Chapter 5

Bradley

“Cal! Tinawag niya akong Cal!” iritadong sabi ni Calvin habang palakad-lakad siya sa harapan ko. Nasa study room ako at kasalukuyang tinitignan ang report na binigay sa akin ng aking assistant na si Charles.

Gusto kong magkaroon ng bagong line ng jewelry at for three years ay matunog ang pangalang “EmNagui”. Wala pang nakakakita sa kanya at walang may idea kung paano sila nagtatransact ng fashion luxury brand na Epitome Fashion.

“It's late, itulog mo na lang yan.” Walang buhay ang pagkakasabi ko at nanatili ang mga mata ko sa dokumentong hawak ko.

“Are you not listening? Hindi mo ba naiisip na baka mamaya ay ako na pala ang target niya?” Nag-angat ako ng tingin at ngumiti. 

“Congratulations, magkakaasawa ka na.”

“Kuya!” bulalas niya, nanlalaki ang mga mata.

“You know what, I'm really busy. Hindi ko na alam kung paano ko matatagpuan ang hinahanap ko ay dumadagdag ka pa.”

“Alam mo naman siguro na late na. Hindi ka ba magpapahinga man lang?” tanong niya.

“Do I look like I have that luxury?” tanong ko habang ibinalik ang tingin sa report na hawak ko. 

“Kuya, sa tingin ko dapat ay matuto ka ring magpahinga. Isipin mo, kapag narelax ka ay lilitaw ang gandang lalaki mo. Kapag lumitaw ang gandang lalaki mo ay hindi ka na magmumukhang matandang masungit,” sabi ni Calvin at mukhang hindi niya napapansin ang paghigpit ng pagkakakapit ko sa folder dahil patuloy pa rin ito sa pagsasalita.

“Sigurado ako na mababaling na sayo ang pagtingin ni Jenelyn. In that way, malaya na akong—”

Bigla siyang tumigil sa pagsasalita ng mapansin niya na ang matalim na tinging binibigay ako. 

“In that way, matutulog na ako–” At mabilis na siyang nanakbo palabas ng study room.

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko. Naipatong ko ang aking siko sa lamesa at tsaka hinilamos ang mga kamay sa aking mukha.

I feel so exhausted tapos dumadagdag pa talaga si Calvin? Isama pa ang Jenelyn na ‘yon at ang pagrereto ni Lolo.

Bakit ba kasi ang hirap mahanap ng jewelry designer na ‘yon? Pinahalughog ko na ang buong Boston dahil ayon sa imbestigasyon ay mula doon ang entry ni EmNagui na nanalo sa isang prestihiyosong kompetisyon sa Dubai five years ago.

Three years ago ay mas lalong pumutok ang pangalan niya at nagulat na lang ang lahat ng malaman na pumirma si EmNagui ng kontrata sa Epitome Fashion na noon ay nagsisimula pa lang. Walang kontrata na lumitaw online pero malinaw na ang jewelry collection ng Epitome ay mula sa sikat na si EmNagui kung ang pagbabasehan ay ang mga design nito.

Damn.

Kailangan ko talaga ang jewelry designer na ‘yon. Ang market dito sa bansa ay talagang lumalawak kaya gusto ko na mapasama sa line of jewelry collection ng kumpanya si EmNagui.

Kinusot ko ang aking mga mata at muling tumingin sa folder. Maybe EmNagui just wanted a lowkey life kaya ayaw niya ang nae-expose.

Whatever! Sumasakit pa rin ang ulo ko.

Then, bigla akong natigilan ng maalala na naman si Calvin.

Totoo ba na tinawag siya ni Jenelyn na Cal?

Sa palagay ko ay totoo. Hindi naman magwawala ang ungas na ‘yon ng ganon kung hindi.

Pero si Lolo…

“Bradley, apo. Gusto ko sana na subukan mong kilalanin si Jenelyn. Sa inyong magkakapatid, naniniwala ako na ikaw ang mas nababagay para sa kanya. Sigurado akong hindi ka magsisisi dahil napakalively niya,” sabi ni Lolo sa akin kanina matapos ang aming tanghalian. Hindi na ako pumasok sa opisina at nagdesisyon na lang na dit nga sa bahay magtrabaho.

Lively? Sa palagay ko ay mas lalong sasakit ang ulo ko kung magiging asawa ko ang babaeng ‘yon.

Maigi na nga siguro kung sila ni Calvin ang magkatuluyan.

Ako, wala akong balak makisali sa gulo nila.

Si Jenelyn? Mag-aaral daw siya pero dito titira. Hindi naman kami magkikita araw-araw kaya sa palagay ko ay tolerable na ang kaalaman na may kasama kaming ibang tao dito.

Sinara ko ang folder at tumayo para lumabas ng silid at pumunta sa sarili kong kwarto.

Palabas na ako ng biglang tumunog ang aking cellphone at nakita ko ang pangalan ni Charles. Dahil alam kong hindi siya tumatawag ng walang dahilan lalo sa ganitong oras ay agad kong sinagot iyon.

“Sir, medyo good news.”

Medyo lang?

“Say it,” sabi ko sa malamig na tinig at tuluyang lumabas ng study room. Pagsara ko ng pintuan ay saktong nagsalita si Charles.

“Nakarating sa akin ang balita na nandito sa bansa ang hinahanap natin.”

Natigilan ako. “Sigurado ka na nandito sa bansa si EmNagui?” tanong ko, kasunod ang pagbaling ko ng tingin at nakita ko si Jenelyn na tnakatingin sa akin.

For a moment, napansin ko na tila may gulat sa kanyang mukha. Pero dahil medyo madilim ang hallway ay hindi ko na pinansin iyon at tsaka naglakad ako papunta sa aking silid saka pinagpatuloy ang pakikipag-usap kay Charles.

“Okay, make sure na malaman mo agad kung nasaan siya nag-i-stay.”

“Yes, Sir.” Iyon lang at tinapos na namin ang pag-uusap.

Medyo nakahinga ako ng maluwag.

Sana naman ay tuluyan na siyang matagpuan.

Then biglang nagbalik sa isip ko ang mukha ni Jenelyn.

Damn, bakit ba siya pumapasok sa isip ko? Bahala na sila ni Calvin. Mas bagay sila, sa totoo lang.