Chapter 11

Hindi makagalaw si Bella. Hindi makahinga.

sahig ng silid-hotel, habang ang

bawat salita ni Ronel ay paulit-ulit na gumugulo

sa kanyang isip at yumayanig sa

kaibuturan ng kanyang pagkatao.

Magdalang-tao…kay Kuya Ronel?

Ang mismong pag-iisip nito ay isa

ng 

kabaliwan. Parang pagpapakamatay.

Paano niya gugustuhin ang ganoong

bagay?

Ang lalaking nakatayo sa kanyang

harapan ay may asawa na, ama na ng dalawang

anak na babae. Higit pa roon bayaw

niya ito.

Nakatindig si Ronel na wari’y anino

na

nilalamon ang liwanag ng

silid-hotel. Hindi kumukurap ang kanyang madidilim na

mata, walang pag-aalinlangan, para

bang ang sinabi niya’y hindi isang bagay na

kayang baguhin ang takbo ng buhay

ni Bella magpakailanman.

“Bakit ka namumutla?” malamig ang

kanyang

tinig, mababa, tila dumadagundong

sa loob ng dibdib ni Bella.

“Pumunta ka rito para sundin ang

utos ng

asawa mo di ba. Pero nang inalok ko

sa’yo ang mas makatuwirang at mas wais na

solusyon, tinitingnan mo ako na

para bang isa akong masamang halimaw na anytime

ay ipapahamak ka.”

Nanuyo ang lalamunan ni Bella.

Pinilit

niyang bumuka ang labi, ngunit

bulong lamang ang lumabas.

“Kuya Ronel… seryoso ka ba sa mga

sinasabi mo bayaw kita, kapatid ka

ng asawa ko? Pag nalaman ng mga tao sa bahay

eto mas lalo gugulo ang sitwasyon

at sa bandang huli ako ang mag sa dudusa

dahil mababa lang tingin nila sa

akin lalo na at isa lang akong bago salta sa

inyong pamilya”

Hindi siya sumagot. Umayos lang ng

tindig, ipinasok ang mga kamay sa

bulsa, at hindi inalis ang titig sa kanya.

“Pag-isipan mong mabuti, Bella,”

lalo

pang bumaba ang kanyang tinig,

mabigat, parang utos. “Gusto mo bang iligtas ang

sarili mo, o susundin mo ang utos

ni Rain na magdalang-tao mula sa isang

estrangherong walang dugong

Reynolds?”

Nanginginig ang buong katawan ni

Bella,

nakasakal ang mga tagpo.

“Binigyan ka lang ng tatlong buwan

ng

aking ina para mabuntis, sobrang

ikli ng panahon na yon alam mo yan Bella,”

patuloy ni Ronel, may manipis na

ngiting gumuhit sa kanyang labi. “Kapag

lumipas ang panahong iyon at hindi

ka pa buntis… agad agad sigurado ako hihiwalayan

ka ni Rain. At babalik ka sa lolo

mo ng walang-wala at sigurado ako mapuputol

ang sustento sa pangpa-ospital

niya.”

Napahinto ang hininga ni Bella.

Wala nang

oras para isip ng iba pang

solution. Wala nang puwang para tumakas sa

katotohanan kelangan nya na mag

desisyon.

“Pero Kuya… may asawa ka na. May

dalawa

ka nang anak. Isa sa kanila’y

sanggol pa.” Nanginginig ang kanyang tinig, puno

ng pagmamakaawa.

Tumigas ang mga mata ni Ronel. “Yun

na

nga.”

Lumapit siya, mariin ang tono.

“Kakapanganak lang ni Kelly anim na

buwan

ang nakalipas alam mo yun. Hindi ko

na siya maaaring buntisin pahirapan muli.

At ayaw na niyang mag-anak.”

Diretso ang titig niya sa mga mata

ni Bella. “Pero kailangan ko ng anak na lalaki. Kailangan ng pamilya ng

tagapagmana. At gusto ko ng isang lalaking anak.”

Nanginginig ang labi ni Bella.

“Pero…

hindi pa ako… hindi pa ako

kailanman nakasama ang sinuman sa kama, Kuya.”

Bahagyang tumagilid ang ulo ni

Ronel,

pinagmasdan ang kanyang mukha mula

sa distansyang lalong nagpapahina sa kanyang

hininga.

“Ni minsan?”

Dahan-dahan siyang umiling,

nahihiya,

nagtatago.

Lumapit si Ronel, matatag ang tinig,

walang awa. “Kung gano’n, hindi mo

tinatanggihan na maging ina ng anak ko,

hindi ba?”

Bumuka ang labi ni Bella, ngunit

walang

salitang lumabas sa hindi nya

maipaliwanag na dahilan. Mabilis ang pag-kabog ng

kanyang dibdib, hinahalo ng takot

at pagkalito sa pang yayari.

Umigting ang katahimikan, mabigat at

nakakasakal.

