Short โรแมนติก Stories & Novels

“คุณถง คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะบริจาคอวัยวะทั้งร่างกาย?” “ใช่ ฉันแน่ใจ” ถงซีพูดจบแล้วเผยยิ้มออกมา ราวกับหลุดพ้นอย่างไรอย่างนั้น หมอชะงักไป จากนั้นพูดเตือนสติอีกครั้ง “แม้มะเร็งอยู่ในระยะลุกลามแล้ว แต่ถ้าคุณรีบเข้ามารักษาตัวที่โรงพยาบาล อาจทำให้คุณมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้น”

สามพี่น้องตระกูลสวี่ที่เคยมองว่าฉันสำคัญยิ่งกว่าชีวิต กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ในยามที่ฉันทุกข์ทรมานกับเนื้องอกในสมองชนิดร้ายแรงอยู่ การผ่าตัดอาจทำให้สูญเสียความทรงจำ ฉันไม่อยากลืมพวกเขา จึงโทรไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขา แต่ทันทีที่รับสายแล้ว กลับถูกพวกเขาด่าทออย่างไม่ไว้หน้า “ซ่งเสี่ยวหรู วันนี้เป็นวันเกิดของอาเหยียน เธออย่ามาสร้างปัญหาได้ไหม?” ฉันเจ็บจนหมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันก็เห็นข้อความในมือถือที่เสิ่นเหยียนส่งมา “ซ่งเสี่ยวหรู พี่ชายทั้งสามให้เครื่องรางคุ้มภัยฉันตั้งสามอันแน่ะ” ในภาพนั้น คือเครื่องรางคุ้มภัยที่ฉันก้าวหนึ่งก้าว ก้มกราบหนึ่งครั้ง และคุกเข่าอยู่ท่ามกลางสายฝนนานถึงเจ็ดชั่วโมง กว่าจะขอมาให้พี่น้องทั้งสามได้ ในที่สุดฉันก็ยอมตัดใจ เดินทางไปผ่าตัดที่ต่างประเทศเพียงลำพัง เพื่อจะลืมพวกเขา จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันเห็นชายแปลกหน้าสามคนคุกเข่าอยู่หน้าบ้านฉัน ร้องขอฉันให้อภัยพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

หัวใจที่ฉันเฝ้ารอมานานถึงสองปีกลับถูกสามีนำไปปลูกถ่ายให้กับคุณหนูตัวปลอมอย่างมั่วเฉียนเฉี่ยน หมอบอกว่าฉันเหลือเวลาชีวิตอีกเพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ ฉันจึงตัดสินใจที่จะแช่แข็งร่างของตัวเองเอาไว้ ฉันบริจาคร่างกายของตัวเองให้สตูดิโอของมั่วเฉียนเฉี่ยน ในวันที่เซ็นหนังสือบริจาค ลูกชายโผเข้ามากอดฉันและพูดว่าในที่สุดแม่กับน้าเล็กก็คืนดีกันแล้ว พ่อกับแม่เอ่ยชมฉันว่า ในที่สุดก็รู้จักรักพี่น้อง รู้จักช่วยเหลือเกื้อกูลกันเสียที สามีเอ่ยด้วยความพึงพอใจว่า ในที่สุดฉันก็ยอมลดทิฐิและรู้จักมีเหตุผลบ้าง ฉันได้แต่ยิ้มบาง ๆ ใช่แล้วละ ครั้งนี้ฉันเป็นเด็กดีแล้วจริง ๆ ฉันจะคืนตำแหน่งคุณหนูตระกูลมั่วให้กับมั่วเฉียนเฉี่ยน เพื่อให้พวกคุณทุกคนได้สมหวังกันถ้วนหน้า

พี่สาวของฉันเสียชีวิตในปีที่เราสองคนหนีเรียนเพื่อออกไปเล่นกันตอนอายุสิบขวบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แม่ก็โอนย้ายความแค้นที่มีต่อการจากไปของพี่สาวมาลงที่ฉัน เธอเชื่อว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่สาวตาย แม่ปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นคนรับใช้ จากนั้นไม่นานก็รับเด็กสาวที่ว่านอนสอนง่ายมาเลี้ยงแทนที่พี่สาวของฉัน แม่ไม่ลังเลที่จะพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันไป แม้กระทั่งจะให้ฉันบริจาคไตเพื่อช่วยลูกบุญธรรมที่เธอรักที่สุด! ก็ได้ ในเมื่อแม่ต้องการ ชีวิตนี้ของฉันก็ขอคืนให้แม่ไป! จนกระทั่งฉันสิ้นลมหายใจ แม่ถึงจะหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

