LOGINHindi maalis ni Lorraine ang panginginig ng mga kamay niya habang tahimik na nakaupo sa napakalawak na living room ng Zaragoza Mansion.
Pakiramdam niya ay mali pa rin ang lahat ng nangyayari. Talaga namang mali. Walang tama sa ginawa niya mula pa kahapon.
Mahigpit niyang yakap ang bag niya habang pasulyap-sulyap sa malalaking glass windows ng mansion at pilit na pinapakalma ang sarili. Humina na ang ulan sa labas ngunit nananatiling kulay gray pa rin ang kalangitan.
Kanina pa niya gustong umalis pero hindi siya pinapalabas ng mga guards. At mas lalo siyang kinakabahan dahil wala pa ring sinasabi si Tyron tungkol sa dahilan kung bakit kailangan pa siyang pigilan.
Pakiramdam niya ay sasabog na ang dibdib niya sa sobrang kaba. Pati mga daliri niya ay nanginginig na at nilalamig pa. Parang ilang segundo na lang ay sasabog na siya.
Hindi niya alam kung ilang minuto na siyang naghihintay doon nang bigla niyang marinig ang mabibigat na yabag pababa ng hagdan.
Unti-unti siyang napalingon at doon niya nakita si Tyron.
Nakaayos na ito ngayon. Nakasuot ng itim na suit habang maayos na nakatali ang necktie nito. Bumalik na naman ang malamig at intimidating na aura nito, parang iyong lalaking kasama niya kagabi ay biglang nawala. Mas gusto niya ang personality nito kahapon.
Yeah, right! Napabukaka ka nga eh, tukso ng utak niya.
Muli siyang nailang. Mahirap paniwalaan na ang lalaking ito ay iyong taong humalik at yumakap sa kaniya buong gabi. Hindi lang basta yumakap at humalik kundi kinuha pa ang puri niya. Talaga naman, oo!
Hindi niya namalayang napayuko siya.
Samantalang si Tyron naman ay diretsong lumapit sa center table bago may inilapag doon. Inilapag nito ang isang tablet at tahimik nitong binuksan ang screen saka iyon itinulak palapit sa kaniya. Nagtatanong ang mga mata niyang tininingnan si Tyron.
“Look.”
Napakurap siya bago dahan-dahang tumingin sa tablet. At sa isang iglap ay parang nanlamig ang buong katawan niya.
Sunod-sunod na articles ang bumungad sa screen.
“Mystery Woman Spends Night Inside Zaragoza Mansion!”
“Tyron Zaragoza Finally Seen With A Woman!”“Who Is Lorraine Montecarlos?”Nanlaki ang mga mata niya at hindi siya lubos makapaniwala sa mga nababasa niya sa tablet ni Tyron. Mabilis niyang ini-scroll pababa ang screen habang mas lalo siyang pinanghihinaan ng tuhod sa bawat nakikita at nababasa niya.
May mga pictures siya habang pumapasok sa mansion kagabi. May pictures din habang palabas siya kaninang umaga. Kahit malayo ang kuha ay siya pa rin iyon.
At mas lalong lumala ang pakiramdam niya nang mabasa ang comments.
“Teacher daw pero mukhang gold digger.”
“Feeling innocent.”“Tyron deserves someone better.”“Baka naghahanap lang ng sugar daddy.”Parang may humigpit sa dibdib niya. Hindi niya namalayang nanginginig na pala ang kamay niyang may hawak sa tablet.
“Hindi,” mahina niyang bulong habang namumutla. “Paano nila nalaman ‘to?”
Tahimik lang si Tyron habang nakatingin sa kaniya. Mas lalong sumikip ang dibdib niya nang mapansing pati pangalan ng school niya ay nasa articles na rin.
“St. Augustine Academy teacher Lorraine Montecarlos…”
Bigla niyang ibinaba ang tablet. Parang gusto niyang masuka. Hindi niya alam kung anong dapat maramdaman sa mga oras na to. Nag-mixed na sa dibdib niya ang mga emosyon na pwede niya maramdaman.
“Diyos ko,” halos pabulong niyang sabi habang napapahawak sa noo niya. “Masisira ako nito.”
