Chapter 2

(Ang Banal na Binhi at ang tip na five hundred Part 2)

CELESTIA'S POV

(Ang Banal na Binhi at ang tip na five hundred Part 2)

CELESTIA'S POV

Nang matapos ang bagyo ng aming pagnanasa at bumalik na sa normal ang balanse ng aking mahika, dahan-dahan kong inalis ang kaniyang mabigat na braso na nakapulupot pa rin sa aking baywang. Hapo ang aking buong katawan, ngunit ang aking mga ugat ay kalmado na at hindi na nag-aapoy. Tiningnan ko ang lalaking mahimbing nang natutulog sa aking tabi—basa pa rin ng pawis ang kaniyang perpektong dibdib at bahagyang nakabukas ang kaniyang mga labi.

Upang hindi naman magmukhang nanamantala lang ako nang libre, binuksan ko ang aking bag at hinalughog ko ang aking pitaka. Ang tanging natitirang pera roon ay isang pirasong limang daang piso.

Maingat ko itong inilapag sa ibabaw ng nightstand, katabi ng kaniyang mamahaling gintong relo. Kumuha rin ako ng isang maliit na papel na talisman mula sa aking bulsa at ipinatong ito sa pera.

"Salamat sa donasyon ng enerhiya, boss. Pambili mo na lang ng kape 'to, ha? Pasensya na rin at kailangan ko nang chibats," bulong ko bago mabilis na tumalon palabas ng bintana ng VIP suite at ginamit ang aking mahika upang maglaho sa dilim ng gabi.

Ang hindi ko alam noong gabing iyon, ang lalaking aking ninakawan ng enerhiya at iniwan lang ng limang daang piso bilang 'tip' ay walang iba kundi si Alexander Vance—ang malupit, walang puso, at kinatatakutang billionaire CEO ng bansa. Balita sa buong business world na matapos ang gabing iyon, nagwala ang billionaire at binaligtad ang buong lungsod para lang mahanap ang babaeng "gumatas" sa kaniya at nag-iwan ng barya na tila ba isa siyang bayarang lalaki sa gilid ng daan. Naging pambansang sikreto ang paghahanap sa akin.

Kasalukuyan

"Mommy! Tulala ka na naman! Male-late na tayo sa unang araw ng trabaho mo!"

Ang malakas na sigaw ni Basti ang nagpabalik sa akin sa kasalukuyan. Napailing ako at agad kong kinuha ang aking bag mula sa mesa. Ngayong araw ang aking unang opisyal na pagpasok bilang isang data encoder sa Vance Enterprises. Limang taon kong itinatago ang aking sarili at ang aking anak, at naniniwala akong sa laki ng kumpanyang iyon at sa dami ng kanilang mga empleyado, hinding-hindi ako mapapansin ng kanilang malupit na CEO.

Pagkalipas ng isang oras, nakatayo na kaming mag-ina sa gitna ng napakalaki at napakarangyang lobby ng Vance Enterprises. Ang sahig ay gawa sa mamahaling marmol na kumikinang sa sobrang linis, at ang mga empleyadong naglalakad ay nakasuot ng mga mamahaling designer suit at kasuotan.

"Wow, Mommy, ang yaman naman ng boss mo. Puwede kayang bilhin niya ang lahat ng Choco Krunch sa mundo para sa akin kapag sumahod ka na?" namamanghang sabi ni Basti habang patingin-tingin ang kaniyang mga mata sa paligid.

"Basti, manahimik ka nga. Umupo ka lang muna diyan sa sofa habang kinukuha ko ang ID ko sa HR desk, maliwanag?" paalala ko sa kaniya, sabay kurot nang bahagya sa kaniyang pisngi.

Ngunit bago pa man ako makahakbang patungo sa front desk, biglang tumunog ang isang malakas na chime mula sa VIP elevator. Ang lahat ng empleyado sa lobby ay biglang huminto sa kanilang ginagawa at mabilis na tumabi sa gilid ng pader, na tila ba may isang hari na darating at dapat luhuran.

Bumukas ang pinto ng elevator. Lumabas mula roon ang isang grupo ng mga lalaking naka-black suit na halatang mga bodyguard. At sa gitna nila, naglalakad nang may matikas, mapagmataas, at napakalamig na awra ang isang lalaki. Ang kaniyang presensya pa lang ay sapat na para magpababa ng temperatura sa buong silid dahil sa takot ng mga tao sa kaniya.

Si Alexander Vance.

Nanigas ang buong katawan ko. Ang aking mga mata ay nanlaki habang nakatitig sa mukha ng lalaking naglalakad nang direkta sa aming direksyon. Limang taon na ang nakakalipas, pero hinding-hindi ko malilimutan ang panga at ang mga matatalim na matang iyon na tila nakakatunaw ng kaluluwa.

Diyos ko... Siya ang donator ko noon! Ang sigaw ng aking isip habang nagsisimula nang mag-panic ang aking puso. Mabilis akong lumingon upang magtago sa likod ng isang malaking pot ng halaman sa lobby upang hindi niya mamukhaan.

Ngunit huli na ang lahat para sa aking mga plano. Dahil ang aking limang taong gulang na asungot na anak na si Basti ay matapos makita ang mukha ng billionaire, ay biglang binitiwan ang aking kamay. Sa isang mabilis na pagkilos, tumakbo ang makulit na bata diretso sa gitna ng daan ng naglalakad na CEO at mga bodyguard nito.

"Basti, huwag!" pigil na sigaw ko sa pabulong na paraan, ngunit huli na ang lahat.

Huminto ang buong grupo ng mga bodyguard na akala mo ay may banta sa seguridad. Si Alexander Vance ay napatigil din sa paghakbang nang maramdaman niyang may maliit na nilalang na biglang yumakap nang mahigpit sa kaniyang kanang binti.

Tumingala ang aking anak. Sa sandaling madampi ang kaniyang maliit na kamay sa binti ng billionaire, gumagana ang kaniyang kamangha-manghang Mind-Reading Power. Narinig ni Basti sa utak ng CEO ang malakas na reklamo nito tungkol sa matinding sakit ng ulo dahil sa puyat at sa inis nito sa mga palpak na board members ng kumpanya.

'Fuck up, all the board members!'

Ngumiti nang napakalaki si Basti, ipinakita ang kaniyang mga dimple, at sa harap ng lahat ng nagulat na empleyado sa lobby, sumigaw siya sa pinakamalakas niyang boses:

"Daddy! Sa wakas, nahanap ka na namin ni Mommy! Sabi ko sa'yo, huwag mo na kaming tataguan, eh!"

Nakataas ang mga kilay at naguguluhan si Alexander sa batang kamukhang-kamukha niya. Ang buong lobby ay nabalot ng nakabibinging katahimikan at walang sinuman ang nagtangkang huminga. Habang ako naman ay parang gustong lamunin ng lupa sa kinalalagyan ko sa likod ng halaman, biglang umalingawngaw ang boses ng aking anak sa loob ng aking sariling utak gamit ang kaniyang telepathy.

'Mommy, relax ka lang. Nabasa ko ang isip ni Rich Daddy. Type ka niya! Ako na ang bahala sa love life niyo!'

Napahawak na lang ako sa aking noo habang pinapawisan nang malamig. Paano ko ba matatakasan ang mapanuring tingin ng billionaire na ito kung ang sarili kong asungot na anak ang gumagawa ng paraan para ipahamak ako at paglapitin kaming dalawa?!