สามีใหม่ของฉันต้องการจะฆ่าฉัน ณ เวลานี้ เขากำลังถือมีด แล้วเดินเข้ามาหาฉันทีละก้าวๆ บังคับให้เดินไปที่ระเบียงห้อง อาวุธแหลมคมทิ่มแทงทะลุทรวงอกของฉัน เขายื่นมือผลักฉันตกลงไปจากตึกชั้น 20 แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็สังเกตเห็นคราบน้ำตาบริเวณหางตาของเขา เขาพูดว่า "ไม่เจอกันนาน หวังว่าจะสบายดีนะ คนรักที่สมบูรณ์แบบของผม"

คู่หมั้นของผมเป็นแพทย์นิติเวช ผมเป็นตำรวจฝ่ายสืบสวนคดีอาญา ผมรักเธอเท่าชีวิต แต่เธอเอาแต่สนใจรักครั้งแรกของเธอ เพื่อช่วยให้รักแรกพ้นผิดแล้ว เธอไปช่วยจัดการศพศพหนึ่งแทนเขา แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ เจ้าของศพนั้นก็คือผมเอง หลังจากที่เธอรู้ความจริง เธอก็แตกสลายอย่างสมบูรณ์ ##ผมชื่อหลินซิว ชาติก่อนเป็นตำรวจฝ่ายสืบสวนคดีอาญา ตอนนี้ผมตายไปแล้ว กลายเป็นวิญญาณตามติดอยู่ข้างกายกู้อวี๋เคอคู่หมั้นของผม “เคอเคอ ฉันเกิดเรื่องแล้ว เธอมาช่วยฉันที!” กู้อวี๋เคอรับสายของหวังซิงอวี่ จากนั้นก็วางงานในมือลงโดยไม่ลังเลยเลยสักนิด ก่อนวิ่งออกไปหาเขา หวังซิงอวี่เป็นรักแรกของเธอ ทั้งสองคนเติบโตมาด้วยกัน ขอเพียงแค่เป็นหวังซิงอวี่เอ่ยปาก ไม่ว่าหวังซิงอวี่จะให้เธอทำอะไร กู้อวี๋เคอก็รับปากทั้งหมด ผมเคยถามเธอว่าเธอเอาแต่สนใจหวังซิงอวี่ใช่ไหม ที่ผ่านกู้อวี่เคอเพียงแค่พูดกับผมด้วยความร้อนรนเท่านั้นว่า : “ฉันกับหวังซิงอวี่เป็นแค่เพื่อนธรรมดา คุณอย่าหึงมั่วซั่วจะได้ไหม” เพราะฉะนั้นในครั้งนี้ หวังซิงอวี่ฆ่าคนแล้ว จึงให้กู้อวี่เคอมาช่วยจัดการศพ ซึ่งเธอก็รับปาก เพียงแต่สิ่งที่กู้อวี๋เคอไม่รู้ก็คือ ศพนั้นเป็นศพของผมเอง

แฟนของผมมักจะหลีกเลี่ยงการเจอหน้าพ่อแม่ของผม จากนั้นเธอก็รับบทเป็นว่าที่เจ้าสาวของแฟนเก่า ไปเจอกับญาติๆ ของแฟนเก่า สถานที่นัดพบยังเป็นเรือนหอที่ผมเตรียมไว้ให้เธอ เพียงแต่เธอคิดไม่ว่า ผมจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของแฟนเก่าเธอ แฟนของผมแสร้งทำเป็นไม่รู้จักผม กอดแฟนเก่าของเธออย่างหวานชื่น: "บ้านหลังนี้สามีของฉันซื้อด้วยเงินสด" ญาติ ๆ ทุกคนต่างชื่นชมความรักใคร่ของพวกเขาทั้งสอง เพียงแต่เธอกลัวว่าผมจะเปิดเผยความจริง เธอเข้ามาเตือนผมว่า “ฉันแค่ช่วยเพื่อนรับมือกับการถูกเร่งรัดให้แต่งงานเท่านั้น ถ้าคุณกล้าก่อกวน เราก็เลิกกัน” ผมทำตามความปรารถนาอวยพรให้เธออย่างจริงใจว่า “ในเมื่อผมกับน้องมีความชอบเรื่องบ้านกับผู้หญิงเหมือนกัน ผมขายส่งอุปกรณ์จัดงานแต่งงาน คิดว่าน้องก็คงจะชอบด้วย งั้นก็ขอมอบให้พวกคุณละกัน” ในที่สุดแฟนสาวก็ลนลาน