At hindi lang siya kundi pati ang trabaho niya at ang reputasyon na iniingitan niya. Unti-unti siyang napayuko habang pilit kinokontrol ang panginginig ng katawan niya.
Samantalang si Tyron ay tahimik lang na nakatayo sa harapan niya. Ngunit sa likod ng malamig nitong mukha ay halatang galit ito.
“Someone leaked the photos,” malamig nitong sabi. “And now everyone thinks you spent the night with me.”
Napatawa si Lorraine nang mahina. Kung makapagsalita kasi ito ay parang hindi nangyari.
“But I did,” mahina niyang sagot.
Biglang natahimik ang buong sala. Maging si Tyron ay tila sandaling natigilan. Unti-unting napakagat sa labi si Lorraine habang pilit pinipigilan ang luha. Nakakahiya at nakakababa ng sarili. Hindi niya inakalang darating ang araw na mamomroblema siya ng ganito. Ni hindi niya lubos maisip na magkakaboyfriend pa siya eh.
“I’m sorry,” mahina niyang sabi habang nakayuko. “Hindi ko ginusto ‘to.”
Natahimik lang si Tyron pagkatapos ay umupo ito sa tapat niya at doon niya muling naamoy ang pabango nitong pilit niyang kinakalimutan mula kagabi.
“Listen carefully, Lorraine.”
Unti-unti siyang napatingin dito. Malamig ang mga tingin nito pero matalim ang mga mata.
“The scandal won’t disappear overnight,” diretsong sabi nito. “The media is already digging into your background and unfortunately, reporters are waiting outside your school.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“A-Ano?”
“They’ll keep following you.”
“Then what am I supposed to do?” nanginginig niyang tanong.
Tahimik na tumitig si Tyron sa kaniya. At pagkatapos ng ilang segundo ay saka ito nagsalita.
“Pretend to be my girlfriend.”
Parang biglang tumigil ang mundo ni Lorraine.
“Ha?”
“To stop the rumors,” malamig nitong pagpapatuloy. “We’ll make the public believe that we’re dating.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Anong sinasabi mo?!” Tumayo agad siya mula sa sofa. Halos hindi siya makapaniwala sa naririnig. “You want me to lie to everyone?” nanginginig niyang tanong. “Hindi pwede ‘yon!”
“This is the easiest solution.”
“Easiest for who?” mabilis niyang sagot. “Para sa’yo?”
Sandaling nanahimik si Tyron ngunit hindi niya ito makitaan ng pag-aalinlangan. Na para bang ang mga pinagsasabi nito sa kaniya ay normal topic lang para dito. Pero para sa kaniya, big deal to. Ni hindi pa niya naranasan magkaroon ng boyfriend pero heto na naman si Tyron, may balak yatang kunin lahat ng first niya.
“Both of us benefit from this.”
“Benefit?” Napatawa siya nang mahina dahil sa frustration. “Nasira na nga ang pangalan ko! Ano pang benefit ang makukuha ko, aber?”
Mabilis ang paghinga niya habang nakatitig dito. Hindi niya maintindihan kung paano nito nasasabi ang mga ganoong bagay nang parang business proposal lang ang lahat.
“Listen to me first,” malamig nitong sabi.
“No!” agad niyang putol. “Hindi ako katulad ng mga babaeng kaya mong bayaran para sumunod sa gusto mo!”
At sa unang pagkakataon, parang may kung anong nagbago sa ekspresyon ni Tyron. Bahagyang tumigas ang panga nito ngunit nanatiling kontrolado ang boses nito.
“I’m not trying to insult you.”
“Pero gano’n na rin ‘yon!” Napasinghap siya habang mabilis na pinupunasan ang luha sa gilid ng mata niya. “Hindi ako magpapanggap na girlfriend mo,” diretso niyang sabi habang nakatingin dito. “Ayokong mabuhay sa mundo mo.”
Sinagot siya ng katahimikan ni Tyron, hindi agad ito nagsalita gaya ng inaasahan niya. Ngunit mas lalo siyang kinabahan sa pananahimik nito. Dahil hindi niya alam kung ano ang tumatakbo sa utak nito ngayon, kung ano ang mga pinaplano nito.
“Unfortunately,” mababa nitong sabi habang dahan-dahang tumatayo, “you’re already part of my world the moment you entered this mansion.”
