแล้วว่าฉันจะไปปฏิบัติงานต่างพื้นที่ ฉันจะทำแท้งวันนี้ พลังและความกระตือรือร้นของเขา ล้วนเป็นของผู้หญิงคนนั้นที่คอยเติมเต็มไทม์ไลน์ของเขาเสมอ 【วันครบรอบหนึ่งพันวัน และเป็นวันเกิดของเฉียวอี๋ด้วย】 รูปประกอบคือบันทึกการสนทนาระหว่างเขากับเฉียวอี๋

หลังจากยอมรับความจริงได้แล้วว่าเฟิงเยี่ยนหลี่ไม่มีวันรักเธอ ซูอวี่อินก็เป็นฝ่ายขอหย่า และพาลูกชายเฟิงจื่อเยี่ยนจากไป แต่ผู้ชายที่เย็นชามาตลอดกลับเริ่มตามง้อภรรยาอย่างสุดชีวิตเพื่อขอคืนดี เขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากที่เคยเมินเฉย กลายเป็นขับรถมาดักรอซูอวี่อินทุกวันเพื่อขอให้เธอให้อภัย ใช้เวลาว่างทั้งหมดอยู่กับลูกชาย เตรียมของขวัญเซอร์ไพรส์สารพัด แม้กระทั่งเพื่อปกป้องสองแม่ลูก เขายังถูกคนร้ายแทงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ภายใต้คำอ้อนวอนของลูกชาย ในที่สุดหัวใจของซูอวี่อินก็อ่อนลง และยอมกลับมาจดทะเบียนสมรสอีกครั้ง แต่ระหว่างทางกลับหลังจากจดทะเบียนสมรส ทั้งเธอและลูกชายกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังการช่วยชีวิตที่กินเวลานานกว่าสิบชั่วโมง ซูอวี่อินต้องสูญเสียไตไปหนึ่งข้าง ส่วนเฟิงจื่อเยี่ยนตาบอดทั้งสองข้าง และในวันรุ่งขึ้นหลังเกิดอุบัติเหตุ ขณะที่ซูอวี่อินจูงมือลูกชายเดินผ่านหน้าห้องพักแพทย์ เธอกลับได้ยินความลับอันน่าตกตะลึง

ปีที่สามหลังจากออกจากคุก เสิ่นจือจือเพื่อนเล่นในวัยเด็กก็ลากตัวผมออกมาจากสังเวียนมวยใต้ดิน เธอชกเข้าที่หน้าของผมหมัดหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "เซี่ยสือเยี่ยน ใครให้นายกล้าไม่กลับบ้าน แถมยังทำตัวเองจนกลายเป็นสภาพดูไม่ได้แบบนี้!" ผมเช็ดคราบเลือดออก และหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจอะไร "ท่านประธานเสิ่น หมัดละแสน ถ้ายังไม่หายแค้นคุณชกต่อได้เลยนะ จะได้ครบค่าเช่าบ้านของผมปีนี้" กำปั้นของเธอสั่นไม่หยุด แต่เสียงกลับอ่อนลงมา "กลับบ้านกับฉัน...ไปขอโทษชิงหรานซะ" "เขาใจดี ไม่ถือสาเรื่องที่นายใส่ร้ายเขาตั้งนานแล้ว " เมื่อสายตากวาดมองบาดแผลทั่วร่างของผม แววตาของเธอก็ดูซับซ้อน "ดูสภาพนายตอนนี้ที่หน้าตาเต็มไปด้วยเลือดสิ มันต่างอะไรกับหมาจรจัดในกองขยะล่ะ?" ตัวผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไปทันที เธอไม่รู้หรอกว่า ความคาวของเลือดที่อาบเต็มหน้าแบบนี้ คือวิธีเอาชีวิตรอดเพียงอย่างเดียวที่ผมได้เรียนรู้มาจากในคุก "นายอย่าลืมนะว่าฉันยังเป็นคู่หมั้นของนายอยู่!" เท้าของผมชะงักไป จะลืมได้ยังไงล่ะ? ในคืนวันหมั้นเมื่อสามปีก่อน ผมถูกเซี่ยชิงหรานมอมยาจนสลบแล้วส่งไปยังงานประมูลตลาดมืด คืนแรกของผมถูกตั้งราคาเอาไว้อย่างชัดเจน รอให้พวกเศรษฐีนีมาเลือกซื้อ คืนนั้นผมแสดงสภาพน่าสมเพชออกมาจนหมดเปลือก และกลายเป็นตัวตลกที่คนทั้งเมืองเจียงเฉิงต่างรู้กันไปทั่ว! และคนที่ลงนามเซ็นชื่อขายผม ก็คือคู่หมั้นของผมคนนี้นี่เอง

เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็เห็น 'เซเรน่า ชอว์' น้องสาวของฉันกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับกดมีดปอกผลไม้จ่อไว้ที่ข้อมือของตัวเอง "นอร่า ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันดื่มหนักไปหน่อย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกับลูคัสไปจบลงแบบนั้นได้ยังไง..." ฉันแทบจะหลุดขำออกมา เพราะฉันเคยเห็นฉากนี้มาแล้ว ในชาติที่แล้ว เซเรน่าร้องไห้ฟูมฟายทำตัวเป็นเหยื่อหลังจากไปนอนกับ 'ลูคัส อาร์เดน' คู่หมั้นของฉัน ทุกคนต่างพากันปลอบโยนเธอ ลูคัสแต่งงานกับเธอเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของเธอ ส่วนฉันกลับถูกผลักไสให้ไปแต่งงานกับ 'แกรแฮม เวสต์' อดีตคู่หมั้นที่ถูกเซเรน่าทิ้ง ก่อนงานแต่งงาน ลูคัสโชว์รอยสักชื่อฉันบนข้อมือของเขาให้ดู และให้คำมั่นสัญญาว่าเขาจะรักแค่ฉันคนเดียว ฉันโง่เชื่อเขา ฉันสูญเสียเวลาไปถึงห้าปีกับการอยู่เคียงข้างสามีที่โหยหาน้องสาวของฉัน และเฝ้ารอคอยผู้ชายที่แต่งงานกับเธอไปแล้ว จากนั้น... เซเรน่าก็ตาย ฉันคิดว่าในที่สุดลูคัสก็จะกลับมาหาฉัน แต่เปล่าเลย... ฉันพบเขาที่งานศพ เขากำลังกอดรูปถ่ายของเธอไว้แน่นราวกับเพิ่งสูญเสียรักแท้หนึ่งเดียวในชีวิตไป "เธอเป็นภรรยาของผม" เขาบอกกับฉัน "ปล่อยวางเถอะนะ นอร่า" ในงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ลูคัสกับแกรแฮมชกต่อยแย่งชิงเซเรน่ากันบนดาดฟ้า คนหนึ่ง... เคยแต่งงานกับเธอ ส่วนอีกคน... ไม่เคยหยุดโหยหาเธอ และในขณะที่พวกเขากำลังฟาดฟันกันเพื่อเธอ ฉันกลับถูกผลักตกลงไปบนถนนที่มีรถพลุกพล่าน และตายลงภายใต้แสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามา เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมายังจุดเริ่มต้น ครั้งนี้ ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวที่จำอดีตชาติได้ แต่ฉันคิดผิด ลูคัสจำได้... แกรแฮมก็จำได้... และถึงแม้จะมีโอกาสครั้งที่สอง ผู้ชายทั้งสองคนก็ยังคงเลือกเซเรน่า แต่ในชาตินี้... ฉันจะไม่ยอมเป็นสิ่งของที่ถูกนำไปแลกเปลี่ยน ถูกเลือก หรือถูกโยนทิ้งอีกต่อไป ครั้งนี้ ฉันจะสร้างอาณาจักรของตัวเอง... สิ่งที่พวกมันจะไม่มีวันแย่งชิงไปจากฉันได้

แต่งงานจัดพิธีมาแล้วสามปี แต่ภรรยาที่เป็นนักบินกลับยกเลิกการจดทะเบียนสมรสกับผมถึง 18 ครั้ง ครั้งแรก ลูกศิษย์หนุ่มของเธอต้องทำการฝึกบินทดสอบ ผมยืนรออยู่ที่หน้าสำนักงานเขตตลอดทั้งวัน ครั้งที่สอง ระหว่างทางเธอได้รับสายจากลูกศิษย์หนุ่มคนนั้นแล้วรีบกลับรถทันที ทิ้งผมไว้ข้างทางอย่างไม่ใยดี หลังจากนั้นเป็นต้นมา ขอเพียงแค่ผมกับเธอนัดแนะกันไปจดทะเบียน ลูกศิษย์หนุ่มของเธอก็จะมีปัญหาต่างๆ นานาเกิดขึ้นเสมอ ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินจากเธอไป แต่เมื่อผมก้าวเท้าขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ปารีส เธอกลับตามมาถึงปารีสอย่างคลุ้มคลั่งเหมือนคนเสียสติ

