Chapter 4

Tatlong segundo na tinitigan ni Elon Cartier si Mariel. Ang mga matang iyon ay tila ba isang malalim na balon na walang ipinapakitang kahit anong emosyon. Pagkatapos, bigla niyang hinubad ang kaniyang coat at sa ikinagulat ng lahat, isinabit ang mamahaling custom-made suit sa mga balikat ni Mariel.

Ang kaniyang coat, na nagtataglay pa ng init ng kaniyang katawan at ng amoy ng cedar, ay bumalot sa hubad na balikat ng dalaga. Natigilan si Mariel sa pagkakataong iyon.

"Maglakad ka," maikling utos ni Elon Cartier sa mababa ngunit makapangyarihang boses.

Ipinatong ni Elon ang kaniyang kamay sa baywang ni Mariel, ang pwersa ay hindi ganoon kadiin ngunit nagpapakita ng isang hindi mapagkakailang awtoridad. Bago pa man makapagreak si Mariel, ginabayan na niya ito palabas ng bulwagan.

Sa kaniyang likuran, buong lakas na nagpupumiglas si Duanne habang hinaharangan ng mga tauhan.

"Mr. Cartier! Hindi mo siya pwedeng isama!" galit na sigaw ni Duanne habang sinusubukang sumunod. "Fiancée ko siya!"

Lumapit ang mga bodyguard para pigilan siya, at hindi na ito nakahakbang pa. Sa tindi naman ng takot, tuluyang nanghina ang mga binti ni Emman kaya direkta siyang napaluhod sa sahig.

"Katapusan na natin... katapusan na..." nanginginig na bulong ni Emman sa kaniyang sarili.

Nagalit ko ba si Mr. Cartier? Bwisit, sino ba ang mag-aakala na ang walang kwentang babaeng iyon ay may ganitong kakayahan? pag-iisip ng kaniyang ama.

Nang makita ang eksenang ito, bumaon ang mga kuko ni Sanya sa kaniyang sariling palad hanggang sa mag-iwan ito ng bakas ng dugo.

"Sa anong dahilan?" bulong ni Sanya sa kaniyang sarili habang nagdidilim ang paningin sa galit. "Paano nagawa ng malanding si Mariel na mapasama kay Elon Cartier?!"

Hinawakan nang mahigpit ni Liana ang kamay ng kaniyang anak at bumulong nang mariin.

"Huwag mo na silang tingnan, umalis na tayo rito!" utos ng kaniyang ina.

"Mom—" pagmamaktol ni Sanya.

"Umalis na tayo!" matalim ang mga mata ni Liana habang hinihila ang anak. "Hindi maganda ang sitwasyon para sa atin ngayon. Pero hindi rin magtatagal ang saya ng babaeng iyan. Hindi madaling pasukin ang pintuan ng mga Cartier. Pumasok siya sa lungga ng tigre. Mag-abang tayo at tingnan natin ang mangyayari!"

Alam ng lahat kung gaano kalupit at kapangyarihan ang pamilya Cartier. Ang buhay sa loob ng isang marangyang pamilya ay hindi kailanman naging madali. Paano naman magagawa ni Mariel, isang babaeng walang espesyal na katangian, na makatayo nang matatag sa pamilya Cartier?

Nangatal si Sanya at unti-unting bumalik ang kaniyang wisyo sa narinig.

Oo nga naman! Paano ko ba iyon nalimutan? Akala ba ng babaeng iyon ay makakapagpahinga na siya nang maluwag dahil lang nakakapit siya sa mga Cartier? Ha! sa isip ni Sanya.

Isang itim na Maybach ang naghihintay na sa ibaba ng mga hagdan sa harap ng hotel. Magalang na binuksan ng driver ang p***o ng kotse. Binitawan ni Elon Cartier ang baywang ni Mariel, naunang sumakay sa loob, at pagkatapos ay umupo roon habang nakatitig sa kaniya.

Malinaw ang ipinapahiwatig ng kaniyang titig: sumakay ka na.

Huminga nang malalim si Mariel, yumuko, at sumakay sa loob ng sasakyan. Sumara ang p***o ng kotse, na nagkulong sa kanila at tuluyang nag-alis ng lahat ng ingay mula sa labas. Nagsimulang umandar ang sasakyan at maayos na bumaybay sa gitna ng gabi.

Napakatahimik sa loob ng kotse. Pakiramdam ni Mariel ay naririnig nila ang paghinga ng isa't isa. Nakaupo siya sa likurang upuan, nakahawak nang mahigpit sa suit jacket ng lalaki habang bahagyang nanginginig ang kaniyang mga daliri.

Nakatayo lang siya gamit ang purong lakas ng loob kanina sa gitna ng kasal. Ngunit ngayong nawala na ang tensyon, doon lamang niya naramdaman ang matinding takot na tila ba huli na ang lahat.

Ano ba ang kaniyang ginawa? Sa harap ng napakaraming bisita, tinanggihan niya si Duanne, ibinunyag si Sanya, at pagkatapos ay lumapit siya sa isang lalaking halos hindi niya kilala at sinabing buntis siya sa anak nito.