Tahimik silang nagpatuloy sa pagkain ni Tyron. Parang pareho lang silang nagpapakiramdaman. Saka na lang siya dadaldal kapag busog na siya. Ayawniya munang magdaldal habang ninanamnam ang pagkain niya. Bawat subo at nguya niya ay damang-dama niya. Kung ganito kasarap at kaganda ang view na palagi niyang nakikita araw-araw, baka madali siyang tumaba.Pati naman si Tyron ay sobrang tahimik lang din. Patuloy lang ito sa pag-inom ng kape nito. Pero ang katahimikan naman sa kanilang dalawa ay hindi naman iyong nakakailang. Sobrang comfortable nga siya sa totoo lang.Iyong kahit walang nagsasalita sa kanilang dalawa ay hindi mo mararamdamang kailangan mong maghanap ng topic upang punan ang pagitan ninyo.Paminsan-minsan ay maririnig lamang ang mahinang pagtunog ng kubyertos na tumatama sa plato niya. Or minsan ang paglagay ni Tyron sa baso nito sa mesa. Sa kabilang mesa, marahang nagtatawanan ang matandang mag-asawang kanina pa nagkakape.Sa labas naman ng malawak na bintana, bahagyang yum
Pagkababa nila ng sasakyan ay agad na sumalubong kay Lorraine ang malamig na hanging may halong amoy ng bagong timplang kape kaya biglang kumalam ang sikmura niya. Hindi nga pala siya nakainom ng kape kanina sa sobrang excited niya. Mas excited pa nga siyang tingnan kaysa kay Tyron.Eh pakialam ko ba kay Tyron? Mas valid kaya tong nararamdaman ko. First time kong mag business trip kahit hindi naman sana ako dapat kasali, satsat ng utak niya.Sabagay, may point naman siya. Napatawa na lang siya sa naisip niya.Napahinto siya sa paglalakad at pinagmasdan muna ang view sa coffee shop. Mabuti na yong mapansin niya lahat kasi baka ito ang first and last time niya sa coffee shop na to. Baka hindi na siya isama ni Tyron ulit kaya susulitin na niya.Sa malayo ay makikita ang manipis na hamog na tila nakayakap pa sa kabundukan. Ang mga sunflower na nakatanim sa gilid ng café ay marahang sumasabay sa ihip ng hangin, habang ang mga bougainvillea namang nakasabit sa kahoy na pergola ay nagbibigay
Unti-unting naiwan sa likuran nila ang matataong lansangan ng siyudad.Ang matatayog na gusali ay napalitan ng malalawak na taniman, habang ang magkakadikit na establisimyento ay unti-unting napalitan ng mga punong kahoy na sumasayaw sa bawat pagdampi ng malamig na hangin.Tahimik lamang si Lorraine habang pinagmamasdan ang tanawin sa labas ng bintana. Hindi niya namalayang nakasandal na pala ang kaniyang pisngi sa salaming malamig dahil sa air conditioner ng sasakyan.Pakiramdam niya tuloy isa siya sa bida ng teleserye, feel na feel niya ang bawat andar ng sasakyan. Kulang na lang talaga ay music na lang tapos pwede na siyang gawing pang cover ng isang music video. Ganon ang atake ni Lorraine today.Sa bawat kilometro ng kanilang nilalakbay ay tila unti-unting gumagaan ang kaniyang pakiramdam. Marahil dahil matagal na rin siyang hindi nakakalabas ng lungsod.Mula nang magsimula siyang magturo, halos paaralan at bahay lamang ang naging mundo niya. Paulit-ulit na lang ang eksena at nak
Madilim pa ang kalangitan nang magising si Lorraine.Dahan-dahan siyang napakurap, tila pilit pang hinahabol ng kaniyang katawan ang antok. Sa loob ng ilang segundo ay nanatili lamang siyang nakahiga, nakatitig sa puting kisame ng kaniyang silid habang pinakikinggan ang katahimikan ng buong mansion.Hindi pa sumisikat ang araw.Tanging ang mahinang huni ng mga ibon sa labas ng bintana at ang banayad na pag-indayog ng mga dahon dahil sa malamig na hanging madaling-araw ang maririnig.Unti-unti niyang naalala ang dahilan kung bakit siya maagang nagising.“Kaloka! Ngayon na nga pala ang business trip ni Tyron!” Bulalas niya.Business trip ni Tyron na kasama siya. Alam niyang kahit hindi siya nakatingin sa salamin ay namumula na ang pisngi niya. Sino ba naman kasing hindi kikiligin? Tatlong araw yon!“Meaning, tatlong araw ko rin siyang makakasama!”Tatlong araw silang magkasama sa isang lugar na malayo sa lungsod. Hindi niya namalayang kusa na pala siyang napapangiti.Mabilis siyang buma