ทุกครั้งที่สามีไปค้างคืนที่บ้านแฟนเก่า เขาจะยกตึกให้ฉันหนึ่งหลัง แต่งงานมาสองปี อสังหาริมทรัพย์และตึก 286 แห่งในมือฉันกระจายอยู่ทั่วประเทศ ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ผู้ชายคนนี้ทำร้ายจิตใจฉันมาแล้วถึง 286 ครั้ง ตอนที่โฉนดที่ดินฉบับที่ 287 ถูกส่งมาถึงมือฉัน แฟนเก่าของเขาก็ส่งคลิปวิดีโอมาอวดเบ่งทันที “พี่เจ๋อให้เงินแกแล้วยังไง สิ่งที่ฉันได้คือตัวและหัวใจของเขาต่างหาก เป็นถึงซูเปอร์โมเดลระดับโลกแล้วยังไง สุดท้ายก็ยังนอนกับผู้ชายของตัวเองไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ?” ฉันไม่ได้ลดตัวไปฉะฝีปากกับหล่อน แต่กลับแสดงความเอาใจใส่ด้วยการส่งชุดชั้นในวิกตอเรียซีเคร็ตคอลเล็กชันใหม่ล่าสุดจากรันเวย์ไปให้หล่อนหนึ่งชุด เมื่อสามีรู้ว่าฉันใจกว้างส่งของขวัญไปให้ เขาก็ให้รางวัลฉันด้วยการพาไปร่วมงานปาร์ตี้ของพวกไฮโซ ตอนเล่นเกมในปาร์ตี้ แฟนเก่าของเขาเล่นแพ้ติดกันสามตารวด จึงถูกสั่งลงโทษให้เลียครีมบนต้นขาของเพลย์บอยคนหนึ่ง หล่อนทุบขวดเหล้าจนแตกแล้วเอาปากฉลามมาจ่อที่คอตัวเอง ยอมตายแต่ไม่ยอมทำตาม “พี่เจ๋อ ฉันไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาหยามเกียรติฉันเด็ดขาด!” สามีที่มักจะเย็นชามาตลอดกลับลุกลี้ลุกลนจนทำอะไรไม่ถูก เขาถึงขั้นอ้อนวอนขอให้ฉันรับโทษแทนแฟนเก่าของเขา “ก็แค่เลียครีมเองน่า พี่รับปากว่าจบเรื่องคราวนี้ พี่จะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนเธอดีๆ” ทุกคนในงานต่างรอดูเรื่องตลกของฉัน แต่ฉันกลับไม่โวยวายและตอบตกลงอย่างใจเย็น เขาไม่รู้หรอกว่า นี่คือการทำร้ายจิตใจฉันเป็นครั้งที่ 287 แล้ว และฉันก็ไม่อยากเป็นนกน้อยในกรงทองของเขาอีกต่อไปแล้ว รอแค่ชดใช้บุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้จนหมดเมื่อไหร่ เราสองคนก็เป็นอันขาดกัน

ผมรักลู่ซีมานานถึงห้าปี จนในที่สุดหล่อนก็ยอมตกลงมาเป็นคู่หมั้นของผม ทว่าในยามที่คุณปู่ของผมกำลังป่วยหนักใกล้จะสิ้นใจ ลู่ซีกลับเลือกที่จะนิ่งดูดายไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลยสักนิด เพียงเพราะไอ้ลูกบุญธรรมของตระกูลคนนั้น มันดันไปยื่นข้อเสนอให้หล่อน บอกให้หล่อนอาศัยโอกาสทองในครั้งนี้ ลดทอนความดื้อรั้นในตัวผมลงไปบ้าง และถือโอกาสบีบบังคับให้ผมแข็งแกร่งขึ้นมา สุดท้ายคุณปู่ต้องจากโลกนี้ไปอย่างโดดเดี่ยว และผมเองก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนตามความต้องการของหล่อน ความดื้อรั้นในตัวถูกบดขยี้จนหมดสิ้น กลายมาเป็นคนเด็ดเดี่ยว และไม่คิดจะไปตามตอแยสร้างความรำคาญใจให้แก่หล่อนอีกต่อไป และแน่นอนว่า ผมไม่ได้รักหล่อนอีกแล้ว

