LOGINMIKYLA POV "PERO, bilin po ni Sir Arif, bawal daw po kayong umalis sa lugar na ito. Mapanganib daw po iyun sa buhay niyo, Ma'am at kapag mamilit po kayong umalis, baka kami naman po ang malagay sa alanganin'" wika sa akin ni Manang TAsya. "Bakit daw po? Paano niya nasabi na mapanganib sa buhay ko eh wala naman po akong kaaway?' seryoso kong tanong sa kanya "Ah basta po Ma'am, hindi po pwede! Pero kung wala na talaga tayong pagpipilian, pwede naman natin utusan si Rudy at Delilah na pumunta ng bayan para sila na ang bumili ng mga kailangan natin. Siguro, mga mahigit kalahating araw ang gugulin nila sa paglalakad bago makarating doon pero ayos na din. Sa pagbalik naman, pwede silang umarkila ng motosiklo na masakyan." mahabang paliwanag ni Manang. Hindi ko naman maiwasan na magulat sa sinabi niya. Kalahating araw? Ganoon katagal? Grabe, ganito ba talaga kalayo ang lugar na ito sa kabihasnan? "Parang mahirap po yata iyan, Manang." wika ko "Naku, sanay na kami! Teka lang, an
MIKYLA POV "HINDI mo ako maintindihan eh! Hindi mo alam kung gaano kahirap ang sitwasyon ko! Para akong nasa isang lugar na hindi ko na alam kung ano ang nangyayari sa outside world! Pakiramdam ko, para akong isang preso. Naka house arrest nga lang! Arif, one month na ako dito at akala mo ba, natutuwa ako sa sitwasyon ko?" galit kong sigaw sa kanya. Hindi naman siya nakaimik pero nakikita ko pa rin sa mga mata niya ang matinding pagkadismaya at galit. Kaya naman, muli akong nagsalita "Iuwi mo na ako sa amin!" seryoso kong wika. "NO!" walang paligoy-ligoy din niyang sagot "No? Arif...ano ba talaga ang plano mo liban sa balak mo akong itago dito habambuhay?" galit kong sigaw sa kanya "Mikyla, paulit-ulit na lang ba tayo? Sinabi ko naman sa iyo na para sa iyo itong ginagawa ko eh! Para sa relasyon natin ito at walang sino man ang pwedeng maghihiwalay sa aking dalawa!'" seryoso niyang wika. Imbes na matuwa sa sinabi niya, mas lalong sumiklab ang inis sa puso ko. "Para sa a
MIKYLA POV Pakiramdam ko, parang galaw ng pagong ang pag usad ng bawat araw. At habang nagtatagal, para na akong mababaliw dahil sa sobrang lungkot sa gubat na ito Wala na akong ibang ginagawa sa araw-araw kundi ang dumungaw sa bintana at tulalang tumitig sa labas. At kapag magsawa, muling papasok ng kwarto at hihiga ng kama at matutulog Paulit-ulit na gawain at hindi ko alam kung hangang kailan ako magtatagal sa ganitong klaseng senaryo. Wala na din akong ibang ginagawa sa araw-araw kundi ang hintayin ang balikan ako ni Arif Kailangan ko siyang kumbinsihin na ilabas niya ako sa lugar na ito. Dahil minsan, niyaya ko si Delilah na maglibot-libot sa buong paligid at doon ko napagtanto na nandito nga pala talaga kami sa gitna ng gubat Walang mga kahit na anong sasakyan ang dumadaan. Walang paraan para makaalis kundi ang maglakad sa isang daan na hindi ko alam kung ilang oras ang gugugulin bago makarating sa paroroonan. At kagaya ng mga nakaraang araw na nakasanyan kong gawi
MIKYLA POV "Kumain ka lang diyan, Ma'am." Mahinang wika ni Manang habang inilalapag ang bagong lutong pagkain sa mesa. Bago ako bumaba dito sa kusina, ilang minuto muna akong tulalang nakaupo sa gilid ng kama. Kanina paulit-ulit akong naghahalungkat ng mga laman ng isa sa mga balikbayan box, umaasang baka may makita akong kahit anong makapagpapakalma sa isip ko. Kahit na isang lumang cellphone, charger, o kahit anong pwedeng gamitin para makausap ang mga magulang ko. Pero wala. Puro damit ko lang ang laman at ilang mga personal na mga gamit. Plano ko sanang tanungin si Manang kung may alam ba siya sa totoong plano ni Arif sa akin. Ngunit nang makita ko ang maamo niyang mukha, bigla akong nagdalawang-isip. Mukha naman siyang mabait. At nakakahiya namang magtanong ng mga ganoong bagay gayong kakakilala pa lamang namin. Kaya sa halip, ibang tanong ang lumabas sa bibig ko. "Manang, kumusta po ang buhay dito? Talaga po bang walang mga kapitbahay?" seryoso kong bigkas.
