เข้าสู่ระบบHindi makagalaw si Bella. Hindi makahinga.
Parang nakapako ang kanyang mga paa sa sahig ng silid-hotel, habang ang bawat salita ni Ronel ay paulit-ulit na gumugulo sa kanyang isip at yumayanig sa kaibuturan ng kanyang pagkatao. Magdalang-tao…kay Kuya Ronel? Ang mismong pag-iisip nito ay isa ng kabaliwan. Parang pagpapakamatay. Paano niya gugustuhin ang ganoong bagay? Ang lalaking nakatayo sa kanyang harapan ay may asawa na, ama na ng dalawang anak na babae. Higit pa roon bayaw niya ito. Nakatindig si Ronel na wari’y anino na nilalamon ang liwanag ng silid-hotel. Hindi kumukurap ang kanyang madidilim na mata, walang pag-aalinlangan, para bang ang sinabi niya’y hindi isang bagay na kayang baguhin ang takbo ng buhay ni Bella magpakailanman. “Bakit ka namumutla?” malamig ang kanyang tinig, mababa, tila dumadagundong sa loob ng dibdib ni Bella. “Pumunta ka rito para sundin ang utos ng asawa mo di ba. Pero nang inalok ko sa’yo ang mas makatuwirang at mas wais na solusyon, tinitingnan mo ako na para bang isa akong masamang halimaw na anytime ay ipapahamak ka.” Nanuyo ang lalamunan ni Bella. Pinilit niyang bumuka ang labi, ngunit bulong lamang ang lumabas. “Kuya Ronel… seryoso ka ba sa mga sinasabi mo bayaw kita, kapatid ka ng asawa ko? Pag nalaman ng mga tao sa bahay eto mas lalo gugulo ang sitwasyon at sa bandang huli ako ang mag sa dudusa dahil mababa lang tingin nila sa akin lalo na at isa lang akong bago salta sa inyong pamilya” Hindi siya sumagot. Umayos lang ng tindig, ipinasok ang mga kamay sa bulsa, at hindi inalis ang titig sa kanya. “Pag-isipan mong mabuti, Bella,” lalo pang bumaba ang kanyang tinig, mabigat, parang utos. “Gusto mo bang iligtas ang sarili mo, o susundin mo ang utos ni Rain na magdalang-tao mula sa isang estrangherong walang dugong Reynolds?” Nanginginig ang buong katawan ni Bella, nakasakal ang mga tagpo. “Binigyan ka lang ng tatlong buwan ng aking ina para mabuntis, sobrang ikli ng panahon na yon alam mo yan Bella,” patuloy ni Ronel, may manipis na ngiting gumuhit sa kanyang labi. “Kapag lumipas ang panahong iyon at hindi ka pa buntis… agad agad sigurado ako hihiwalayan ka ni Rain. At babalik ka sa lolo mo ng walang-wala at sigurado ako mapuputol ang sustento sa pangpa-ospital niya.” Napahinto ang hininga ni Bella. Wala nang oras para isip ng iba pang solution. Wala nang puwang para tumakas sa katotohanan kelangan nya na mag desisyon. “Pero Kuya… may asawa ka na. May dalawa ka nang anak. Isa sa kanila’y sanggol pa.” Nanginginig ang kanyang tinig, puno ng pagmamakaawa. Tumigas ang mga mata ni Ronel. “Yun na nga.” Lumapit siya, mariin ang tono. “Kakapanganak lang ni Kelly anim na buwan ang nakalipas alam mo yun. Hindi ko na siya maaaring buntisin pahirapan muli. At ayaw na niyang mag-anak.” Diretso ang titig niya sa mga mata ni Bella. “Pero kailangan ko ng anak na lalaki. Kailangan ng pamilya ng tagapagmana. At gusto ko ng isang lalaking anak.” Nanginginig ang labi ni Bella. “Pero… hindi pa ako… hindi pa ako kailanman nakasama ang sinuman sa kama, Kuya.” Bahagyang tumagilid ang ulo ni Ronel, pinagmasdan ang kanyang mukha mula sa distansyang lalong nagpapahina sa kanyang hininga. “Ni minsan?” Dahan-dahan siyang umiling, nahihiya, nagtatago. Lumapit si Ronel, matatag ang tinig, walang awa. “Kung gano’n, hindi mo tinatanggihan na maging