All Chapters of สุริยันต์: Chapter 1 - Chapter 10

“ฉันเสียใจด้วย”“ท่านไปสบายแล้วค่ะ”“พ่อแม่ญาติพี่น้องของฉันล่ะ”“พ่อแม่ของเฮียก็เสียแล้วค่ะ เฮียไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนนอกจากหยก เฮียหิวไหม” เธอเอ่ยถามอย่างใส่ใจ เปลี่ยนหัวข้อการสนทนาเสีย“หิวน้ำ” เขาเอ่ยบอก น้ำเสียงอ่อนลงไปมาก พิมพ์รดายกน้ำให้เขาดื่ม แม้จะพันผ้าไปหมดทั้งใบหน้า แต่ไม่ได้พันปากเขาก็ยังดื่มน้ำหรือกินอาหารได้ปกติ “อีกนานไหมกว่าจะเอาไอ้ผ้าบ้าๆ นี่ออกจากหน้าของฉัน” น้ำเสียงของเขาบ่งบอกว่ากำลังโมโหเอาการ เธอเองก็เข้าใจว่าเขาคงรำคาญและอึดอัด“สักพัก ถ้าเฮียไม่ดูแลให้ดีติดเชื้อขึ้นมาหน้าเน่าไม่รู้ด้วยนะ” เธอขู่คนดื้อ แต่เพราะเขานอนไม่ได้สตินานพอสมควร ทำให้แผลจากการศัลยกรรมดีวันดีคืน อีกไม่นานก็เปิดผ้าได้แล้ว แต่การศัลยกรรมแบบนี้ ก็ต้องใช้เวลาให้หน้าเข้าที่อย่างน้อยครึ่งปี“เหอะ!” สุริยันต์ทำเสียงในลำคอ เธอมองเขา คนเราความจำเสื่อมแต่ไอ้น้ำเสียงเหอะๆ หึๆ เวลาไม่พอใจถูกแสดงออกมาแบบอัตโนมัติเหมือนในอดีตเวลาที่เขาไม่พอใจอะไรสักอย่างพิมพ์รดาอยู่ดูแลสุริยันต์อย่างใกล้ชิดจนเขาสามารถแกะผ้าที่พันใบหน้าออกได้ หมอนำกระจกมาให้ส่องดูใบหน้า สุริยันต์มองตัวเองในกระจกแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน

“คิดเรื่องอนาคตน่ะค่ะ” เธอขยับมานั่งบนตักของเขา สุริยันต์รวบเอวของเธอเอาไว้ เธอชอบจับมือของเขาไปลูบไล้หน้าท้องนูนๆ ของตัวเองเขาก็ชอบสัมผัสมันเช่นกัน หลายครั้งที่รับรู้ถึงอาการสั่นสะเทือนในช่องท้องของเธอ บ่งบอกว่าทารกในครรภ์กำลังตอบรับการทักทายของฝ่ามือคนเป็นพ่อ“คิดว่ายังไง” เขาเอ่ยถามอย่างอยากรู้ความนึกคิดของเธอ“คิดว่าจะเลี้ยงลูกยังไงดี เรียนที่ไหน แล้วเราจะมีลูกกันอีกกี่คน” เธอตอบเขาด้วยท่าทียิ้มแย้มมีสีหน้าขบคิดถึงเรื่องที่เป็นหัวข้อสนทนาอยู่“หัวปีท้ายปีไปเลย” เขาเอ่ยตอบ“เฮียพูดจริงๆ เหรอ” เธอตาโตมองเขาอย่างอึ้งๆ เป็นเพราะเขาความจำเสื่อมใช่ไหมเลยพูดแบบนี้ออกมา ความเป็นจริงแล้วเขาไม่อยากมีลูกนี่นา“ก็จริง มีสักหลายๆ คนก็ดีนะ” เขาทำท่าคิด“รักเฮียจัง” เธอหอมแก้มเขาฟอดใหญ่“แปลกๆ” เขาส่ายหน้าไปมากับคนเป็นเมีย“แปลกยังไงคะ”“ก็คำพูดแปลกๆ เหมือนฉันไม่อยากมีลูกอย่างนั้นแหละ”“เฮียเคยบอกว่าเป็นภาระ”“ภาระอะไร ฉันทำงานอะไรเหรอถึงเป็นภาระทำให้มีลูกไม่ได้”“ช่างมันเถอะค่ะ เฮียอยากกินอะไรเหรอ หยกจะทำให้กิน” เธอเปลี่ยนเรื่องอีกเช่นเคย“เธอนั่นแหละอยากกินอะไร ฉันจะทำให้กิน”“เฮียจะทำอาหารเห

