Kabanata 1

“Totoo ba na nakauwi na ng Cagayan ang kapatid mo, Dale?” Kuryusong tanong ng isang boses na sadyang nagpatigil kay Rory sa harap ng nakasiwang na pinto.

“Hindi ka ba natatakot na baka magalit si Rory kung sakaling malaman niyang nakauwi na si Samantha?”

Nanlamig agad ang sikmura ni Rory nang banggitin ang pangalan na ’yon.

“Kung walang magsasabi sa kaniya, hindi niya malalaman na nakauwi na si Sam. And I warn you, all of you, don’t you dare tell her…”

Mahinang tawa ang sumunod.

“Kahit sabihin namin, hindi naman kami maririnig ni Rory. She’s deaf, right?” Mapanuksong saad ng boses ng babae.

Mas lalo lamang na nag-ugat ang mga paa ni Rory sa kaniyang kinatatayuan. Isang taon na siyang hindi makarinig dahil sa nangyaring aksidente noon. Alam niyang pinag-uusapan at kinukutya siya ng ilan, pero hindi niya naisip na kahit sa harap ng kaniyang boyfriend— fiancé— na si Dale ay nagagawa siyang pagtawanan ng mga kasama nito.

Lalo lamang siyang nagdalawang-isip na pumasok sa loob ng private room kung saan nagkakasiyahan ang mga kaibigan ni Dale. Kahit paano’y gusto niyang marinig kung ipagtatanggol ba siya ng lalaki, o sasawayin ang mga kaibigan nitong pinagtatawanan ang kaniyang kapansanan

Ngunit lumipas na lamang ang ilang minuto ay wala siyang narinig.

Napakagat-labi siya.

Kanina lamang ay tuwang-tuwa siya, hindi na siya mapakali, gustong-gusto na niyang tawagan si Dale sa telepono at sabihin ang magandang balita. Nakakarinig na siya. Hindi na siya bingi. Hindi na niya kailangan ng hearing aid para makarinig at masundan ang usapan ng mga taong nasa paligid niya.

Ang saya at kagalakan ay unti-unting napawi. Napalitan iyon ng kaguluhan at sakit na hindi niya maipaliwanag dahil sa kaniyang mga naririnig.

Sa tuwing magkasama sila ni Dale, pinapanatag nito palagi ang kaniyang loob. Palagi nitong sinasabi sa kaniya na magiging maayos din ang lahat at maibabalik din ang kaniyang pandinig.

Hindi nito hinahayaan na insultuhin siya ng ibang tao. Ayaw nitong kinukutya siya. Pero bakit… kapag ang mga kaibigan nito ang tumatawa at ginagawang biro ang kaniyang kapansanan ay wala itong kibo?

“Isang taon pa lang si Samantha sa Canada, hindi ba?” Tanong ng isang boses.

“Hindi na yata makatiis, miss na miss na yata si Dale kaya nagpumilit nang umuwi.”

Mas malakas na tawanan ang sumunod.

At hindi kagaya kanina, narinig niya ang saway ni Dale sa tawanang iyon.

“Don’t initiate something! Kapatid ko si Samantha.” Pagalit na saad ng lalaki.

Kaysa na matakot sa pagtaas ng boses ni Dale, mas lalo lamang nagtawanan ang mga tao sa loob ng private room.

“May kapatid din naman akong babae, Dale… pero hindi mo kami kailanman naabutang naghahalikan—”

“F*ck off, Caleb!” Sigaw ni Dale, halatang naiinis lalo.

“But what’s wrong with that? Hindi naman sila magkadugo ni Samantha, ampon lamang siya ng pamilya ni Dale kaya—”

“Stop it.” Putol ulit ni Dale sa isa pang nagsalita.

“Samantha is not just an adopted child for me. Kapatid ang turing ko sa kaniya, totoong kapatid. At isa pa, ‘yong naabutan mo, dahil lang ‘yon sa lasing siya. Inaalalayan ko siya dahil hindi makalakad ng maayos dala ng kalasingan. Hindi ko alam na hihilig siya sa akin at magtatama ang labi namin!”

“Mukhang hindi aksidente ang nakita ko no’n.” Dipensa ng kausap ni Dale.

Parang nahulog sa bangin ang puso ni Rory. Naalala niya bigla kung bakit galit na galit sa kaniya si Samantha at kung bakit nagawa nitong saktan siya.