ina ng anak ko, hindi ba?” Bumuka ang labi ni Bella, ngunit walang salitang lumabas sa hindi nya maipaliwanag na dahilan. Mabilis ang pag-kabog ng kanyang dibdib, hinahalo ng takot at pagkalito sa pang yayari. Umigting ang katahimikan, mabigat at nakakasakal. Lumapit pa si Ronel, nilalamon ng kanyang presensya ang buong silid, hanggang sa maramdaman ni Bella ang gilid ng kama na nakasiksik sa kanyang mga binti at tuluyan na nga sya na corner ni Ronel. Wala nang takas. Wala nang puwang sa pagitan nila. “Kung nagdududa ka…” bumaba ang kanyang tinig, halos bulong na dumampi sa kanyang tainga. “Pwede kong alisin at patigilin ang iyong pag-aatubili ako na ang bahala wag ka na mag alala.” Umangat ang kanyang kamay, mariing humawak sa panga ni Bella, at pinilit siyang tumingin sa kanyang mga mata ng daretcho. Napalunok si Bella, nagwawala ang tibok ng puso sa sobrang bilis. At sa sandaling iyon, napagtanto niya hindi siya tinatanong ni Ronel. Siya na ang nagdedesisyon. Ngunit sa likod ng kanyang isip, bumabalik ang alaala ng bawat araw na ginugol niya sa piling ng Reynolds family. Ang malamig na tingin ni Luwee, ang walang pakialam na katahimikan ni Rain, ang mga bulong ng mga kapatid na palaging nakatingin sa kanya na para bang isa siyang dayuhan. Sa bawat hapunan, sa bawat pagtitipon, siya ang laging nasa gilid. Walang boses, walang puwang. At ngayon, narito si Ronel ang pinakamatandang bayaw, ang lalaking palaging tahimik ngunit may presensyang hindi maikakaila. Ang lalaking minsan lang magsalita, ngunit bawat salita’y parang batas. “Bella,” bulong niya, mas malapit pa, ramdam ng dalaga ang init ng kanyang hininga. “Hindi mo ba naiintindihan? Hindi ito tungkol sa akin. Hindi ito tungkol sa iyo. Ito’y tungkol sa pamilya. Sa dugo. Sa tagapagmana.” Napapikit si Bella, pilit na nilalabanan ang panginginig ng kanyang katawan. “Pero… kasalanan ito,” bulong niya, halos hindi marinig. “Isa itong bawal na pag-ibig. Isa itong sumpa.” Ngumiti si Ronel, malamig, ngunit may bahid ng awa. “Kasalanan? O kaligtasan?” Sa sandaling iyon, bumigat ang hangin sa pagitan nila. Ang bawat tibok ng puso ni Bella ay parang martilyong humahampas sa kanyang dibdib. At nang muling magsalita si Ronel, wala na siyang marinig kundi ang katotohanang hindi niya matatakasan. “Hindi kita tinatanong, Bella. Pinipili mo na ngayon.” Sa loob ng silid-hotel na iyon, tila huminto ang oras. Ang mga ilaw ay nagmistulang anino, ang katahimikan ay naging kulungan. At si Bella, nakatayo sa harap ng lalaking hindi niya kailanman inakalang magiging bahagi ng kanyang kapalaran, ay napagtanto na ang desisyon na gagawin niya ngayong gabi ay magbabago ng lahat. Ang kanyang buhay. Ang kanyang pag-ibig. Ang kanyang kinabukasan. At sa bawat tibok ng kanyang puso, lalong lumalapit ang katotohanan: hindi siya tinatanong ni Ronel. Siya na ang nagdedesisyon.Hindi makagalaw si Bella. Hindi makahinga.sahig ng silid-hotel, habang angbawat salita ni Ronel ay paulit-ulit na gumugulosa kanyang isip at yumayanig sakaibuturan ng kanyang pagkatao.Magdalang-tao…kay Kuya Ronel?Ang mismong pag-iisip nito ay isang kabaliwan. Parang pagpapakamatay.Paano niya gugustuhin ang ganoongbagay?Ang lalaking nakatayo sa kanyangharapan ay may asawa na, ama na ng dalawanganak na babae. Higit pa roon bayawniya ito.Nakatindig si Ronel na wari’y aninonanilalamon ang liwanag ngsilid-hotel. Hindi kumukurap ang kanyang madidilim namata, walang pag-aalinlangan, parabang ang sinabi niya’y hindi isang bagay nakayang baguhin ang takbo ng buhayni Bella magpakailanman.“Bakit ka namumutla?” malamig angkanyangtinig, mababa, tila dumadagundongsa loob ng dibdib ni Bella.“Pumunta ka rito para sundin angutos ngasawa mo di ba. Pero nang inalok kosa’yo ang mas makatuwirang at mas wais nasolusyon, tinitingnan mo ako napara bang isa akong masamang halim
