Chapter 4

Jenelyn

Kahit na parang ang haba na naging pahinga ko ng nakaraang araw ay ang sarap pa rin ng tulog ko. Talaga yatang nasobrahan sa tagtag ang katawan ko sa biyahe.

Hindi sa minamaliit ko ang ordinary bus, pero sana naman ay ayusin ng Cat’nes Transit ang mga bus nila. Aba eh, bukod sa mag-aalala kang mabagsakan ng bintana kapag naipatong mo saglit ang siko mo don ay matatakot ka pa na baka naiuwi mo na ang tetano dahil parang kumapit na sa katawan mo ang kalawang.

Bumangon ako at muling nilibot ang aking mga mata sa paligid at tumambad sa akin ang pink na silid. Pakiramdam ko ay sumakit ang ulo ko dahil sa aking nakita.

Hindi ba nakakahiya kung ipabago ko ang pintura at palitan ang lahat ng nandito sa silid? Kahit ako na ang gumastos.

“Argh!!” inis kong bulalas sabay tayo na. Nagpunta ako sa bathroom at naligo. Nagbihis bago tuluyang bumaba dala ang canvas bag na paborito ko dahil tupiin ko lang ay kasya na sa buslsa ng pantalon ko.

Charot lang pero totoo. Komprotable lang talaga ako dito kaysa sa ibang luxury bag na kaya ko din naman bilhin.

“Good morning, apo,” nakangiting bati sa akin ni Lolo Ruel. Agad akong ngumiti at bumati din. “Dito ka na umupo,” sabi pa niya sabay turo sa upuan na nasa tabi niya.

“Thank you, po.” Sinabit ko ang bag sa sandalan ng upuan at tsaka tumabi na sa matanda na mukhang naghihintay talaga sa akin dahil wala pang laman ang plato niya pero ang mga tao sa paligid niya na sina Tito Alfonso, Tita Mildred at Calvin ay ngumunguya na.

“Kain na tayo, apo.” Sobrang aliwalas ng mukha ni Lolo kaya nahawa na ako at nagsimulang magsandok ng pagkain. Syempre, nilagyan ko rin siya at sabay na nga kaming nag-agahan.

“Aalis ka ba?” tanong ni Lolo Ruel.

“Opo, may kailangan lang akong puntahan at bibili na rin ng ilang gamit.”

“Kung ganon ay magpasama ka sa driver, hindi pwedeng mag-isa ka lang na aalis at baka kung mapaano ka pa.”

“Naku, Lo. Hindi na po at kaya ko ang aking sarili. Mag-grab na lang po ako,” tugon ko na may kasama pang pag-iling. Kahit naman kasi nasa Catanduanes ako kasama si Lolo ay hindi ako nagsasama ng driver. Mas gusto kong magmotor at bibili na nga ako ngayon para may magagamit ako.

Sobra pa naman ang traffic dito sa lungsod. Baka abutin ako ng siyam-siyam.

“Paano pagbalik mo?” tanong pa ng matanda. Ang mga kasalo namin sa lamesa ay tahimik lang at mukhang wala naman balak na makisali sa usapan.

“Bibili po ako ng motor, mas gusto ko po iyon kaysa sa kotse. Madaling sumingit sa mga daanan,” tugon ko.

“Bago ka pa lang dito, baka maligaw ka.” Napatingin ako kay Calvin. Talaga yatang ang tingin niya sa akin ay probinsyanang-probinsyana. Yun tipong ngayon lang nakaranas na lumuwas ng Maynila.

“Tanga na lang ang maliligaw ngayon lalo na kung may cellphone naman,” tugon ko. Hindi na ako nagpa-demure pa dahil hindi din ako tatagal ng hindi magsasabi ng kung ano ang nasa isip ko.

Nagtinginan sa akin agn mag-anak, halatang hindi makapaniwala na sumagot ako.

“Totoo naman ang sinabi mo, apo. Sino pa bang tanga ang maliligaw sa panahon ngayon?” Tumawa ng malakas si Lolo Ruel at syempre, nakisali ako. “Pero mag-iingat ka  at alam mo naman, marami na ang manloloko ngayon.”

“Wag po kayong mag-alala, baka mas mauna ko pa silang maloko.” Pagkatapos ay tumawa ulit kami ni Lolo.

Ang mga kasama namin sa paligid ay napailing na lang.

“Siya nga pala,” biglang sabi ng matanda dahilan upang tumingin kami lahat sa kanya. “Nasaan na si Bradley? Hindi ba siya umuwi kagabi?”

Natigilan ako, Bradley?

“Baka tulog na. Late ng nakauwi eh,” tugon ni Calvin na may kasamang pagkibit ng balikat.

Ibig bang sabihin, ang lalaking nakabanggaan ko kagabi ang Bradley na tinutukoy ni Lolo Ruel? Hindi na kasi ako nag-effort na alamin pa kung sino ang sino dahil isip ko makikilala ko naman sila pagdating ko rito.

Ngunit ayun nga, si Calvin lang ang nadatnan ko. At kagabi nga ay ang matandang masungit na nagsabing dwarf ako.

“Apo,” tawag sa akin ni Lolo Ruel sabay hawak pa sa kamay ko. “Si Bradley ang panganay sa magkakapatid kaya pagpasensyahan mo na kung may taglay na kasungitan ang isang ‘yon. Pero wag kang mag-alala dahil mabait at tahimik ang isag ‘yon.”