จู่ ๆ ในงานศพของญาติก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามา ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดบอกว่าเป็นแฟนของสามีฉัน จะจัดการฉันที่เป็นเมียน้อยด้วยตัวเอง เพราะเห็นแก่งานศพของครอบครัว ฉันจึงไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย ได้แต่โน้มน้าวเธอให้รองานศพจบก่อนแล้วค่อยว่ากัน ใครจะไปรู้ล่ะว่าจู่ ๆ เธอจะหาเรื่อง สั่งให้ทุกคนตัดชุดบนตัวของฉันหมด ญาติที่อยู่รอบ ๆ ตัวต่างเมินเฉย ได้แต่จ้องภาพนี้ด้วยสายตาเยือกเย็น ฉันปรบมือและลุกขึ้นยืน ชี้แนะให้เธอไปยืนข้างโกศใส่กระดูก “โกศใส่กระดูกของแม่ใบนี้ก็เป็นใบที่แฟนเธอซื้อให้ เสียเงินไปตั้งห้าสิบล้านบาทแนะ！” เมียน้อยโกรธจนตัวสั่นอย่างที่เธอคิดไว้ จากนั้นก็กรีดร้องและเขวี้ยงโกศใส่กระดูกจนแตกกระจาย “พวกแกมันสารเลวหน้าไม่อาย ตายแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้เงินของแฟนฉันสักแดงเดียว!” เธอไม่รู้ว่าคำว่า ‘แม่’ ที่ฉันพูดออกมาหมายถึงแม่ของสามี นั้นก็คือแม่สามีของฉัน ที่เธอกำลังอาละวาดอยู่คืองานศพแม่สามี และที่ทำลายไปก็คือโกศใส่กระดูกของแม่สามี

ฉันมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าเฉิงซีถูกบังคับให้เข้าพิธีแต่งงานกับฉัน ทุกครั้งที่มีอะไรกันตอนกลางคืน เขายอมใช้มือช่วยฉัน ดีกว่าที่จะครอบครองฉันจริง ๆ ฉันเริ่มหมดกำลังใจลงเรื่อย ๆ และตั้งใจจะหย่า แต่คืนก่อนหน้าที่ฉันจะพรินต์หนังสือหย่า ฉันกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับกลุ่มเพื่อนสนิทที่ระเบียง “เพื่อน ไม่ได้อยากจุ้นจ้านนะ แต่นายก็ต้องการแทบตายอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่แตะต้องเธอเลยล่ะ ผู้หญิงเพอร์เฟกต์อยู่ข้าง ๆ ขนาดนี้ รสชาติมันต้องยอดเยี่ยมมากแน่ ๆ” “ผู้หญิงทนถูกเมินไม่ได้หรอกนะ ถ้านายยังเอาแต่เก็บกดแบบนี้ ระวังสักวันเธอจะหนีไปกับผู้ชายคนอื่น ถึงตอนนั้นนายจะมานั่งเสียใจทีหลัง” ชายหนุ่มจิบวิสกี้เงียบ ๆ “แต่ผิวของเธอบอบบางขนาดนั้น เอวก็เล็กแถมยังเซนซิทีฟอีก ถ้าฉันควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทำให้เธอตกใจกลัวขึ้นมาจะทำยังไง” “ผู้หญิงของฉัน ฉันก็ต้องทะนุถนอมสิ ถ้าเธอมีความต้องการ จะไปหาความสุขจากคนอื่นก็ไม่เป็นไร ขอแค่เธอยังยอมกลับบ้านของเรา ฉันก็ยินดีจะตามใจเธอตลอดไป” พอได้ยินคำพูดนี้ พวกเพื่อน ๆ ต่างก็พากันหัวเราะเยาะ “เลิกแกล้งทำตัวเป็นพ่อพระเถอะเพื่อน แน่จริงก็อย่าแอบไปเสิร์ชกูเกิลหาเรื่องพวกนั้นสิ” กลางดึกคืนนั้น ฉันแอบเปิดดูประวัติการเข้าเบราว์เซอร์ของเฉิงซี ทั้งหมดหนึ่งร้อยรายการล้วนตั้งคำถามเดียวกันหมด “ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่แอบชอบมานานหลายปี แต่ผมมีความต้องการทางเพศสูงมาก ต้องทำยังไงถึงจะทำให้เธอมีความสุข โดยที่ไม่ทิ้งแผลใจไว้ให้เธอครับ” ......