Lumapit pa si Ronel, nilalamon ng

kanyang

presensya ang buong silid, hanggang

sa maramdaman ni Bella ang gilid ng kama na

nakasiksik sa kanyang mga binti at

tuluyan na nga sya na corner ni Ronel. Wala

nang takas. Wala nang puwang sa

pagitan nila.

“Kung nagdududa ka…” bumaba ang

kanyang

tinig, halos bulong na dumampi sa

kanyang tainga. “Pwede kong alisin at

patigilin ang iyong pag-aatubili

ako na ang bahala wag ka na mag alala.”

Umangat ang kanyang kamay, mariing

humawak sa panga ni Bella, at

pinilit siyang tumingin sa kanyang mga mata ng

daretcho.

Napalunok si Bella, nagwawala ang

tibok

ng puso sa sobrang bilis.

At sa sandaling iyon, napagtanto niya

hindi

siya tinatanong ni Ronel. Siya na

ang nagdedesisyon.

Ngunit sa likod ng kanyang isip,

bumabalik ang alaala ng bawat araw

na ginugol niya sa piling ng Reynolds

family. Ang malamig na tingin ni

Luwee, ang walang pakialam na katahimikan ni

Rain, ang mga bulong ng mga kapatid

na palaging nakatingin sa kanya na para

bang isa siyang dayuhan.

Sa bawat hapunan, sa bawat

pagtitipon,

siya ang laging nasa gilid. Walang

boses, walang puwang.

At ngayon, narito si Ronel ang

pinakamatandang bayaw, ang lalaking

palaging tahimik ngunit may presensyang hindi

maikakaila. Ang lalaking minsan

lang magsalita, ngunit bawat salita’y parang

batas.

“Bella,” bulong niya, mas malapit

pa,

ramdam ng dalaga ang init ng

kanyang hininga. “Hindi mo ba naiintindihan? Hindi

ito tungkol sa akin. Hindi ito

tungkol sa iyo. Ito’y tungkol sa pamilya. Sa

dugo. Sa tagapagmana.”

Napapikit si Bella, pilit na

nilalabanan

ang panginginig ng kanyang katawan.

“Pero… kasalanan ito,” bulong niya,

halos

hindi marinig. “Isa itong bawal na

pag-ibig. Isa itong sumpa.”

Ngumiti si Ronel, malamig, ngunit

may

bahid ng awa. “Kasalanan? O

kaligtasan?”

Sa sandaling iyon, bumigat ang

hangin sa

pagitan nila. Ang bawat tibok ng

puso ni Bella ay parang martilyong humahampas

sa kanyang dibdib.

At nang muling magsalita si Ronel,

wala

na siyang marinig kundi ang

katotohanang hindi niya matatakasan.

“Hindi kita tinatanong, Bella.

Pinipili

mo na ngayon.”

Sa loob ng silid-hotel na iyon, tila

huminto ang oras. Ang mga ilaw ay

nagmistulang anino, ang katahimikan ay naging

kulungan.

At si Bella, nakatayo sa harap ng

lalaking hindi niya kailanman

inakalang magiging bahagi ng kanyang kapalaran,

ay napagtanto na ang desisyon na

gagawin niya ngayong gabi ay magbabago ng

lahat.

Ang kanyang buhay. Ang kanyang

pag-ibig.

Ang kanyang kinabukasan. At sa

bawat tibok ng kanyang puso, lalong lumalapit ang katotohanan: hindi siya

tinatanong ni Ronel. Siya na ang nagdedesisyon.

Samantala, sa kanilang tahanan, paikot-ikot si Rain sa balkonahe ng kanyang silid, maiikli at padalos-dalos ang bawat hakbang.

Mabilis ang

kanyang tingin sa relo, mahigpit ang pagkakakuyom ng panga.

“Tch.” Malalim ang kanyang

buntong-hininga, nakaukit ang pagkadismaya sa mukha.

“Nasaan si Bella? Alas-diyes na.

Hindi pa siya umuuwi.” Lalong tumalim ang kanyang tinig, lalong dumilim ang

kanyang isip. “Baka… baka nag-eenjoy siya roon? Una niya pa namang beses…”

Mariin niyang ikinuskos ang kamay

sa bibig, pilit itinataboy ang mga imaheng bumabalot sa kanyang isip. Mabigat

ang kanyang balikat, puno ng emosyon na hindi niya maipangalan.

“Kapag hindi siya bumalik bago

mag-umaga, at hindi siya makita ni Kuya Ronel sa ospital…” Napa pikit si Rain, mariing

nilunok ang kaba. “Tapos na ako.”

Dumampi ang malamig na hangin ng

gabi sa kanyang balat, binalot siya ng katahimikan na tanging tibok ng kanyang

puso ang bumabasag.

Biglang

dumilat ang kanyang mga mata, mas matalim, mas desperado.

“Kakaunin ko na sya ngayon para

sure san ba kasi nag punta pa ang babae un o baka naman talaga nasarapan sya sa

kasama nya.”

Walang pag-aalinlangan, bumalik

siya sa loob, mabilis na sinunggaban ang susi ng kotse at pitaka gamit ang

nanginginig na mga kamay.