Hindi makagalaw si Bella. Hindi makahinga.Parang nakapako ang kanyang mga paa sasahig ng silid-hotel, habang ang bawat salita ni Ronel ay paulit-ulit na gumugulosa kanyang isip at yumayanig sa kaibuturan ng kanyang pagkatao.Magdalang-tao…kay Kuya Ronel?Ang mismong pag-iisip nito ay isa ng kabaliwan. Parang pagpapakamatay.Paano niya gugustuhin ang ganoong bagay?Ang lalaking nakatayo sa kanyang harapan ay may asawa na, ama na ng dalawanganak na babae. Higit pa roon bayaw niya ito.Nakatindig si Ronel na wari’y anino nanilalamon ang liwanag ng silid-hotel. Hindi kumukurap ang kanyang madidilim namata, walang pag-aalinlangan, para bang ang sinabi niya’y hindi isang bagay nakayang baguhin ang takbo ng buhay ni Bella magpakailanman.“Bakit ka namumutla?” malamig ang kanyangtinig, mababa, tila dumadagundong sa loob ng dibdib ni Bella.“Pumunta ka rito para sundin ang utos ngasawa mo di ba. Pero nang inalok ko sa’yo ang mas makatuwirang at mas wais nasolusyon, tinitingnan mo ak
“Ronel hon…?”Kagagaling lang ni Kelly sa banyo nang mapansin niyang wala na sa kama ang kanyang asawa.Napakunot ang kanyang noo sa inis. Lumingon siya sa paligid, nakita ang kumot na nakabalibag ngunit walang bakas ng presensya ng lalaki.“Siguro nasa opisina na naman yon,” bulong niya, nakabusangot ang labi. “Bakit hindi na lang niya kaya pakasalan ang laptop niya total un naman lagi nya kasama?”Mabigat ang buntong-hininga niyang bumagsak sa kama, nakatitig sa kisame.“Isa na namang gabing mag-isa…”Samantala, sa isang maliwanag na silid-hotel, nakatayo si Ronel ilang hakbang ang layo mula kay Bella.Nakatigil ang dalaga sa gilid ng kama, mahigpit na nakakapit sa sapin, nanlalaki ang mga mata sa lalaking biglang lumitaw kasabay ng pag-ilaw ng silid.“Simula kailan naging hotel ang hospital?” malamig ang tinig ni Ronel, may mapanuksong ngisi sa kanyang labi. Ang titig niya’y matalim, parang punyal.“Kuya Ronel…”Napatingin si Bella sa sarili nakasuot lamang ng manipis na lingerie n
“Tonight, inayos ko na ang pagkikita mo sa lalaking binigyan ko ng calling card.”Paulit-ulit na umuukit sa sikmura ni Bella ang mga salita ni Rain mula kagabi. Ngayong umaga, alam niyang wala na siyang takas. Sa gabing ito, inaasahan siyang makipagkita sa lalaking pinili upang maging ama ng kanyang anak.Napahawak siya sa mukha, pinipigilan ang pag-igting ng damdamin.“Paano kung malaman ni Mommy? Sigurado magagalit siya? Lalo na… kung hindi kamukha ni Rain ang bata.”Ginugulo siya ng kanyang isip. Ang magluwal ng anak na hindi mula sa dugo ni Rain ay tila isang pagtataksil. Ngunit ang tumanggi ay nangangahulugang pagkadismaya ng lahat.“Bella.”Mababa, malamig, at utos ang tinig na tumawag sa kanya. Napalingon siya, nagulat, at nakita si Ronel ang malamig at matipuno, na ang presensya’y kayang magpatuwid ng likod ng sinuman nakaharap sa laptop habang iniabot sa kanya ang isang file.“I-scan mo ito. Ipadala mo sa personal WhatsApp ko as PDF,” utos niya, matalim at walang puwang para