หลังจากถูเนื้อตัวจนทั่วแล้ว เธอก็จัดการล้างคราบสบู่ออกไปจากตัวของเขา เห็นเขาถูตรงหว่างขายุกยิก เธอก็ไม่พูดอะไร ช่วยตักน้ำราดให้เขาจนสะอาด ก่อนจะยื่นผ้าขาวม้าให้เขาผลัดเปลี่ยนสุริยันต์เดินตามคนเป็นเมียเข้าไปในบ้าน เธอเช็ดตัวให้เขา ก่อนจะหาเสื้อผ้ามาให้เขาสวมใส่ ท่าทีนิ่งๆ ของเธอทำให้คนความจำเสื่อมนึกเกรงใจขึ้นมาไม่น้อย“จากสูงสุดสู่สามัญจริงๆ” เขาพูดเบาๆ แต่เธอได้ยินชัดเต็มสองหู“อะไรกันคะเฮีย”“จากเซฟเฮ้าส์มาอยู่นี่เหมือนเทวดากับยาจก” เธอฟังแล้วหลุดขำ“เฮียนอนเถอะ พักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ” เธอไม่ได้พูดอะไรแต่บอกให้เขาพักผ่อนเพราะอยากจะไปอาบน้ำและดูลูกเสียหน่อย ฝากไว้กับดอกเหมยตั้งแต่ตอนเย็น“จะไปไหน” เขาดึงมือของเธอเอาไว้“หยกจะไปอาบน้ำค่ะ” เธอบอกเขาเสียงนุ่ม“เมื่อกี้ทำไมไม่อาบด้วยกันล่ะ”“หยกอาบน้ำช้าค่ะ”เธอบอกเขาด้วยรอยยิ้ม สุริยันต์ปล่อยแขนของเธอ นอนมองร่างอวบที่เดินออกไปจากห้องไม่วางตา เขาครุ่นคิดอะไรอีกมากก่อนจะเผลอหลับไป กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมาปะทะจมูกทำเอาคนที่เผลอหลับไปตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างอวบที่เดินเข้ามาในห้องทำให้เขากะพริบตาปริบๆ“เฮียปวดหัวอีกไหม” เธอมานั่งลงข้างเตียง

“แม่กับพ่อโดนมันฆ่าตาย ผมจะแก้แค้น คอยดูว่าผมจะไม่ปล่อยมันเอาไว้แน่!” สุริยันต์ตรงเข้ากอดศพของมารดาเอาไว้อย่างน่าเวทนาเกื้อกับนุชนารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว ลำคอของคนทั้งสองแห้งผากตีบตันไปหมดเมื่อเห็นการตายที่สุดแสนอนาถของพี่ชายกับพี่สะใภ้“ไอ้เสี่ยพงศ์ไอ้เลวนั่นมันฆ่าพ่อแม่ผม ผมจะไปฆ่ามัน ผมจะไปฆ่ามัน ฮือ ๆ ๆ” สุริยันต์บอกผู้เป็นอาเสียงสั่น ก้าวเดินออกจากบ้านด้วยความคั่งแค้นใจ“ใจเย็นๆ ก่อนนะยันต์ ตอนนี้ยันต์ยังทำอะไรมันไม่ได้”“ปล่อยผม ผมจะไปฆ่ามัน ไอ้เลวไอ้สารเลว ผมจะไปฆ่ามัน ฮือ ๆ ๆ” สุริยันต์ร้องไห้โฮ อาละวาดจนหมดแรง เกื้อกอดรัดร่างหลานชายเอาไว้แน่นอย่างเวทนา“ไปอยู่กับอานะยันต์ เรื่องแก้แค้นเอาไว้ยันต์โตกว่านี้ถึงค่อยจัดการ ตอนนี้เราสู้พวกมันไม่ได้หรอก” เกื้อนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าหลานชาย ตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ“ทำไม” สุริยันต์ถามเสียงเข้ม“เรายังเด็ก จะแก้แค้นต้องแข็งแกร่งกว่านี้ ลำพังอายังสู้มันไม่ได้เลย ดูสภาพพ่อกับแม่เราสิ” ถ้าสู้กับสรพงศ์ตอนนี้ก็เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง“แจ้งตำรวตสิครับ ทำไมไม่แจ้งตำรวจ”“ตำรวจทำอะไรมันไม่ได้หรอก”“ไม่จริง” เด็กชายวัยสิบขวบตะโกนลั่นบ้าน กอดศพมารดา

เสริมศักดิ์เดินตรงไปยังลำธารเพื่อตักน้ำมาใส่โอ่ง มีโอ่งหลายใบวางทิ้งเอาไว้เป็นแถวรอบค่ายมวย ด้วยความที่อยากได้เสริมศักดิ์เป็นอาจารย์ สุริยันต์จึงรีบเข้าไปช่วยตักน้ำมาใส่โอ่งให้เพื่อเอาใจ เสริมศักดิ์ไม่ได้พูดอะไร แต่คนช่างสังเกตมองอย่างไม่วางตา ทุกครั้งที่ยกน้ำกล้ามแขนของอาจารย์จะขึ้นมาให้เห็น บ่งบอกได้ถึงความแข็งแรงเป็นที่สุด สวนทางกับอายุของท่านสุริยันต์ทอดสายตามองว่าที่อาจารย์ของตัวเองดีๆ อีกครั้ง ก็ค้นพบอะไรบางอย่าง ท่านมีอายุแล้วก็จริงแต่ยังแข็งแรง ร่างกายไม่มีไขมันส่วนเกินอ้วนแผละเหมือนคนวัยเดียวกัน อาจารย์ของเขาเป็นคนสุขุมลุ่มลึกและยากจะคาดเดาความคิดเด็กชายเห็นอาจารย์ทำอะไรเขาก็ทำด้วย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมทุกวันอาจารย์ต้องขนน้ำมาใส่ตุ่ม แต่การทำแบบนี้ทำให้เขารู้สึกว่าแขนขาแข็งแรงขึ้น“เดินแบบนั้นเมื่อไหร่จะเต็ม วิ่งเร็วๆ สิ” เสียงเร่งเร้าทำให้สุริยันต์ต้องหิ้วน้ำด้วยมือสองข้างมาใส่ตุ่มเร็วๆ โดยการวิ่ง แต่นั่นยิ่งทำให้น้ำหกเพราะแรงวิ่ง“มือไม่นิ่งแบบนั้นน้ำก็หกหมด ขนน้ำจนเย็นก็ไม่เต็มตุ่มหรอก” เสริมศักดิ์ส่ายหน้าไปมา สุริยันต์มองอาจารย์ของเขาวิ่งเร็วๆ ยกน้ำไปใส่ตุ่มโดยที่มือถือถั