Kung ang Bradley na tinutukoy niya ay ang lalaking nakita ko kagabi, aba, saan kinuha ni Lolo Ruel ang adjective niyang mabait at tahimik?

Hindi ko na lang pinansin ang sinabi niya at nagpatuloy na ako sa pagkain. Nang matapos ay nagbook na ako ng sasakyan. Medyo matagal bago may nag-accept at palabas na ako ng biglang bumaba ang matandang masungit. Este si Bradley pala.

Nagtama ang aming mga mata ngunit agad din siyang nagbaling ng tingin kay Lolo na nakaupo na sa sofa.

“Jenelyn, apo. Halika at kilalanin mo muna si Bradley,” awat sa akin ni Lolo.

“Mamaya na lang po Lo, nandyan na sa labas ang sasakyan. Sige po!” sabi ko at nagpatuloy na sa pag-alis. Halata naman sa mukha ng matandang masungit na ‘yon na ayaw niya akong makita.

Anyway, kailangan ko na talagang bumili ng motor kaya unahin ko na ‘yon. Kagabi pa rin ako nagsearch ng mabibilhan at nakakita ako sa malapit lang sa condominium na gusto kong rentahan.

Habang inaayos ng agent ang mga papel ng motor ay nakatanggap ako ng tawag mula sa aking kaibigan.

“What’s up?” tanong ko.

“Balita ko ay nasa Maynila ka ngayon. Tara, meet up!” excited niyang sabi. Siya si Matt Nolasco. Anak mayaman din at nakilala ko sa Boston. Naging magkaibigan kahit na nga lalaki siya.

“Bumibili ako ng motor,” sabi ko habang tinitignan ang empleyado ng store na binibilhan ko. Wala man lang pangalan sa dibdib at hindi man lang nagpakilala. Iba na yata talaga ngayon, o iba lang talaga sa Boston?

Anyway, isang beses lang naman ako pupunta dito.

“Kung ganon, pagkatapos ay meet up pa rin tayo. Gusto kitang ipakilala sa mga kaibigan ko,” tugon niya. “Higit sa lahat, sa girlfriend ko. Excited siya na makita ka ng personal.” 

Napailing ako sa sinabi niya.

“Next time, may kailangan akong ayusin para sa enrolment ko.”

“Talagang mag-aaral ka na dito?” tanong niya pa.

“Mmm..” tugon ko.

“Sige, pagkatapos ay sabihin mo sa akin kung saang school, malay mo dun din pala ako.”

“Saan ka ba?” tanong ko at ng maiwasan.

“Nope. I know you,” sabi pa niya. “Basang-basa na kita.”

“Fine,” tugon ko na lang at tinapos na ang call.

Hindi nagtagal, mga after 2 hours. Grabe, ganito na pala katagal bumili ng motor. Sakay na ako ng bagong-bago kong red na CBR150R na may free helmet. Palitan ko na lang ng mas maganda at mas matibay, sa ngayon kailangan ko ‘yon para makagala.

Nag-ikot-ikot ako sa lungsod, inalam ang ilang pasikot-sikot gamit ang ginawa kong navigation map. This way, na-test ko na rin ang relliability ng app. Wala pa ito sa market dahil hindi ko pa nga nasisiguro ang responsiveness at accuracy.

Nang matapos ay bumalik na ako sa bahay bago ang dinner time.

“Apo, mabuti at nakabalik ka na. Tamang-tama at maghahapunan na,” nakangiting sabi ni Lolo Ruel. Nasa sala pa rin siya ngunit sila lang ni Calvin ang magkaharap na tila may pinag-uusapan.

“Kamusta po, pasensya na at medyo late na ako nakabalik.”

“Wala iyon apo. Nasabi na sa akin ni Alvin na talagang hindi ka mapapakali sa isang lugar. Sinabihan na rin niya ako na wag masyadong mag-alala dahil hindi mo pababayaan ang sarili mo,” tugon pa ni Lolo Ruel. “Ano, nakabili ka ba ng motor mo?”

“Opo, baka po bukas ay bumili na rin ako ng helmet. Hindi maganda yung free eh. Nalibang ako sa pagdadrive at hindi ko napansin ang bilihan ng motorcycle accessroies.”

“Naku, magpasama ka na kay Calvin. Marami siyang mga kaibigan at may bikers club din siya kaya sigurado akong alam niya kung ano ang maganda para sayo.”

Mapilit talaga itong si Lolo na ipakilala sa akin ang apo kaya hindi na ako tumanggi. Pero tumingin ako kay Calvin.

“Okay lang sa akin,” tugon niya pero seryoso ang mukha na para bang sinasabi niya sa akin na subukan mong pumayag.

But what else kay I do, mapang-asar ako.

“Naku, Lo. Baka po ibang bike ang gamit ni Cal. Baka bigbike po eh, pang scooter lang ako.”

“Cal?” ulit ni Calvin sa pagbanggit ko ng pinaigsi niyang pangalan. Nakataas ang kilay niya at mukhang gusto niya akong sakalin.

“Bakit? Anong masama doon?” tanong ni Lolo Ruel, lumapad ang ngiti kong tila nang-aasar pa sa lalaki. “Bagay pa sayo,” dagdag pa ng matanda na mas lalong nagpalapad ng aking pagkakangisi. Akala yata nila ni Bradley ay kaya nila ako.

Well, tignan natin. Matira ang matibay.