Chapter Three

YSABELLA

Hindi ako mapakali kaya walang tigil ang pagparito’t doon ko, habang ang kaibigan kong si Aki naman ay nakaupo pero pinapanood ako.

“Umupo ka muna kaya, Ysabella? Kanina pa ako nahihilo sa’yo!”

Hindi ako sumagot pero umupo ako sa tabi niya. Narinig ko ang pagbuntong-hininga sa ginawa ko.

“Sa tingin mo makukuha kaya nila si Celestine?” tanong ko sa kaibigan ko pagkalipas ng ilang sandali.

“Oo naman, magaling ang mga tauhan ni Gov, tsaka malay mo pauwi na sila niyan?”

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. Hindi talaga ako mapakali dahil sobra-sobra ang pag-aalala ko sa anak ko.

Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyaring masama sa kanya.

Sabay kaming napatayo ni Aki nang marinig namin ang pagdating ng mga sasakyan dahil sa sala kami naghintay.

Nakatayo kaming dalawa nang makita ko si Ignacio na karga-karga ang anak ko.

Hindi ko na sila hinayaang makalapit pa, ako na mismo ang lumapit.

“Celestine, baby,” naiiyak kong tawag sa anak ko. Dahan-dahan itong lumingon sa akin.

Agad na lumabi ang anak ko at nagbadya ang luha sa mata niya.

“Come here, baby, nag-alala si mommy sa’yo.”

Hindi ko na napigilan ang emosyon ko. Agad na bumuhos ang mga luha ko.

The governor and his men gave us the privacy we needed.

“Sinaktan ka ba nila, anak?”

Umiling lang ito at nanatili ang tingin niya sa likuran ko. Tiningnan ko ang tinitingnan niya, si Ignacio ang tinitingnan niya na nakatitig din sa amin.

Tumayo ako at pormal na humarap sa kanya habang mahigpit ang hawak ko sa anak ko.

“I wanna thank you for saving my daughter, Governor. Tutupad ako sa usapan, just tell me what you need in exchange for saving my daughter,” determinado kong sambit sa kanya.

Hindi alintana ang bakas ng luha na nasa pisngi ko.

Seryoso lang na nakatingin sa akin ang gobernador. Inaamin ko na gaga ako kung sasabihin kong wala akong nararamdaman na kung ano sa kanya.

Siya ang nakabuntis sa akin pero mukhang hindi niya ako maalala dahil ilang beses nang nagtagpo ang landas naming dalawa pero ni minsan ay hindi niya ako nilapitan.

“Anything, right?” He licked his lips. I nodded.

“Anything,” I echoed what he said.

“I will call you once I decide, I cannot think of something right now,” seryoso niyang sagot sa akin.

Tumango ako at tipid na ngumiti. Nilingon ko ang anak ko.

“Let’s go home na, Celestine?” tanong ko sa aking anak.

Nagulat ako nang tumakbo ito kay Governor at yumakap sa hita nito.

“Dito lang ako kay papa, mama!”

Mas nagulat ako sa sinabi niya. Ni minsan, hindi ko sinasiwalat o sinabi sa kanya na si Ignacio ang kanyang ama.

“Anak, hindi siya ang daddy mo,” umiiling na sambit ko sa kanya.

Lalo lang akong nahirapan nang makita ko kung paano umiyak ang anak ko sa hita ng kanyang ama.

Hindi pwedeng malaman ni Ignacio na anak niya si Celestine! Alam kong kailangan ng anak ni Ignacio to secure his inheritance, natatakot akong kunin niya ang bata sa akin.

He doesn’t need the mother of his child, he just needs the child alone, and I won’t let him get my child from me.

“Celestine, come to mommy, please,” nahihirapang pakiusap ko sa kanya.

“Ysabella, your child might be traumatized from the kidnapping. Maybe she developed a severe attachment to Ignacio for her to act that way.”

Napatingin ako sa lalaking nagsalita. Kasama siya ni Ignacio na pumasok dito. Kung hindi siya nagsalita ay hindi ko siya mapapansin.

Awang-awa ako sa anak ko habang umiiyak pa ring nakakapit kay Ignacio, ayaw bumitaw.

“Sorry, kukunin ko na siya,” umiiyak kong sambit kay Ignacio, na agad niya namang inilingan.

“No need, I understand, Ysabella.”

Nakagat ko ang labi ko lalo na noong binuhat niya si Celestine.

I know I am being unfair to my daughter right now and to Ignacio also, but I don’t care.

“Can I give you first to tito Red? I need to talk to your mom.” Napatingin ako kay Ignacio at sa anak ko. Agad naman itong tumango kaya kinuha ito ni Red.

Napabuntong-hininga ako nang makalayo na kami sa mga kasama namin.

“Pasensya na,” pagbungad ko.

“It’s fine, I understand her situation. Regarding your offer, I will offer you something,” naningkit ang mata niya sa akin kaya agad akong kinabahan.

“What is it?”

“You will be my pretend wife. My lolo wants me to get married and have my kids first so I can secure my inheritance. We are hitting two birds with one stone here, I will father your child.”

Nahigit ko ang hininga ko sa sinabi niya.

“Since your daughter thinks that I am her father, and that’s the price I want in exchange for me saving your daughter.”

Napalunok ako sa sinabi niya. Tiningnan ko ang anak ko na nakatingin sa amin, to her father to be specific, kahit na kinakausap siya ni Aki at ni Red.

“Sure, let’s do it,” napapaos kong zagot sa kanya.

I looked at Ignacio. He looked satisfied with my decision pero pilit niyang itinago iyon.

“You will live here with me.”

I nodded. I already expected that, especially since I will be his pretend wife.

Pretend wife… does this mean we need to get married?!

“We will get married, too, if my grandfather requires us to.”

Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi niya sa akin.

“Where’s your husband?”

“Wala akong asawa,” seryosong sagot ko sa kanya. Hindi naman na siya nag-usisa pa.

“You will pretend that you are the woman I met eight years ago and I slept with, and Celestine is the product of our night.”

Nanahimik ako sa sinabi niya.

“You’re finding the woman?” I asked curiously. He nodded, but he didn’t say anything anymore.

Do I need to pretend? I was that woman years ago, dammit.

Maybe the reason he wants to find me is to find out if we had a child because of our one-night stand.

Ang laki naman ata ng tiwala niya na nakabuo kami agad sa isang gabing pagsisiping naming dalawa?!