ลูกเศรษฐีที่ข่มขืนลูกสาวฉันถูกปล่อยตัวโดยไร้ความผิด เขาหัวเราะเยาะ โยนธนบัตรปึกหนึ่งใส่หน้าฉัน “วันนี้ฉันจะให้เธอได้เปิดหูเปิดตา อะไรที่เรียกว่ามีเงินแล้วทำได้ทุกอย่าง! “ ตอนนั้นฉันอยากฆ่าคน

หลังจากสารภาพรักกับเพื่อนสมัยเด็กไป 101 ครั้ง เขากลับแต่งงานกับผู้หญิงที่เป็นรักแรกของเขา ในตอนที่หัวใจแตกสลายจนเย็นชา ฉันจึงตัดสินใจแต่งงานกับน้องชายของเขาที่ตามจีบฉันมาตลอด หลังแต่งงาน น้องชายของเขาตามใจฉันจนถึงที่สุด แสดงออกความรักอย่างเปิดเผยและเร่าร้อน จนใครต่อใครต่างคิดว่าฉันโชคดีเหลือเกินที่ได้แต่งงานกับผู้ชายแสนดีที่รักฉันขนาดนี้ แต่เมื่อฉันและรักแรกของเขาตกลงไปในน้ำพร้อมกัน ฉันเห็นกับตาว่าทั้งที่เขาว่ายน้ำไม่เป็นและกระโดดลงไปอย่างไม่ลังเล พยายามว่ายเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น แล้วพร้อมผายปอดเธอใต้น้ำ ฉันดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง อ้อนวอนขอให้เขาหันมามองฉันสักนิด แต่เขากลับมุ่งแต่จะพาผู้หญิงคนนั้นขึ้นฝั่ง ปล่อยให้ฉันถูกน้ำทะเลกลืนกิน ตอนฉันหมดสติอยู่ในห้องผู้ป่วย ฉันได้ยินว่าเขากับพี่ชายทะเลาะและลงไม้ลงมือกัน เพื่อแย่งกันไปดูแลรักแรก เขาตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด “ที่ฉันยอมเสียสละตัวเองแต่งงานกับเจียงเหยียน ก็เพื่อไม่ให้เธอไปขัดขวางความสุขของแกกับฉินว่านไม่ใช่เหรอ แกแค่ปล่อยให้ฉันไปหาฉินว่านสักครั้งได้ไหม!” ที่แท้ ก็ไม่เคยมีใครรักฉันเลย ฉันจึงตัดสินใจจองบริการแกล้งตายเตรียมตัวที่จะหลีกหนีไปจากชีวิตนี้เสียที แต่เมื่อได้รับรู้ข่าวการตายของฉัน คนที่เคยสุขุมมาตลอดกลับผลักรักแรกที่ปลอบเขาออก แล้วโน้มตัวลงกระอักเลือดออกมา ก่อนที่ผมจะกลายเป็นสีขาวโพลนในชั่วข้ามคืน

พี่สาวฝาแฝดของฉันเสียชีวิตในงานเลี้ยงบรรลุนิติภาวะครบรอบวันเกิดอายุสิบแปดปี เธอถูกรังแกจนหายใจล้มเหลวเสียชีวิตตรงมุมอับสายตาในโรงแรม และเพื่อนสนิทที่เธอคิดถึงที่สุดอยู่ตลอดเวลา คอยช่วยเหลือทุกเรื่องอย่างสวีจิ่นกลับหันไปยุยงให้คนอื่นเผยแพร่รูปถ่ายที่พี่สาวถูกรังแกโดยไม่เปิดเผยตัวตน ภายหลังฉันใช้มีดกรีดใบหน้าที่คิดอยากแทนที่พี่สาวอยู่ตลอดเวลาทีละแผล เลือดสดไหลริน ฉันประคองใบหน้าสวีจิ่นขึ้นมาเหมือนประคองผลงานศิลปะ [พี่สาวที่ฉันรักที่สุดจากไปแล้ว พวกคุณที่ทำร้ายเธอก็อย่าคิดหนีไปแม้แต่คนเดียว]