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อวงการการพนัน ฉันเกิดมาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตรายและการนองเลือดมาตลอด พ่อเพื่อปกป้องฉัน ตั้งแต่ฉันยังเด็กก็ฝึกคนไว้คอยเอาตัวบังแทนฉันถึงเก้าคน พอฉันโตเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็ให้ฉันเลือกหนึ่งคนจากทั้งเก้าคนนั้นมาเป็นคู่หมั้น แต่ฉันกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กลับเลือกเลี่ยงห่างจากเจียงเย่ คนที่ฉันแอบรักมานาน เพียงเพราะในชาติก่อน ในวันงานหมั้นของฉัน ฉันถูกศัตรูลักพาตัวไป ตอนที่พวกเขาใช้ตะปูเหล็กชุบพิษตอกทะลุฝ่ามือของฉันอย่างโหดเหี้ยม… ฉันสั่นเทาโทรไปหาเจียงเย่ขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้รับคำตอบที่เย็นชาจากเขา “เสิ่นชิงฮวน เลิกเล่นละครไร้สาระแบบนี้เถอะ ตำแหน่งของคุณยังแสดงว่าอยู่ในห้องสวีทของโรงแรมชัด ๆ!” “เพื่อจะครอบครองผมคนเดียวถึงกับใช้แผนทำร้ายตัวเองเรียกความสงสาร น่าขยะแขยงจริง ๆ!” ฟังเสียงหัวเราะออดอ้อนของผู้หญิงในสาย ฉันก็ฉันหลับตาลงอย่างหมดสิ้นความหวัง เมื่อกรงเหล็กจมลงสู่ก้นทะเล น้ำทะเลเย็นเยียบก็ทะลักเข้าปากเข้าจมูก ฉันก็สิ้นลมหายใจลงในที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาอยู่ในวันที่พ่อให้ฉันเลือกคู่หมั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันขีดชื่อเจียงเย่ออกจากรายชื่อเป็นคนแรก! แต่ในงานหมั้นของฉันกับมู่เฉินโจว แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาร้องไห้ ขอให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกครั้ง?

เลขาสาวผู้เย็นชาของสามียุ่งจนไม่มีเวลากินข้าว เพื่อที่จะเซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านให้สำเร็จ สามีจึงช่วยแกะกุ้งให้เธอไปสามตัว หลังจากที่ฉันมาเห็นเข้า ฉันก็ต่อสายหาทนายต่อหน้าเขาทันที “ทนายจ้าวคะ ช่วยร่างหนังสือสัญญาหย่าให้ฉันที ฉันจะหย่า” สามีที่ยุ่งกับการเซ็นสัญญาใหญ่จนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันมองฉันด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ“แค่เพราะผมแกะกุ้งให้ตู้เสวี่ยสามตัว คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ?” “ใช่”

วันที่ไปจดทะเบียนสมรส ฉันวางใบทะเบียนสมรสไว้ข้างมื้อค่ำใต้แสงเทียน เตรียมจะถ่ายรูปโพสต์ลงฟีด ลู่เจวี๋ยพลันเอ่ยปากขึ้นมาว่า “ใบทะเบียนเป็นของปลอม” ฉันตะลึงไป มีเสียงผู้หญิงอุทานด้วยความตกใจดังแว่วมาจากโทรศัพท์ของเขา “นี่! ทำไมนายถึงบอกหล่อนเร็วขนาดนี้ล่ะ! หมดสนุกเลย!” ลู่เจวี๋ยขมวดคิ้วอย่างเซ็งๆ “หล่อนเซ่อจนป่านนี้ยังดูไม่ออกเลย ยังต้องทนเล่นละครต่ออีกเหรอ?” “เกมเดิมพันนี้ยอมให้เธอชนะเลยแล้วกัน โอเคไหมคุณหนูใหญ่อี้” แต่ทว่า ฟีดนั้นถูกโพสต์ออกไปเรียบร้อยแล้ว ทุกๆ คนต่างเข้ามาแสดงความยินดีที่รักมาราธอนเจ็ดปีของฉันกับลู่เจวี๋ยได้สมหวังในที่สุด ผู้หญิงในสายทิ้งคอมเมนต์แซะอย่างน่าหมั่นไส้ เหมือนตอนที่เคยบูลลี่ฉันในอดีตไม่มีผิด “อุ๊ยตาย~ จดทะเบียนแล้วนี่ เมื่อไหร่จะจัดงานแต่งงานเชิญทุกคนดื่มเหล้ามงคลล่ะ? คิกๆ” ฉันคิดดูแล้วคอมเมนต์ตอบไปว่า “สัปดาห์หน้า”

