جميع فصول : الفصل -الفصل 320

"Gago, iba ka talaga, Kairo! Nakita mo ba ’yung mukha ni Roxie kanina nung nasagot mo ’yung contractionary policy? Literal na parang natunaw ’yung iPad niya sa higpit ng hawak niya," natatawang hiyaw ni Justine habang naglalakad kami sa hallway ng Business Department pagkatapos ng klase."Oo nga, pre. Akala yata niya siya lang ang may monopolya sa utak dito sa block natin," dagdag pa ni Mark habang s********p sa kaniyang iced coffee. "Pero seryoso, bagay kayo. Parehong matalino, parehong mayaman, tapos parehong may porma.""Tumigil nga kayo, baka kung anong marinig ng mga tao rito," natatawang saway ko sa kanila habang nakapamulsa ang isang kamay ko, "Breaktime ngayon, ’di ba? Samahan niyo muna ako sa library. Kailangan kong hiramin ’yung textbook sa marketing para sa outline namin mamaya.""Hala, nagpakasipag na ang isang Kairo the great!" asar ni Justine.Habang naglalakad kami papunta sa main library na malapit sa open courtyard, napansin kong medyo bumabagal ang lakad ng dalawang b

"Okay, ready ka na?" pabulong na tanong ni Roxie habang inaayos ’yung hawak niyang iPad. Lumunok muna siya, halatang medyo kinakabahan pero pilit na pinapanatili ’yung professional look niya."Sige lang, Ventura. Naka-back up ako sa likod mo," sagot ko habang nakasandal sa upuan ko, nakangisi lang sa kaniya.Tumayo siya at dumeretso sa counter kung nasaan ’yung medyo matangkad na barista na naka-apron. Sumunod lang ako sa likod niya, nakapamulsa habang pinapanood kung paano siya makipag-usap."Hi, good afternoon," pormal na panimula ni Roxie, nagpakawala ng kaniyang pang-corporate na ngiti. "We’re business students from the university, and we're currently conducting a market analysis. Is it possible to speak with the manager or the owner even for just a few minutes? We just have a few academic questions regarding the digital marketing and supply chain of the café."Tumingin sa kaniya ’yung barista, medyo mataray ang awra at walang kabuhay-buhay ang mukha habang nagpupunas ng tasa. "Nak

Gaya ng inaasahan, maaga akong nagising na may kakaibang energy. Pagkapasok ko sa campus gamit ang Audi ko, hindi ko mapigilang mapangiti habang naglalakad sa hallway. Ewan ko ba, parang biglang sumaya pumasok kahit na economics at business statistics ang mga subject ko ngayong umaga.Pero pagdating ko sa tapat ng room namin para sa major project, napansin kong medyo iba ang atmosphere. Ang mga kaklase namin na nakatambay sa labas ng pinto ay biglang nagbulungan nung makita ako. Ang iba, nakangisi na parang may alam na sikreto."O, nandyan na pala si Loverboy, eh," siko ng isa naming ka-block kay Justine na kasalukuyang nakasandal sa pader habang umiinom ng Dutch Mill.Lumalapit pa lang ako, sinalubong na agad ako ni Justine na may nakakalokong ngiti. "Pre, sikat ka na naman. May nakakita sa inyo kagabi."Kumunot ang noo ko. "Anong nakakita?""May nakakita raw sa inyo ni Ventura sa tapat ng The Daily Knead. Magkaangkas sa Ninja ko, tapos... tangina pre, nakayakap daw sa'yo nang mahigp

Buong biyahe ko pabalik ng Casa, hindi ko maalis ’yung pilyong ngisi sa mukha ko habang nagda-drive. Ewan ko ba, mas lalo kong napapahigpit ’yung hawak sa manibela ng Audi ko tuwing naaalala ko kung paano natigilan si Roxie sa library kanina, nung sobrang lapit ng mukha namin sa isa't isa... kung hinalikan ko ba siya no'n papalag kaya siya? Tangina! ano ba tong mga naiisip ko!Pasado alas-otso y medya na nang maipark ko ’yung kotse sa garahe. Pagkapasok ko pa lang sa main door ng mansyon, sinalubong agad ako ng pamilyar na tawanan nila kuya Gado"Naka-upo si Kuya Gomez sa single-seater na leather sofa, may hawak na baso ng scotch, habang si Kuya Gado naman ay nakasandal sa may mini-bar, pinapaikot ’yung pocket knife niya sa pagitan ng mga daliri niya."Dalawang gabi ka nang late umuuwi, Kairo. ah?" bungad ni Kuya GomezPilit kong pinanatili ’yung seryosong mukha ko habang isinasabit ’yung backpack ko sa isang balikat. "Nag-encode lang kami ng data para sa major project namin" sagot ko.

Hindi ko alam kung gaano kami katagal na nandoon sa sahig ng madilim na storage room. Hinayaan ko lang siyang umiyak habang dahan-dahan kong hinahaplos ’yung likod niya. Unti-unti, naramdaman ko na bumabagal na ’yung paghinga niya, at medyo lumuluwag na rin ’yung mahigpit na kapit ng mga kamay niya sa likod ng white shirt ko.Dahan-dahan siyang kumalas sa yakap, sapat lang para makatingin siya sa akin. Ang gulo na ng buhok niya, namumula ’yung mga mata tsaka ilong niya. Ramdam ko na shock pa rin siya sa nangyari at medyo tulala pa sa trauma ng pagkakakulong sa dilim.Inangat ko muli ’yung polo kong hawak ko at pasimpleng pinunasan ’yung huling patak ng luha sa may pisngi niya. "Kaya mo na bang tumayo? Labas na tayo rito, medyo maalikabok."Tumango siya nang mahina. Inalalayan ko siya patayong dalawa at isinabit ko sa isang balikat ko ’yung backpack niya. Pagkatapak namin sa maliwanag na hallway ng third floor, napapikit si Roxie nang bahagya, nasisilaw sa liwanag. Sinabihan ko siya na