เมื่อใกล้เลิกงาน เพื่อนร่วมงานเสียวหย่ามาหาฉันและอยากให้ฉันทํางานกะกลางคืนแทนเธอ ฉันปฏิเสธเพราะมีธุระหลังเลิกงาน คืนนั้น ระหว่างเข้าเวรเธอก็ถูกไล่ออกจากหน่วยงานเพราะออกจากหน้าที่โดยไม่ได้รับอนุญาต ด้วยเหตุนี้ จางเมิ่งหย่าจึงเกลียดฉันและผลักฉันลงบันไดเมื่อฉันท้องใกล้คลอด “หน่วยงานที่ฉันสอบเข้าได้อย่างยากลําบาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันก็คงไม่ถูกไล่ออก” “ถ้าฉันต้องมีชีวิตที่ยากลําบาก แกก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีเหมือนกัน” สุดท้ายฉันตกเลือดจนตาย หนึ่งศพสองชีวิต พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลัยกลับไปในวันที่จางเมิ่งหย่าหาฉันขอเปลี่ยนกะ ที่แท้คนที่เธอทิ้งหน้าที่ไปรนัดส่วนตัวโดยพลการด้วยก็คือสามีของฉัน

พ่อแม่เศรษฐีอันดับหนึ่งของฉันคือนักการกุศลที่มีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ ทว่าฉันมีค่าใช้จ่ายเกินยี่สิบห้าบาทจำเป็นต้องขอเงินจากพวกเขา หลังจากวันนั้นที่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ฉันขอเงินห้าร้อยบาทจากพวกเขา กลับถูกด่าว่านานถึงสามชั่วโมง “อายุแค่นี้จะป่วยอะไรกัน? อยากได้เงินก็หาเหตุผลที่ดีกว่านี้หน่อยสิ” “แกรู้ไหมว่าเงินห้าร้อยบาท มันมากพอให้เด็กยากจนบนเขาบนดอยอยู่ได้กี่วัน น้องสาวแกยังรู้ความมากกว่าแกอีก” ฉันลากร่างกายที่ป่วยหนักของตัวเองเดินกลับไปยังห้องใต้ดินเล็กๆ ที่อยู่ห่างไปหลายกิโลเมตร ทว่ากลับเห็นภาพที่พ่อแม่ตัวเอง ทุ่มเงินจำนวนมหาศาลปิดดิสนีย์แลนด์เพื่อน้องสาวบุญธรรมปรากฏบนจอภาพขนาดยักษ์ในห้างสรรพสินค้า น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา ห้าร้อยบาทมันไม่พอสำหรับค่าทำเคมีบำบัดด้วยซ้ำ ฉันก็แค่อยากซื้อชุดใหม่สักชุดเพื่อที่จะได้จากไปอย่างมีเกียรติเท่านั้นเอง

ฉันเป็นจิตรกร แต่แล้วอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็พรากดวงตาของฉันไป ในยามที่ฉันสติแตกจนถึงขีดสุด ก็มีเพื่อนสมัยเด็กอย่างจือเหิงคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ เขากลายเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของฉัน ต่อมาพวกเราแต่งงานกัน แต่ 2 ปีหลังจากนั้น ฉันกลับบังเอิญพบคลิปเสียงในคอมพิวเตอร์ “จือเหิง ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน แต่การที่คุณปิดบังฉู่ซินหนิง แอบเอากระจกตาของเธอมาให้ฉัน ถ้าเธอฟื้นขึ้นมาคุณจะอธิบายยังไง ถ้าเธอแจ้งความขึ้นมาล่ะ” “ฉันจะไม่ยอมให้เธอรู้ความจริง ตอนนี้เธอมองไม่เห็นแล้ว ฉันจะแต่งงานกับเธอและควบคุมเธอไว้ข้างตัว” “เจียงเหยา เพื่อเธอแล้ว ฉันทำได้ทุกอย่าง” ราวกับถูกคนสาดน้ำเย็นจัดใส่ ความหนาวเหน็บแล่นปราดตั้งแต่หัวจรดเท้า สิ่งที่ฉันคิดว่าคือการไถ่บาปนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงคำโกหกหลอกลวงมาตั้งแต่ต้นจนจบ หลังจากคัดลอกไฟล์เสียงลงโทรศัพท์มือถือ ฉันก็ทำการนัดหมายกับโรงพยาบาลเพื่อเอาเด็กออก ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราก็แยกกันตรงนี้เถอะ

