Braver 소설 & 이야기

Oke, Gue diemin aja. Valen lalu merebahkan tubuhnya dan menarik selimut agar menutupi tubuhnya, Valen masih memikirkan kejadian tadi disaat ajudan itu mendorong tubuhnya dengan keras. Valen mengusap tangannya yang memar dan meringis saat ternyata masih terasa sakit. What a bad impression for a first meeting, huh??

“Tentu saja misi ini adalah misi debutnya sebagai seorang petarung. Lalu, selain Klaus, apa yang kalian tangkap?” “Satu-satunya perempuan yang di tim itu, Feather kalau tidak salah namanya,” sebut Pilav. “Ia observatif. Feather bisa mengingat apa yang sudah dia lihat secara spesifik. Mengingat ia bukan pengguna energi, kemampuannya dalam bertarung sangat menakjubkan.”

Wala naman siya rito at umalis na. “Clumsy ka pa rin. Kaya nawawala ang ID mo, e,” naiiling na sabi niya sa akin. Byron is about 5’10”. Wavy hair na clean cut. Matangos ang ilong at malantik ang pilik. Moreno siya at magaling magdala ng damit. Manipis ang mga labi niya at kapag tumatawa ay umaabot sa mata. He has perfect set of teeth too at mukhang alaga sa dentista. Halos magkasingkatawan lang sila ni Brandon, mas higit nga lang na brusko ang isang ’yon.

sagot ko. "Hindi minamadali ang pag momove on, you have wounds Ashley at kailangan muna 'yon maghilom para maging okay ka ulit. It takes time, hayaan mo lang at darating din ang araw na magiging okay ka din ng hindi mo namamalayan."

Sa totoo lang, pagod na ako. ‘’Sorry, dahil kasalanan ko naman talaga eh, sorry dahil napagod ako, sorry, dahil sumuko ako… And thank you dahil hindi mo hinayaan noon na wasakin at tangayin ka ng pagsubok na iyon. Jaria… Sana ganoon ka pa rin katatag ngayon, sana kaya mo pa rin…’’ Sana lang talaga. Mica Rodriguez Santillan POV

"I'll shoot him with my big gun! Pew pew! I'll protect you, Mama. No bad guys allowed." Napatawa ako, pero may kirot sa dibdib. Hinila niya ako para yumakap. "You don't need anyone else, Mama. You have me. I'm your superhero." Tumulo ang luha ko habang hinahalikan ko ang kanyang noo. Hinila ko siyang pabalik sa kama, inayos ang kumot, at tumabi sa kaniya. "Goodnight, my brave boy. Mama's so, so proud of you."

natatawa namang wika ni Astra. Bumuntong hininga naman ako dahil mukhang naunahan na nga ako ni Hamilton. Nakakainis Naman isipin yun pero Wala na akong magagawa, makikipag kompetensya na lamang ako, May the best man win. “ ASTRA LEIVE CONSTANA POV ”

“You’re safe.” Sa kabilang upuan naman, halos maubusan ng hangin sa kakatawa si Aliyah. “Mommy!” Humagikgik ito. “You’re really scared?” Napapikit na lamang siya. Ayaw niyang umalis sa dibdib ni Blane. “Daddy Blane and I are brave.” May pagmamalaking itinuro pa ng bata ang sarili. “We’re not scared!”

Pero lumabas pa rin ang salita ko, kahit hindi kumpleto. “May… may nangyari kasi. Nakakatakot. Tapos may isang bata na… na iniwan ko. Kahit ayokong umalis.” Hindi siya nagtanong. Hindi siya nag-usisa.. “Sometimes,” sabi niya, “running away is also brave.” Napayuko ako. “Hindi ko alam kung brave… o selfish.” “Or maybe,” sagot niya, “both.” Nagkibit siya ng balikat. “Nabasa ko lang sa mga quote.”