Kadarating lang ni Ronel sa Reynolds Corporation ang limampung palapag na malaking company ng kanilang pamilya, na ang impluwensiya’y umaabot sa iba’t ibang bansa.Matatag ang bawat hakbang niya, puno ng utos, habang tinatahak ang magarbong lobby. Naputol ang mga usapan, tumuwid ang mga likod ng empleyado, at ang ingay ay biglang naglaho. Wala pa siyang sinasabi, ngunit ang presensya niya lamang ay sapat na upang mag-utos ng katahimikan.Diretso siyang nagtungo sa executive lift nakalaan lamang para sa pinakamataas na posisyon sa company. Isang swipe ng kanyang card, at agad siyang nakarating sa ika-49 na palapag. Sa harap ng kanyang opisina, tumama ang tingin niya sa mesa ng secretary sa labas, bago siya pumasok at agad na tumawag.“Hello, sir, how can I help?” sagot ni Arya.“Ipalipat ang mesa ng secretary sa loob. Ilagay sa kanan ng mesa ko,” malamig na utos ni Ronel, walang space para sa pagtutol.“Yes, sir.”Umupo si Ronel sa itim na leather chair ang upuan ng kapangyarihan na na
“Rain” halos bulong ang tinig ni Bella habang sinusundan ang asawa papasok sa kanilang kwarto matapos ang dinner.Biglang lumingon si Rain, malamig ang titig na tila tumatagos sa kanya. Ang gilid ng kanyang labi ay kumurba sa isang mapanuyang ngiti.“Ang talino mo din ano Bella. Alam mong si Kuya Ronel ang kinatatakutan ng lahat dito sa pamilya, kaya tumakbo ka sa kanya para humingi ng tulong.”Napakunot ang noo ni Bella, litong-lito.“Anong… ibig mong sabihin, Rain?”“‘Dont play dumb Bella!” Sambit ni rain Habang dinuduro duro nya si Bella sa sobra nyang kainisan sa sarili nyang asawa.“I’m sure nagreklamo ka kay kuya, hindi ba? At sinabi mong sawa ka na sa pagturing sa’yo na parang servant lang dito sa bahay.”Alam ni Rain ang ugali ng kanyang kapatid. Oo, matapang si Ronel, pero hindi siya marunong tumalikod sa taong lumapit na umiiyak. Sa isip ni Rain, sure sya na ginawa iyon ni Bella.“That’s why you begged him for a job para makatakas sa gawaing bahay, tama?” Nanggigil ang pang
“Hindi mo dapat palaging sundin ang utos ng iba tandaan mo yan.”Napatingala si Bella, nagulat nang magtama ang kanilang mga mata ni Ronel dahil iyon ang unang beses na nagsalita siya ng mga salitang tila pabor sa kanya.Bago pa man niya lubos na maunawaan, lumapit si Ronel, nananatiling malamig an
Matapos ang tensyon sa almusal, dumiretso si Bella sa kusina upang hugasan ang mga pinggan na iniwan ng buong pamilya.Mariin niyang pinisil ang sponge sa mga plato, na para bang ang bawat kuskos ay kayang burahin ang mga masasakit na salita ng kanyang biyenan.Unti-unting bumagsak ang kanyang mga
“Find another man to get you pregnant, Bella.”Parang martilyong tumama sa dibdib ni Bella ang mga salitang iyon ni Rain nang umagang iyon.Nanlaki ang mga mata ni Bella sa sinabi ng asawa nya. Paano nagawa ng sariling asawa na kalmado siyang utusan na magpabuntis sa ibang lalaki?“Se-seryoso ka ba
“Aray ko, ano ba yan!” matalim na sigaw ni Luwee, nakaturo kay Bella na para bang nakagawa siya ng mabigat na kasalanan kahit maingat naman ang ginawa. “Hindi mo inaayos ang pag gupit ng mga kuko ko!”Biglang natahimik ang buong silid maliban sa malakas na kabog ng dibdib ni Bella.Saglit na tuming