MIKYLA POV NAG-UMPISA sa halik ang lahat -lahat at namalayan ko na lang na nandito na kami ngayun sa ibabaw ng kama ni Arif. Parehong walang saplot at magkahugpong ang aming mga katawan Walang humpay ang ginawa niyang pag-ulos sa ibabaw ko at hindi ko naman mapigilan ang mapaungol dahil sa sarap Sa totoo lang, hindi ko akalain na tuluyan na akong magpapaubaya sa kanya. Ni sa hinagap, hindi ko talaga akalain na makikita ko ang sarili ko na paulit-ulit na ipinagkaloob ang pagkababae ko sa kanya Magaling si Arif sa kama at halatang sanay siyang magpaligaya ng babae. Kaya naman namalayan ko na lang ang sarili ko na game ako sa lahat ng mga gusto niyang gawin sa akin "Ahhh! Ahhhh, Uhmm, Arif!" malakas kong usal. Ang bawat pagbaon niya sa akin ay nagbibigay ng walang hangang sarap. "Yeahh..MIkyla, I'm cumming!" narinig kong wika ni Arif. Makailang ulit pang pag-ulos ang ginawa niya sa akin bago ko naramdaman ang pasirit ng katas niya sa aking sinapupunan. Ilang minuto pang
MIKYLA POV MEDYO mahaba-habang paliwanagan at pagpapaintindi ni Arif sa akin bago ako pumayag sa gusto niyang mangyari Isa pa, papayag man ako or hindi sa ganitong set-up, alam ko din naman na wala na akong magagawa. Lalo na at mukhang naplano na ang lahat nitong si Arif. Bumaba kami ng kotse na maluwag na tinangap ko na sa puso ko na ang lugar na ito ay magiging tahanan ko na muna simula ngayong araw. At kaagad din naman akong ipinakilala ni Arif sa mga caretaker "Sir Arif...maligayang pagdating po." kaagad na wika ng matandang babae. Kung hindi ako maaaring magkamali, nas 50s na siya pati na din ang matandang lalaki "Nanay Tasing, Tatay Rudy, Delilah, si Mikyla po. Habang wala po ako, sana po ay alagaan niyo siya." seryosong wika ni Arif sa mga ito. Kaagad namang tumango ang dalawang matanda habang si Delilah naman ay tipid na ngumiti sa akin "Ikinagagalak ka naming makilala, Ma'am." magkapanabay na wika ni Nanay Tasing at Tatay Rudy. Si Delilah ay tahimik lang habang pi
MIKYLA POV LIMANG minuto. Iyon lang ang time frame na ibinigay ni Arif sa akin at ayon sa kanya, dapat ay handa na raw ako bago pa man matapos ang limang minutong iyon. Kaya naman ang naging ending, hindi na ako nakaligo. Pagkatapos kong magbihis, diretsong inayusan na agad ako ng mga staff.
MIKYLA POVDAHIL wala naman akong maitulong para mahuli ang squirrel, nagpasya na lang akong pumasok na muna sa loob ng mansionPaano ba naman kasi, sa bawat pagtawa ko, katakot-takot na galit na titig ang pinupukol ni Arif sa akin. Kung bakit naman kasi, hindi ko mapigilan ang matawa sa tuwing pum
MIKYLA POV “Ano ang ginagawa mo? Ano ba! Bitiwan mo nga ako!" Galit na galit kong sigaw habang walang kahirap-hirap akong pasan ni Arif sa kanyang balikat. Pakiramdam ko'y para akong isang sakong bigas na basta na lamang niya isinabit sa balikat niya. Pilit akong nagpupumiglas, sumisipa at p
MIKYLA POV “Dad, nagmamahalan sila Zyra at Arif. Hindi po pwedeng ako lang ang pilitin niyo. Eh si Arif nga, parang ayaw niyang pumayag eh. Ako pa kaya?’ nakalabi kong bigkas. Gusto ko pa rin lusutan ang sitwasyon na ito. Baka maka tiyamba ng salita at pumayag na silang huwag na akong idamay sa







