Remembering Novelas e Histórias

��𝘪𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘐 𝘤𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳— 𝘸𝘩𝘪𝘤𝘩 𝘪𝘯 𝘧𝘢𝘤𝘵 𝘐 𝘤𝘢𝘯'𝘵 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘩. 𝘐 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘥𝘪𝘥 𝘪𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 �

biglang hirit ni Caroline nang mapansing nananatiling tahimik ang lalaki. "Nalaman na natin iyan kahapon nang magising siya, 'di ba?" malamig na sagot ni Santi na hindi man lang tumitingin sa kaniya. "No, that's not how it works," mabilis na ilag ng ulo ni Caroline habang muling nangilid ang mga luha sa kaniyang mga mata. "She simply doesn't remember what happened at the time. The doctor said it was her brain's self-protective mechanism that temporarily made her forget the incident."

"If you want to help me, why don't we start talking about what happened to our relationship before we got into an accident? Hindi ba mas maganda 'yon at baka bumalik lahat ng memory ko?" "Babalik pero sasakit?" "Hindi natin malalaman kung hindi susubukan." "I don't want to force your brain to remember everything. Kaya gusto ko dahan-dahan. If you remember the things that make you mad, will it help you to recover? Why don't we start with the good memories? Bakit gustong-gusto mong maalala lahat ng pangit?" Ngumuso ako at pinaglaruan ang daliri sa kamay.

Ang kapal ng mukha nito. “Bakit mo ako dinala rito?” mahihinuha ang pait sa boses niya. “To make you remember.” “Anong gusto mong maalala ko?” “Remember the good times. Remember how happy we once were.” “Were. Past tense. Tapos na.” “It never ended. We didn’t end like you think we had.”

Pero kapag boring or uncomfortable naman, kabaliktaran—ramdam mo bawat segundo kasi aware ka sa oras at parang mabagal ang takbo nito. Kaya in simple terms, parang two sides of the same coin talaga. Yung isa, about attention habang nangyayari yung moment—sobrang focus mo kaya nawawala yung sense of time. Yung isa naman, about memory after the moment—paano binabalik ng utak mo yung experience kaya nagiging "fast" or "slow" siya sa pakiramdam. At dahil diyan, mas nagiging malinaw kung bakit kapag may care ka sa isang bagay, parang ang bilis ng oras na dumadaan.

I planned on making one for Femella. Dahan-dahan akong tumayo sapo ang sumasakit na ulo. The return of the memories is overwhelming me. Hindi ko alam ang mararamdaman. I'm torn between being happy because my heart remembers what my brain has forgotten or blame myself for not trying hard enough to remember all these before. Bumalik ako sa kotse at nagpatuloy sa pagmamaneho. I'm looking at every house, tree, and even the dogs in the streets that will trigger more memories to materialize.

Nakatitig ito sa akin. “Nang mabasa ko ang pangalan niyang Rona. Parang may narinig na akong Rona dati. Hindi ko lang alam kung saan. Pero parang pamilyar." sagot ko at napatulala sa kawalan. Muli ay parang may pumitik na naman sa aking noo. Kaya bahagya akong napapikit. “Don't force yourself to think about the things you can't remember, you will hurt even more"

sagot ko, pilit sinisid ang memorya. Tumango siya, encouraging. “Okay lang. Kwento mo lang lahat—even the smallest detail. Sometimes, memories hide in the background.” Huminga ako nang malalim. Pumikit ako, marahang pinakinggan ang sarili. “May ilaw. Colorful. Tapos maingay… pero at some point, parang nag-mute yung music. Faint na siya, parang echo.” Napatingin ako sa sahig ng clinic—white tiles na may manipis na crack sa gilid. Hinagod ko ng hinlalaki ang gilid ng armrest, para bang baka may memoryang nakatago sa texture.

May pa-science pa siya ngayon. Dumilat ako at lumingon sa kaniya. "Tungek! Pag-tinransmit ng hair cells mo sa tenga ‘yung narinig mo papunta sa temporal lobe mo, mai-store ‘yon sa short-term memory! At ‘yung short-term memory, tumatagal ng 30 seconds hanggang ilang araw!" "Kung tumatagal ‘yon ng ilang araw, bakit nakalimutan ko agad ‘yung sa ‘kin?!" she retorted.

Heck, he couldn't even remember a thing. May ilang imahe na paulit-ulit na bumabalik sa isip niya. Masyadong mabilis ang mga eksena. Hindi niya gaanong maintindihan ang mga pag-uusap. Lalo lamang tuloy sumakit ang ulo niya. He tried to knock his head with the lower part of his palm as if it could somehow give him back the memories of yesterday that his mind had shut down. Damn!