Celos 소설 & 이야기

Samantalang ang mas nakatatandang si Cielo ay nasa di-kalayuang sulok ng Azotea na kasalukuyang ipinipinta ang kulay pilak na mistulang mga gusali. Ikinakunot ito ng noo ni Vahlia dahil ang iba pang mga bagay at kagamitan tulad ng cellphone, laptop maging kompyuter ay naroroon sa ipinipintang larawan ni Cielo. Sa bandang itaas ay isang dambuhalang bagay na hugis ng pakpak ng mga ibon, mayroong mga bintana at gulong sa bandang ibaba. ‘Hindi kaya’y isa itong eroplano?’ anas ni Vahlia sa kaniyang isipan.

Ang tunog ng paglukot ng maliit na puting kard sa loob ng nakakuyom na kamao ni Zeno ay tila isang nakakabinging kulog sa loob ng tahimik na *top floor*. Nanginginig ang mga tuhod ni Celestine. Nakatitig siya sa mga mata ng bilyonaryo na kasalukuyang nagdidilim sa isang pamilyar at nakakamatay na selos. Wala ni isang empleyadong magawang huminga nang malakas. Ang bawat segundo na lumilipas ay tila isang patak ng yelo na dumadaloy sa kanilang mga ugat.

Kanina pa niya ito nakuha, ngunit hindi niya ito hinigop at nilinang. "Ang Chaos Sacred Lotus." Ng makita ang Chaos Sacred Lotus, nagulat si Zella. Ito ay isang espesyal na relic. Naglalaman ito ng kumpletong Chaos Power. Ito ay isang kayamanan sa sinumang nabubuhay na nilalang. "Hindi ko siya inasahan na mayroong ganitong kayamanan. Meron siyang Chaos Power. Marahil ay related siya sa Doom Race," Mahinang bulong ni Zella.

Pagkarating nila sa Velasquez estate, bumungad agad ang malaking iron gate at ang naglalakihang fountain na tila galing sa isang royal movie scene. “Welcome to hell,” bulong ni Celeste sa sarili. Pero bago pa man siya makababa ng sasakyan, bumukas ang pinto—at nandoon si Eliandro. Nakasuot ng dark suit, hindi man pormal ang event, he carried himself like a prince—cold, calculated, pero may tinatagong fire sa mga mata. “Celeste,” bati niya. Hindi siya ngumiti. At hindi rin ngumiti si Celeste.

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

—suplicó. Marcus emitió un gruñido y dio un paso al frente para defenderla. —¡Suéltenla! ¡¿Qué es eso?! —exigió. —La verdad —respondió Kaelan sin rodeos—. Un vino de mis reservas más exclusivas. El Vinum Veritatis. No es veneno. Tu amada asegura ser la creadora del elixir. Dejemos que lo demuestre. Si dice la verdad, esto será solo una copa de vino para ella.

Ese celular carísimo quedó reducido a basura de lujo. Las voces de Rafael y Ana se cortaron de golpe. El estudio volvió a quedar en silencio absoluto. Leonardo levantó lentamente la cabeza. Sus ojos estaban inyectados en sangre. ¡El deseo de matar era palpable!

¿Celoso? Daniel tomó un bocado y dijo con indiferencia: —¿Celoso de qué? Me parecería bien incluso si reservaras una habitación con él. Uno es mi amigo, el otro mi esposa. Ambos son las personas en las que más confío. Al ver cuán indiferente era, sentí un fuego ardiéndome en el pecho. No le importaba en absoluto mi seguridad personal. Mi sentimiento de culpa disminuyó al instante. Como a Daniel no le importaba, yo tampoco tenía por qué sentirme culpable.

"Ada banyak hal yang anda maksud. Jadi, tepatnya apa?" "Fo ... Fo ... Foun ... Fountain? Foundry? Foun ... Apa sebenarnya nama benda itu?!" Tiba-tiba Rezvan jadi marah-marah sendiri. Kenan jadi bingung. Mengapa lelaki itu cepat sekali kesal? "Maksud anda foundation, Pak?" Rezvan menjentikkan dua jarinya. "Iya, itu! Susah sekali menyebutkannya."