CHAPTER ONE

Grace Point of view.

"Walang hiyang bulag! Umalis ka rito! Nagiging malas na ang bahay namin dahil sa 'yo! Ni kahit piso ay wala ka manlang maibigay? Tapos nganak ka pa talaga ng apat na batang papalalamunin! Aba! Bakit hindi mo gawin' hanapin ang ama ng mga batang 'yan at doon ka tumira!" tuloy-tuloy na sigaw sa akin ni Tita. Hindi ko man makita ang kanilang mga reaksyon, ramdam na ramdam ko naman ito.

"Ano ka ba naman ma, malay ba natin kung saan nang galing ang mga batang pinanganak niya? Tsk! Baka mga sa mga random na lalaki niya 'yan nabuo! Kaya dapat lang palayasin na 'yan dito. Baka mamaya may malubhang sakit na siya. Baka mahawaan pa tayo dito," pangigigil ni Anie, ang anak ni Tita.

Ito ang naging almusal ko ngayong umaga. Sigaw at mga panglalait nila.

"Pwede ba Anie, huwag ka magsalita nang ganyan. Hindi totoo 'yan." Pinanatili kong kalmado ang boses ko.

"Ano? Sumasagot ka pa talaga no? Bakit, sino ba ang ama ng mga batang 'yan, huh? Kasi kung talagang may ama yung mga bata, malamang nandoon na kayo sa puder niya. Hindi dito, nagiging pabigat lang kayong lima!" Puno nang panglalait ang kaniyang tinig.

"Hindi po kami pabigat. Lahat naman ng pera ni mommy, kinuha niyo na. Tapos ngayong wala ng pera si mommy, pinapalayas niyo na kami. Mga masasama kayo, pera lang ang habol niyo kay mommy." Agad akong napahawak sa balikat ng anak ko na nasa tabi ko. Hindi ko man ito makita, ngunit sigurado akong si Juliana ito.

"Mommy, gusto ko lang po kayo ipagtanggol," wika pa nito kahit wala pa akong sinasabi. Natutuwa naman ako dahil may anak akong handa akong ipagtanggol. Ngunit, natatakot ako na baka saktan lamang sila ng mga walang hiyang tao rito.

"Aba! Rinig mo 'yan anak mo?! Bata pa sumasagot na! Baka naman ganyan ang ugali ng ama! Bastos!" sigaw muli ni Tita. Naririndi na ako sa mga salitang binibitawan nila.

"Tita, hindi ganyan ang anak ko mas lalo na ang ama ng mga anak ko." Pinipilit ko pa rin pakalmahin ang aking tinig at ang sarili ko. Dahil alam kong hindi ako makakalaban dahil sa pagiging bulag ko. Hindi ko makikita kung ano ang pwedeng gawin nila sa mga anak ko.

"Tita? Hoy babae! Hindi mo na ako Tita sa ngayon! Dahil pinapalayas ko na kayong mag-ina!" galit na galit nito. Naramdaman ko ang paghagis ng mga bagay malapit sa amin.

Saan na kami pupunta nito? Kapag palayasin kami, wala kaming bahay na mapupuntahan.

Naisip kong bumalik sa pamilya ko. Ngunit, hindi maaari, hindi pwedeng malaman ni Daddy na naging ganito ang buhay ko, mula nang umalis ako sa bahay. Pagkat, alam ko kung ano ang mga kaya niyang gawin. Baka mamaya, hindi lang isang buhay ang mawala sa lugar na 'to.

"Kahit ngayon' araw na lang. Pakiusap, hayaan niyo pa kaming matulog dito mamayang gabi. Maghahanap ako ngayon ng matutuluyan namin bukas." Wala akong magawa kundi ang magmakaawa para sa mga anak ko.

"Mommy, no po. Magiging maayos po kami kapag nasa maayos ka rin po," singit ni John, ang panganay sa apat kong mga anak.

"Opo mommy, nandito lang po kami at maayos kapag kayo po ang kasama namin," dagdag pa ni Juliana.

Habang naririnig ko sila, hawak hawak nila ang kamay ko. Subalit, naramdaman ko na wala rito ang dalawang kambal ko.

"Asan ang dalawang kapatid niyo?" labis kong pag-aalala. Napatahimik silang dalawa.

"Ayan baka naman nilayasan ka na ng dalawa, dahil masyado ka nang pabigat na ina! Sino ba naman ang mananatili sa piling ng isang bulag! Kahit nga kami rito ay hindi ka na kayang tiisin pa!" muling sigaw na naman ni Tita.

Kumirot ang puso ko. Ngunit, alam ko na hindi 'yon magagawa ng mga anak ko.

Akmang magsasalita pa sana ako. Ngunit, bigla akong inunahan ng mga anak ko.

"Kilala namin ang mga kambal namin. Hindi nila kami basta-basta iiwan. Mahal na mahal nila kami," tugon ni John.

"Opo, hindi nila kami iiwanan," dagdag pa ni Juliana.

"Ah talaga ba? Bakit? Nakakasiguro ba kayo? Tsk! Palamunin lang naman ang mommy niyo! Kaya, kung ako sa inyo, iwanan niyo na lang 'yan. Wala naman magagawa ang babaeng 'yan, kasi nga bulag! Mahihirapan lang kayong magkambal!" Ramdam na ramdam ko ang pang gigil ni Tita. Kaya naman, takot akong napahawak sa mga kamay ng mga anak ko.

Hindi ko kakayanin na mawala sa akin ang mga anak ko.

"O hindi naman kaya, mamili kayo. Sumama sa bulag niyong ina? O manatili na lang dito? Ako ang bahala makipag-usap kay mama. Pero syempre, kayong magkambal ay magtratrabaho para sa amin." Mas lalo akong kinakalibutan sa sinabi ni Anie.

"Kahit na kailan ay hindi namin iiwanan si mommy!" sabay na sigaw ni Juliana at John. Dahil dito, kahit paano ay napangiti ako. Kalaunan, bigla na lamang tumahimik ang paligid saglit. Mukhang, wala nang masabi sina Tita.

Sa puntong ito, tila'y hindi na talaga mapakiki-usapan sila Tita. Kailangan na namin umalis ng mga anak ko. Kailangan kong mahanap ang dalawang anak ko. Dahil, hindi ako papayag na may mawala sa apat.