Hindi agad nakasagot si Lorraine. Parang hindi agad na digest ng utak niya ang mga sinabi ni Tyron. Ang daming gumugulo sa utak niya at dumagdag pa talaga ito. Para bang may nakadagan sa dibdib niya at pakiramdam niya ay tila may humigpit sa paligid ng kaniyang dibdib."You're not wearing the dress... the dress is lucky you're the one wearing it."Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa kaniyang isipan. Hindi niya alam kung ilang segundo ang lumipas bago siya bumalik sa huwisyo, hindi na niya talaga alam. Hindi rin niya namalayang bahagya nang nanunubig ang kaniyang mga mata.Hindi dahil gusto niyang umiyak kundi dahil wala pang lalaking tumingin sa kaniya nang ganoon. Hindi pa siya kailanman nakaranas na may tumitig sa kaniya na para bang siya ang pinakamagandang babaeng nakita nito.Ang masaklap pa, ang lalaking nasa harapan niya ay hindi pa nga niya tunay na kasintahan.Dapat ba siyang matuwa o hindi? So, ano ba tong pinaparamdam nito sa kaniya? Trial card?"Lorraine
Marahan niyang isinara ang pinto ng fitting room. Pakiramdam kasi ni Lorraine ay kailangan niyang dahan-dahanin lahat at baka makasira pa siya. Hindi niya kaya yatang bayaran kung sakaling makasira man siya ng gamit.Nang tuluyan iyong magsara ay saka lamang siya napabuntong-hininga. Binalot agad siya ng katahimikan at agad siyang niyakap ng malamig na aircon. Kung malamig doon sa silid kung saan maraming mga damit ay mas malamig pa yata dito sa mismong fitting room.Ang malalambot na ilaw na nakapaligid sa malawak na salamin ay nagbibigay ng mainit at eleganteng liwanag. Sa isang sulok ay may cream-colored velvet chair, habang sa kabilang bahagi naman ay may maliit na mesa na may nakapatong na vase ng fresh white roses.Marahang ipinatong ni Lorraine ang gown sa ibabaw ng ottoman. Hindi niya agad ito hinawakan. Sa halip ay ilang sandali muna niya itong pinagmasdan. Napakaganda kasi ng dress na para bang hindi niya deserve suutin.Sa malapitan ay mas lalo niyang napansin ang bawat det
Wala siyang idea kung saan siya dadalhin ni Tyron. Wala rin naman kasi itong binanggit na lugar na gusto nitong puntahan nila. Hindi katulad sa mga past dates nila na sinasabi nito kung saan sila pupunta. Pero ngayon ay hindi man lang siya binigyan nito ng hint.Habang tumatakbo ang sasakyan sa kah
Tahimik ang buong mansion nang makarating sila.Halos alas-onse na ng gabi kaya pati ang lamig ay niyayakap na siya. Napabuntonghininga na lang siya habang hinahaplos niya ang kaniyang braso. Mabuti na lang talaga at na
“You’re ready? I’m f*cking horny.”Nanlaki agad ang mga mata ni Lorraine. Na para bang sanay na sanay ang lalaking kaharap niya sa ganoong usapan. Para bang nag-aalok lang ng popcorn sa gilid. Kinagat na lang niya ang pang-ibabang labi niya, hindi niya kasi alam kung anong gagawin at isasagot sa l
Malalakas na patak ng ulan ang halos bumubulag kay Lorraine habang naglalakad siya sa gilid ng madilim na kalsada. Sinamahan pa ng malamig na hangin kaya wala siyang nagawa kundi yakapin na lang ang sarili at pasimpleng nagsisisi kung bakit pa niya tinuloy ngayon ang plano niya.Mahigpit niyang haw







