Novel & Cerita Break Blade

Nanahimik ito sa kinauupuan, at panala-nakang sumusulyap kay Nena. “Mainam, ayusin mo iyan, kaysa imbentuhan ka ng katakut-takot ni hepe. Mabigat ang kalaban n’yo, durog kayo riyan!” Tumahimik ang mag-ina, alam nilang posible ang sinasabi ng matandang barbero. At tiyak ding hindi sila patatahimikin ng chief of police at baka bala pang kanilang maging katapat!

Lalo na ngayon na alam kong palagi mong makakasama ang babaeng iyan," ani'to at lumingon kay Hasumi na nanatiling naka-upo sa sahig. "I'm not playing games here, Sathania. Kung iniisip mo na nasisindak ako sa tatlong segundong tagal ng buhay nng taong masugatan ng mga blades niyo ay mali ka ng iniisip. Higit pa riyan ang kayang gawin ng bala ko. My bullet kills people with less than .88 miliseconds," sabi ni Brael.

“Alright, Job well done, Red. Umuwi na kayo at magpahinga.” Matapos makausap si Boss ay dali-dali na kaming sumakay sa sasakyan but this time hinayaan kong si Blade na magmaneho ng sasakyan dahil hindi kona kaya magmaneho pa. Nakakapagod ang gabing ito. ****** Hi, sana po suportahan niyo din po ang bagong story kona ito. Mag iwan po sana kayo ng ratings, comment and gems. Thank you so much po!

Napalingon naman sa kanila ang dalawa at nalaki ang mata nang makitang hinahabol sila ng amarok. "Takbo!" sigaw ni Gin nang malapit na sila. Agad na magsitakbuhan sila Kim. "Walanghiya! Makikita na nga lang namin kayo, may kasama pang Amarok." Reklamo ni Adrian habang tumatakbo. "Crystal, kaya mo pa bang umatake ng isang malakas na wind blade?" tanong ni Zarah. "Kaya ko pa naman, bakit?"

Kaagad na tumakbo ang mga protector ni Blake at nagsimulang makipaglaban kay Raika. Pinipilit ni Blake na manatiling nakatayo habang ramdam niya ang init sa tagiliran niya at ang bagay na kumakawala mula doon. Tinignan ni Blake ang tagiliran at nakita niya ang isang knife na nakatarak doon at ang dugo na umaagos mula sa sugat, nakangiwing hinila niya iyon at tuluyan siyang napaluhod habang nakakaramdam ng ibayong sakit.

Mukhang payapa itong natutulog, walang ideya sa panganib na paparating. Mabilis na lumapit ang lalaking nakatakip ang mukha. Maingat, walang ingay, maski ang mga yapak. Nang makilala ang babae ay tumalim ng mga mata nito. Dahan-dahang lumitaw sa kamay niya ang isang manipis na tactical blade na maikli, matalim, walang marka.

naiiling niyang sinabi. “Anong wala? It’s bleeding. At may pasa ka,” napapaiwas ng tingin na sagot ko. Totoo naman, may pasa siya na tantiya ko ay doon sa suntok ko. My knuckles are hurting, too! Imagine how sharp his jaw is? “Ayos lang,” mahinang sagot niya at hinila ang bewang ko.

Isang gene warrior ang rumagasa pasulong, habang humahaginit ang napakalaki nitong itak sa hangin. Hindi pa tuluyang nakakalayo ang batang nasa likuran nito, kaya hindi nangahas umiwas si Anton. Itinaas niya ang kanyang maitim na Ink Blade upang salubungin ang pag-atake!

At sa likod ng bawat hakbang niya, sa bawat halik na hindi pa buo, ramdam ko ang init ng lihim naming pag-ibig at ang apoy ng kasalanan na parehong naglalaban sa dibdib namin. Habang naglalakad kami, hindi namin sinasadya na mas mapalapit ang aming mga katawan. Ang bawat brush ng kamay niya sa akin ay nagbibigay ng kakaibang kiliti sa katawan ko. Napapikit ako sa bawat haplos ng kanyang palad, sa bawat simpleng hawak na parang humuhulog ang mundo sa paligid.

Dahil na din sa matagal na akong nagsanay sa mga ganitong sitwasyon madali kong natalo ang aking kalaban. "What a flashy sword." Sabi ng isang pamilyar na boses bago may natumbang kawal ng Fraot sa aking likuran. It's Blake with his flaming sword, nakangiti na itong tumingin sa akin. He must be referring to my pink sword, maganda kaya. "I know right, thanks for saving me." "No prob." "Galit ka pa ba sa akin?" "Hindi naman ako galit sa 'yo, nag-iinis kasi ako na pinagbibintangan mo si Rim. I know he can't do such thing."