Lahat ng Kabanata ng Loveless Deal with the Cold-Hearted CEO: Kabanata 831 - Kabanata 840

Nanginginig ang kamay ni Cassandra, pero hindi siya umatras.“Sinungaling ka! Hindi ka niya mahal bakit ka niya papatulan,” gigil niyang sabi.“Hindi ka rin sigurado kung mahal ka niya.”Parang sinampal siya.Pero bago pa siya makasagot, bumukas ang sliding door.Bumalik si Zion.At sa isang iglap, nagbago si Chelsea.Parang pinindot ang switch.Naglaho ang tapang. Lumambot ang mukha. Namasa ang mata. Bahagya itong napaatras na para bang siya ang nanakit.“Sir Zion,” sabi nito, nanginginig ang boses. “Sorry po...”Kumunot ang noo ni Zion. “What happened?”“Mukhang nagagalit po si Ma’am Cassandra.” Yumuko si Chelsea, pinunasan ang kunwari’y luha. “Naiintindihan ko naman po. Asawa ninyo siya.”Hindi siya nagsalita.Hindi niya dinepensahan ang sarili.Hindi niya sinabing nagsisinungaling si Chelsea.Hindi niya sinabing ilang segundo lang ang nakaraan, ibang babae ang kaharap niya.Tiningnan lang niya si Zion.At sa katahimikan nito, naramdaman niyang ito na ang sandaling magpapakita kung

“Umabsent tayo.”Tahimik na nakahiga si Cassandra, nakatalikod pa rin kay Zion. Ramdam niya ang braso nitong nakapulupot sa baywang niya.Dati, isang yakap lang ni Zion, okay na siya.Pero ngayon, kahit nakayakap ito sa kanya, may parte ng dibdib niyang nananatiling manhid.“May pasok ako.”“Mag-excuse ka na lang.”Hindi siya agad sumagot.Sa dilim, nakatitig lang siya sa pader.Sinusubukan nitong bumawi.At iyon ang pinakamahirap sa lahat. Hindi pa niya kayang bitawan si Zion. In fairness naman kay Zion, minsan, maayos ang pakikitungo nito sa kanya at nararamdaman niyang mahalaga siya. O baka naman halusinasyon lamang niya ang mga ito.“Cass,” bulong nito. “Mamasyal tayo bukas.”Pumikit siya.Eleven months.Kailangan niyang mag-ipon ng alaala.Dahil balang araw, kapag wala na siya sa tabi nito, iyon na lang ang madadala niya.“Sige,” sabi niya sa wakas.Mas humigpit ang yakap ni Zion. Hindi ito nagsalita, pero naramdaman niya ang paghinga nitong bahagyang lumuwag.At ang nakakatawa,

Sa loob ng bahay, sa gitna ng kandila at musikang unti-unting humihina, pinili muna ni Cassandra na manatili.Kahit bukas, baka masaktan na naman siya.“Cass…” bulong ni Zion sa pagitan ng mga halik, ang noo niya nakadikit sa noo nito. “I know I hurt you. I know I made you feel like you had to beg for a place in my life. Pero hindi ganoon ‘yun.”Hinawakan niya ang pisngi nito, dahan-dahang hinaplos ang kanyang mukha.“Stay with me…”Mas lumalim ang boses nito.“I don’t know how to say everything yet… but I know this. Kapag kasama kita, I’m a different person. Somehow, I feel happy.”“Matagal na kitang mahal. Tahimik akong umaasang kahit minsan, mapapansin mo rin ako.”Nanginig ang labi niya.“Nasabi ko na ang feelings ko, wala akong pagsisisihan. I love you, Zion.”Nanginginig ang kamay na nakahawak siya sa dibdib nito. Tumingkayad siya at inangat ang mukha upang maabot ang labi ng asawa.She will create another memory.Sa una banayad ang halik pero hindi nagtagal, pinasok nito ang di

Gabi na nang makauwi si Zion.Nadatnan nito si Cassandra sa sala, nakaupo sa gilid ng sofa, hawak ang envelope. Walang galit sa mukha niya. Pero sobrang kalmado niya na mas nakakatakot kaysa sigaw.“Cass,” tawag nito.Dahan-dahan itong tumingin sa kanya.“Walang asthma attack si Chelsea,” sabi niya.Natigilan ito.“May records ako. Normal ang vitals. No acute respiratory distress. Observation lang. Hindi emergency.”Dumilim ang mukha ni Zion. “Saan mo nakuha iyan?”“Does it matter?”“Yes.”Tumayo si Cassandra. “Mas importante ba kung paano ko nakuha kaysa sa laman?”“Cassandra, hindi mo kailangang gumawa ng kuwento dahil sa selos.”Parang may huminto sa loob niya.Hindi siya agad nakapagsalita.Pagkatapos, dahan-dahan siyang napangiti.Masakit. Durog ang puso niya.“Hindi ka naniniwala sa akin?”“Wala akong sinasabing ganyan.”“Pero iyon ang ibig mong sabihin.”“Cass, kilala kita. Gagawin mo ang lahat maitali mo lang ako.”Humigpit ang hawak niya sa envelope.“Kilala mo nga ba ako?” a

Biglang nawala lahat ng inihandang tanong ni Cassandra.Ang tapang niya kanina, natunaw sa isang titig ni Zion.“Ha?” Napahawak siya sa strap ng bag niya. “May… may itatanong lang sana ako sa’yo.”“About what?”Tumingin siya sa paligid. Sa guard. Sa mga lalaking nakatingin sa kanila.Bigla siyang nataranta.“Pero sa bahay na lang pala,” mabilis niyang sabi. “Sige, baka maabala ko pa ang trabaho mo.”“Cass--”“Bye.”Halos tumakbo siya palayo. Nadinig pa niya ang pagtawag nito sa pangalan niya.Hindi niya alam kung bakit siya nataranta. Nang makita niya si Zion doon, bigla siyang nahiya o natakot.Naglakad siya nang mabilis palabas ng compound. Sa sobrang bilis, halos hindi niya napansin na mali na pala ang direksiyon niya.Huminto lang siya nang habol na niya ang hininga.“Saan ba ako pupunta?” bulong niya sa sarili.Napahawak siya sa sentido.May Mighty Security Agency nga.Nakita niya mismo si Zion.Baka naman walang inililihim ang asawa.Pero biglang may pumasok sa isip niya.Humint