Paano kung hindi niya ito kilalanin kahit kailan?

Naramdaman ni Mariel ang panlalamig ng kaniyang buong katawan sa tuwing naiisip iyon.

"Tatlong buwan na ang nakakaraan, sa Xylo Club, sa presidential suite," panimula ni Elon Cartier sa mababa at malalim na boses, na siyang pumutol sa kaniyang malalim na pag-iisip. "Paano ka nakapasok doon?"

Napapikit si Mariel at kinagat ang kaniyang labi bago sumagot.

"Nalagyan ng gamot ang inumin ko at nagkamali ako ng napasukang kwarto," amin ni Mariel.

"Gamot?" tanong ni Elon habang nakataas ang isang kilay.

"Plano iyon ni Duanne," paliwanag ni Mariel habang nakatingin sa kaniyang mga kamay. "Gusto niyang may gumawa sa akin ng masama para masira ang reputasyon ko at makontrol niya ako sa buong buhay ko. Pero nagkamali ako ng direksyon at sa kwarto mo ako napadpad."

Lumingon si Elon Cartier at tinitigan siya nang matagal. Ang kaniyang tingin ay banayad, ngunit tila ba kaya nitong basahin ang lahat ng kaniyang itinatago.

"Kaya ang ibig mong sabihin, may naglagay ng gamot inumin mo kaya nakapasok ka sa kwarto ko, at pagkatapos ay—" huminto si Elon at hindi na tinapos ang kaniyang sasabihin.

Agad na nag-init at namula ang buong mukha ni Mariel. Naalala niya ang sinabi ng maliit na dumpling sa kaniyang isip kanina, kung paano raw silang dalawa ay tila ba tuyong kahoy na natamaan ng naglalagablab na apoy.

"Ako..." nauutal na sabi ni Mariel habang humihina ang kaniyang boses. "Hindi ko na masyadong natatandaan ang mga detalye."

Iyon naman ang katotohanan. Ang mga alaala niya sa gabing iyon ay putol-putol; ang natatandaan lang niya ay ang matinding init, ang sakit, at ang mabigat na paghinga ng lalaki sa tabi ng kaniyang tainga.

Tinitigan siya ni Elon Cartier sa loob ng ilang segundo bago biglang pakawalan ang isang mahinang tawa.

"Hindi mo masyadong natatandaan, pero natatandaan mo ang balat ko sa aking puwetan?" mapang-uyam na tanong ni Elon.

Hindi nakasagot si Mariel at nanatiling nakatitig sa kaniyang kandungan habang ang kaniyang mukha ay tuluyan nang naging kasingpula ng kamatis, maging ang mga dulo ng kaniyang tainga ay nag-iinit sa tindi ng hiya.

Sa eksaktong sandaling iyon, muling umalingawngaw ang boses ng maliit na dumpling sa kaniyang tiyan, na may halong pang-aasar.

"Mommy, pinaglalaruan ka lang ni Daddy!" masayang sabi ng bata. "Naniwala na talaga siya sa iyo, gusto ka lang niyang makitang mag-blush ngayon!"

Nais na lamang ni Mariel na takpan ang kaniyang sariling mukha. Pwedeng tumahimik ka muna, anak? pakiusap ng kaniyang isip.

"Ang balat na iyon..." pinilit ni Mariel na patatagin ang kaniyang boses upang magtunog kalmado. "Nakita ko lang iyon nang hindi sinasadya."

"Hindi sinasadya?" tanong muli ni Elon na tila ba nag-eenjoy sa reaksyon ng dalaga.

"Iyon ay... noong mga oras na may nangyari sa atin..." bulong ni Mariel na hindi na nagawang tapusin ang kaniyang pangungusap sa tindi ng kahihiyan.

Tinitigan ni Elon Cartier ang namumulang mga dulo ng tainga ni Mariel, at may isang kakaibang emosyon ang kumislap sa kaniyang mga mata. Iniwas niya ang kaniyang tingin at sumandal sa upuan bago muling nagsalita gamit ang malamig at walang pakialam na tono.

"So, anong plano mong gawin ngayon?" tanong ni Elon habang nakatingin sa labas ng bintana.

Natigilan si Mariel sa pagkakataong iyon.

"Ano po?" takang tanong ni Mariel.

"Ang anak ko," paglilinaw ni Elon habang ibinabalik ang tingin sa kaniya. "Anong plano mong gawin sa kaniya?"

Kusang napahawak si Mariel sa kaniyang puson upang protektahan ang bata. Anong plano niyang gawin? Hindi pa siya tuluyang nakakapagdesisyon. Bago ang araw na ito, buong akala niya ay kay Duanne ang batang dinadala niya. Bagamat biglaan, inisip niya na dahil ikakasal naman sila ay ipapanganak niya ito. Ngunit ngayon...

"Ipapanganak ko siya," matatag at malakas na sagot ni Mariel habang pinapanatili ang kaniyang boses.