Napahigpit ang hawak niya sa maliit na velvet box na kaniyang dala. Sa loob no’n ay isang bago at mamahaling singsing. Kahit na simple lamang ang design, hindi maipagkakamaling malaki ang halaga nito.

Bago siya pumunta rito sa club, napadaan siya sa isang jewelry store at bumili ng singsing na balak niya sanang iregalo kay Dale bilang pasasalamat sa mga nagawa nitong sakripisyo para sa kaniya at para na rin maging opisyal nang muli ang kanilang engagement.

Bigla’y may nalasahan siyang pait sa dulo ng kaniyang dila.

Isang taon na ang nakalipas simula nang napag-usapan nila ni Dale na magpakasal na, pumayag siya kahit na hindi naman ito nagpropose o lumuhod para makuha ang matamis niyang “oo”. Basta’t pumayag siya nang banggitin nitong magpapakasal na sila, pinangakuan siya nitong isasapubliko ang kanilang engagement party kung saan doon din nito ibibigay ang pangakong singsing.

Ngunit bago ang araw ng kanilang engagement party, isang aksidente ang naganap. Sadya siyang sinagasaan ng isang itim na sasakyan habang papatawid ng kalsada. Dahil sa nangyari, kinailangan siyang isugod sa ospital para magamot lalo’t marami siyang sugat at galos sa buong katawan. Sa lakas ng pagkabangga sa kaniya ng sasakyan, ilang araw siyang walang malay at isang buwan din siyang nanatili sa ospital. Ang pinakamalala pa, nawala ang kaniyang pandinig dahil sa aksidente kaya’t isang taon siyang bingi’t umaasa lamang sa pag-sa-sign language kapag may kausap.

Pagkatapos ng imbestigasyon, napag-alaman ng pulisya na ang lalaking nakabangga sa kaniya ay binayaran pala ni Samantha. Nagalit ang pamilya ni Dale kaya’t nagpasya silang parusahan si Samantha at ipatapon sa Canada.

Naalala niyang kinausap siya noon ni Dale, huwag na raw siyang magsampa ng kaso laban kay Samantha dahil ang pamilya na lamang nito ang bahalang umayos sa gulo. Sa awa kay Dale dahil sa pakiusap nito, lumambot ang kaniyang puso at pinagbigyan ang lalaki.

Akala niya’y habang-buhay na si Samantha sa Canada, ngunit isang taon pa lang nakabalik na agad ng Pilipinas ang babae. At talagang umuwi pa ito ng Cagayan de Oro.

Nasaan ang pangako ni Dale sa kaniya na ito ang magbibigay hustisya sa ginawa ni Samantha sa kaniya?

“Bakit hindi mo na lang sabihin kay Rory na nakauwi na si Samantha? Mukhang mabait naman si Rory, siguro napatawad na niya si Samantha kaya hindi niyo na kailangan itago sa kaniya na nakauwi na ang kapatid mo.”

“I doubt that.” Maagap na tugon ng panibagong boses ng babae.

Mas mahinhin ang boses, mas malamya.

“Kung ako ang nasa sitwasyon ni Rory, mahihirapan akong patawarin si Samantha. She’s deaf now because of what happened. Kung ako ‘yon…”

“Sam is only twenty. What do we expect? She’s still childish.” Pagtatanggol ni Dale.

Napaawang ang bibig ni Rory.

Childish?

That's what you call it?

Nag-agaw-buhay siya dahil sa ginawa ni Samantha. Hindi man ito ang sumagasa sa kaniya, hindi maitatanggi na si Samantha pa rin ang nagplano no’n.

Hindi na iyon pagiging isip-bata kung may plano ka nang patayin ang isang tao.

Iniangat niya ang kaniyang kamay, gusto nang itulak ang pinto para tumambad sa harap ng mga taong pinag-uusapan siya, pero napatigil din siya agad nang maramdaman ang sunod-sunod na vibration galing sa suot na pants.

Kinapa niya ang kaniyang cellphone sa bulsa ng pants at nang makita ang sunod-sunod na mensahe galing sa kaniyang Mommy ay tuluyan siyang napaatras.

Kumunot ang kaniyang noo at wala sa sariling lumayo sa pinto ng private room nila Dale.

Sa isang sulok ay tumayo siya para makapagpokus sa pagbabasa ng mahabang mensahe ng kaniyang ina.

Ngunit bago niya pa masimulan, isang panibagong mensahe ang lumitaw sa screen at napatigil ang kaniyang mundo.

Mommy:

Please, do this for me. For us. Marry the Elizondo’s heir.