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมบริจาคหัวใจให้พี่สาว พ่อแม่ก็ส่งฉันขึ้นเตียงของคุณชายใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ใคร ๆ ต่างพูดกันว่าคุณชายใหญ่เป็นคนที่ห้ามเข้าใกล้ และในใจของเขามีผู้หญิงในฝันอยู่คนหนึ่งมาโดยตลอด ทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่กลับไม่คาดคิดว่าเขาจะทะนุถนอมฉันราวกับยกขึ้นหิ้ง แต่งงานกันมาสามปี เขามักชอบพันพัวกับฉันในสถานที่ต่าง ๆ แม้แต่ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำ เขายังตามมา แล้วกดฉันไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือ พวกเราไม่เคยป้องกัน แต่กลับไม่เคยตั้งครรภ์เลย จนกระทั่งวันที่ฉันคิดว่าตัวเองท้องและไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ ถึงได้บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ “เหยียนหนาน เมื่อสามปีก่อนคุณให้ผมแอบเอาหัวใจของเวินซู่ว่านไปปลูกถ่ายให้พี่สาวของเธอ ตอนนี้ยังให้ผมหลอกเธอว่าเป็นหมันแต่กำเนิดอีก คุณทำร้ายผู้หญิงที่รักคุณได้ลงคอจริง ๆ เหรอ” “ไม่มีทางเลือก ชิงหว่านหัวใจไม่แข็งแรง ถ้ามีลูกไม่ได้คงต้องโดนทางบ้านสามีกดดัน มีแค่หัวใจของเธอเท่านั้นที่เข้ากันได้” เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยกลับเย็นเฉียบจนแปลกตา ที่แท้ความรักและการเยียวยาที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอด ก็เป็นเพียงคำลวงอีกครั้งเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จากไปเสียจะดีกว่า

เมื่อเสียงระฆังนับถอยหลังข้ามปีดังขึ้น สือจิงเชวี่ยก็ได้รับของขวัญชิ้นแรกของปีนี้ เป็นภาพถ่ายสนิทสนมของสามีกับผู้หญิงคนอื่น เมื่อสิบนาทีก่อน เขายังอุ้มลูกสาวจุดพลุอยู่เลย แต่สิบนาทีต่อมาเขากลับขึ้นเตียงกับผู้หญิงอีกคนแล้ว แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น หัวข้อข่าว "คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงแอบพบดาราสาวดาวรุ่งคืนข้ามปี" ก็พุ่งทะยานขึ้นเทรนด์ร้อนแรง กวาดกระแสไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต ภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเจียง แขกทุกคนที่มาร่วมงานต่างหันมามองสือจิงเชวี่ยเป็นตาเดียว รอปฏิกิริยาจากเธอ "คุณผู้หญิง..." ผู้ช่วยรีบเดินเข้ามา สีหน้าดูประหม่าเล็กน้อย "เรื่องที่ติดเทรนด์ เราจะใช้วิธีเดิมช่วยโหมกระแสให้ดังยิ่งขึ้นไหม" น้ำเสียงของสือจิงเชวี่ยเรียบเฉย "ไม่ต้อง ติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์ แล้วกดข่าวลง" ผู้ช่วยชะงักไปทันที

ได้นอนเตียงเดียวกับผู้ชายครั้งแรก แถมยังมีเพื่อนรักนอนคั่นกลางด้วย ตอนเช้านักเรียนชายคนนั้นขโมยจูบฉัน และให้สัญญากับฉัน ในอนาคตจะรับผิดชอบฉันแน่นอน