ตั้งแต่ภรรยาสั่งทำโซฟาใหม่ที่ยาวและกว้างขึ้น เธอก็ไปนอนที่ห้องนั่งเล่นทุกคืน ทุกครั้งที่ผมอยากให้เธอกลับไปนอนในห้องนอนด้วยกัน เธอมักจะอ้างว่าเหนื่อยแล้วไล่ผมออกไป บางครั้งเธอถึงขั้นล็อกประตูห้องนอนจากด้านใน ห้องนั่งเล่นก็มีเสียงเคลื่อนไหวแปลกๆ ดังลอดออกมาอยู่เรื่อยๆ จนถึงเช้าเธอถึงจะเปิดประตูให้ผมเข้าไป ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ในวันที่เธอคลอดลูก เพิ่งออกมาจากห้องคลอดและยังไม่ได้ลงจากเตียง ผมไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะอุ้มลูกเท่านั้น แต่ยังขอหย่ากับเธอโดยตรงอีกด้วย เธอถามผมด้วยตาแดงก่ำ "เพียงเพราะฉันนอนบนโซฟาทุกคืน คุณก็จะหย่ากับภรรยาที่เพิ่งคลอดลูกให้คุณงั้นเหรอ?" ผมตอบโดยไม่ลังเลว่า "ใช่!"

เพื่อทำให้ฉันแท้ง ลูกชายวัยหกขวบของฉัน ฉินจ้าว จงใจหลอกให้ฉันกินเค้กอัลมอนด์ที่ฉันแพ้ ข้างหน้าเตียงคนป่วย เขาหลบอยู่ด้านหลังสามีอย่าง ฉินซื่อเหนียน สีหน้าตึงเครียด ดื้อดึงไม่ยอมรับผิด “คุณย่าบอกว่า ถ้าแม่คลอดน้องออกมา แม่ก็จะไม่หย่ากับพ่อแล้ว ผมไม่อยากให้แม่เป็นแม่ของผมแล้ว ผมชอบน้าไป๋มากกว่า!” ฉินซื่อเหนียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลูกเรายังมีได้อีก ส่วนเวยเวย… เขาเหมาะกับการเลี้ยงดูจ้าวจ้าวมากกว่าเธอจริงๆ” ฉันหมดใจอย่างสิ้นเชิง วันถัดมาหลังออกจากโรงพยาบาลก็กลับบ้านไปขนของของตัวเองออกมาจนหมด เหลือไว้เพียงข้อตกลงการหย่า และหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลูกเท่านั้น

ผมกับนางเอกซูเปอร์สตาร์เคยสัญญากันไว้ ว่าขอแค่ผมไลฟ์สดคุกเข่าขอเธอแต่งงานครบเก้าสิบเก้าครั้งแบบเปิดเผย ในการขอแต่งงานครั้งที่ 100 ของผม เธอก็จะประกาศคบกับผมอย่างเป็นทางการ แต่ในการขอแต่งงานครั้งที่หนึ่งร้อยของผม เธอกลับไปอยู่เป็นเพื่อนดาราดาวรุ่งคนใหม่ ไปฝึกเทคนิคการจูบบนเรือยอชต์ส่วนตัวพร้อมรอยยิ้มหวานซึ้ง ผมกลายเป็นตัวตลกไปโดยสิ้นเชิง นางเอกซูเปอร์สตาร์ส่งข้อความมาหาผมด้วยความรู้สึกผิด "การขอแต่งงานครั้งที่ 101 ของนาย ฉันจะตอบตกลง" ครั้งนี้เธอแต่งตัวสวยเหมือนนางฟ้าจุติลงมาบนโลกมนุษย์ แล้วเดินเข้ามาในห้องไลฟ์สดของผม แต่ผมกลับจุดไฟเผาจดหมายขอแต่งงานหนึ่งร้อยฉบับที่เคยเขียนถึงเธอต่อหน้าเธอ เผาใบวินิจฉัยโรคมะเร็งกระเพาะอาหารของผมที่ซ่อนอยู่ในนั้นด้วย "ไม่มีครั้งที่ 101 อีกแล้ว คุณฟู่"