Bahagyang itinaas ni Elon Cartier ang kaniyang isang kilay sa narinig.

"Anak mo ito," pagpapatuloy ni Mariel habang sinalubong ang titig ng lalaki. "Pero hindi ko hinihiling na maging responsable ka sa kaniya. Humingi lang ako ng tulong sa iyo ngayon dahil wala na akong ibang mapagpipilian pa. Kapag lumipas na ang gulo na ito, hindi na kita muling gagambalain pa."

Tinitigan siya ni Elon Cartier nang malalim, na tila ba sinusuri ang katapatan ng kaniyang mga salita. Naging tahimik ang loob ng sasakyan sa loob ng ilang segundo bago muli itong nagsalita.

"Alam mo ba kung gaano karaming babae ang gustong pumasok sa kwarto ko, magpabuntis sa akin, at magpakasal para lang makapasok sa pamilya Cartier?" tanong ni Elon na may halong pang-uuyam.

"Alam ko," tapat na tugon ni Mariel habang tumatango.

"Wala akong pakialam kung paano mo nalaman ang tungkol sa balat ko, o kung totoo man o peke ang mga sinasabi mo," malamig na banta ni Elon Cartier habang dumidilim ang mukha. "Pero hindi madaling pumasok sa pamilya Cartier. Mas mabuting ihanda mo na ang sarili mo."

Para kay Elon, kapag naipanganak na ang bata at napatunayang dugo't laman niya ito, gagawin niya itong young mistress ng pamilya. Ngunit kung hindi, sisiguraduhin niyang pagbabayaran nito ang lahat, simula sa araw na iniligtas niya ito.

Napatulala si Mariel sa kaniyang narinig. Itinaas niya ang kaniyang ulo at tinitigan si Elon Cartier. Ang mukha nito ay nananatiling walang emosyon. Huminga nang malalim si Mariel bago muling sumagot.

"Mr. Cartier, huwag kang mag-alala, hindi ko gagawin iyon," seryosong sagot ni Mariel.

Bahagyang kumislap ang mga mata ni Elon sa kaniyang sagot.

"Isang aksidente lang ang pagkakabuo ng batang ito," bulong ni Mariel habang marahang hinahaplos ang kaniyang tiyan. "Mamahalin ko siya at aalagaan nang mabuti, pero hinding-hindi ko siya gagamitin para lang maging mayaman."

Muling naghari ang katahimikan sa loob ng kotse. 

Tinitigan siya ni Elon Cartier. Ang babaeng nasa harap niya ngayon ay halatang kinakabahan dahil nanginginig pa rin ang mga dulo ng daliri nito, ngunit ginagawa nito ang lahat para magpakatatag. Pagkatapos ng ilang sandali, biglang sumilay ang isang napakababaw na ngiti sa labi ng lalaki.

"Interesting," bulong ni Elon sa kaniyang sarili.

Pagkatapos ay pinindot niya ang button upang ibaba ang partition wall sa harap at kinausap ang driver.

"Sa Forbes Park tayo," utos ni Elon.

Ang Vista Estates sa Forbes Park ang pinakamahal at pinaka-eksklusibong subdibisyon sa Maynila, kung saan matatagpuan ang pribadong mansyon ni Elon Cartier.

"Mr. Cartier—" naguguluhang tawag ni Mariel.

"Kung babalik ka sa inyo ngayon, gusto mo bang sugurin ka ng mga reporter sa harap ng p***o niyo, o gusto mong pagtulungan ka ng mga Hervera?" malamig na putol ni Elon Cartier sa kaniyang sasabihin. "Manatili ka muna doon ngayong gabi, pag-usapan natin ang iba pang bagay bukas."

Ibubuka na sana ni Mariel ang kaniyang bibig para tumanggi, ngunit napagtanto niyang tama ang lalaki. Wala talaga siyang mapupuntahan ngayong gabi. Hindi siya pwedeng bumalik sa pamilya Infante, hindi siya pwedeng matulog sa hotel, at ayaw din niyang mamerwisyo sa bahay ng kaniyang mga kaibigan.

"Salamat po," mahinang bulong ni Mariel habang nakayuko.

Hindi sumagot si Elon Cartier at muling ibinaling ang kaniyang tingin sa labas ng bintana.

Sa eksaktong sandaling iyon, muling umalingawngaw ang boses ng maliit na dumpling sa kaniyang tiyan, masaya at puno ng pagmamalaki.

"Mom, nakikita mo ba? Hindi naman talaga ganoon kakatakot ang daddy ko, di ba? Sadyang matigas lang ang mukha niya pero malambot naman ang puso!" tsika ng bata.

"Sabihin ko sa iyo, sigurado akong magiging simp 'yan sa hinaharap! May malakas akong pakiramdam na kayang-kaya mo siyang paikutin balang araw, Mommy!" masayang dagdag ng boses-bata.

Ibinaba ni Mariel ang kaniyang tingin sa kaniyang tiyan, at ang mga sulok ng kaniyang labi ay bahagyang umangat sa isang lihim na ngiti. Napakabibo naman ng batang ito.