All Chapters of สุริยันต์: Chapter 21 - Chapter 30

พลากรคือลูกน้องคนสนิทที่จงรักภักดีและเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เขาจำได้ว่าเคยสัญญาต่อหน้าหลุมฝังศพว่าจะดูแลพิมพ์รดาให้ดี คำมั่นสัญญาสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าหัวใจที่เขามีให้เด็กสาวอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวเสี่ยหนุ่มพยายามหักห้ามใจตัวเอง เขาไม่อยากเป็นสมภารกินไก่วัด แต่พิมพ์รดากลับช่างเอาใจ ทำอาหารเก่ง แม้แต่อัญชัญยังติดใจรสมือของหล่อนเขาจึงส่งเสียให้เธอเรียนหนังสือ เหมือนๆ ที่ทำกับ แดนตะวันและอัญชัญ ดังนั้นในสายตาของพิมพ์รดา สุริยันต์จึงเป็นผู้มีพระคุณสำหรับเธอเด็กสาววัยสิบแปดที่เดินเข้ามาในห้องทำงานทำให้เขาสุริยันต์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง เขารู้ว่าเป็นเธอตั้งแต่ได้กลิ่นผิวกายหอมกรุ่นที่ลอยมาปะทะจมูกพิมพ์รดาเป็นคนผิวขาวจัด เธอมีเชื้อสายจากมารดาที่เป็นคนจีน รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นและกลิ่นหอมละมุนของเนื้อตัวที่ทำเอาเขาหัวใจรุ่มร้อนทุกครั้งที่ได้ชิดใกล้“เฮียนอนดึกทุกคืนเลยนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นหลังจากวางชาร้อนๆ ลงตรงหน้าของเขา เธอชอบชงชาร้อนๆ มาให้เขาตอนดึกๆ กลิ่นหอมของชาผสมกับกลิ่นหอมจากเรือนร่างผุดผ่องทำให้สุริยันต์พิงร่างไปกับพนักเก้าอี้ มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเป็นอันมากเธอผลิตชาด้วยตนเองเพร

พิมพ์รดาหอบ ปากของเธอบวมเจ่อเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกไปจากริมฝีปากน้อยของเธอ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ลมหายใจของเขาร้อนแรงจนเธอยังต้องหอบตามไปด้วย“อาบน้ำเถอะ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าจนเธอสัมผัสได้ ก่อนที่ร่างสูงจะลุกจากอ่างอาบน้ำ เธอกะพริบตาปริบๆ นึกว่าเขาจะทำมากกว่านี้แต่เขากลับเดินไปล้างตัว พิมพ์รดาเบือนหน้าหนีร่างเปลือยเปล่าของเขา ก่อนจะลอบแอบมอง สายน้ำอุ่นๆ ที่ไหลผ่านเรือนร่างสูงใหญ่แข็งแรงทำเอาเธอหอบเบาๆ ร่างกายเซ็กซี่แข็งแกร่งของเขาทำเอาร่างกายของเธอตื่นตัว“ผ้าเช็ดตัวอยู่ตรงนั้นนะ” เขาปิดฝักบัว ดึงผ้าเช็ดตัวมานุ่ง ก่อนจะดึงอีกผืนมาเช็ดศีรษะ ใบหน้าและลำตัว มองเธอนิ่ง ในขณะที่พิมพ์รดานั่งนิ่งงันอยู่ในอ่างเช่นนั้น“หิวแล้ว” เขาเดินเข้ามาหากัดปากของเธอเบาๆ อย่างหยอกเย้า“อุ๊ย!” พิมพ์รดาอุทานยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองเขาเดินจากไปแล้ว เธอถึงได้ยกมือมากุมหัวใจเอาไว้ รู้สึกว่าหัวใจแทบจะวายเสียตรงนี้ รีบอาบน้ำล้างตัวก่อนจะนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องของเขา ใช้ผ้าเช็ดตัวอีกผืนคลุมไหล่เอาไว้ ในขณะที่สุริยันต์กำลังสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัวของเขาสุริยันต์มีความเป็นระเบียบเรียบร

“ค่ะ”“ยิ่งกว่าเห็น” เธอตาโตลืมไปว่าเขาเห็นแล้ว แก้มสาวแดงเรื่อทันตาเห็น เมื่อโดนต้อน“ไม่อยากคุยกับเฮียแล้ว” เธอก้มหน้าก้มตารับประทานอาหาร“ย้ายไปอยู่ในเมืองถาวรเลยไหมเทอมหน้า”“ทำไมคะ”“เดินทางไปกลับไร่แล้วเหนื่อยแทน” ระยะทางจากไร่เข้าเมืองค่อนข้างไกล แม้จะไม่ได้ขับรถเองแต่มีคนคอยรับส่งก็ยังเหนื่อยมาก“เฮียจะย้ายไปอยู่ด้วยเหรอคะ”“ใช่” พอได้รับคำตอบ คนถามถึงกับยิ้ม“แล้วอัญชัญล่ะคะ” เธอนึกถึงเด็กหญิงตัวน้อย ใครจะดูแล“ให้ไอ้แดนดูแลไป ต่อไปก็ต้องแต่งงานกัน”“ได้ตีกันตาย” เธอพูดก่อนจะหลุดขำ“พาไปเรียนในเมืองก็ได้ หรือถ้านายแดนรับดูแลก็ปล่อยไป” เขาหาวิธีแก้ปัญหาคนสองคนตีกันตายได้อย่างละมุนละหม่อม“คุณแดนนี่นะคะจะดูแลน้องอัญ”“อย่าดูถูกมันนะ มันรักของมัน มองไม่ออกหรือไง”“มองออกค่ะว่ารัก แต่คุณแดนเป็นผู้ชาย”“เป็นผู้ชายแล้วยังไง”“ก็ไม่ละเอียดอ่อนเหมือนผู้หญิง”“งั้นหันไปดูแล้วกัน” สุริยันต์บุ้ยใบ้ไปทางน้องชายที่แบกร่างเล็กของเด็กน้อยอัญชัญเข้ามา อีกฝ่ายกำลังหลับปุ๋ยอยู่บนหลังของแดนตะวันแดนตะวันทำมือจุ๊ปากไม่ให้เสียงดัง ทำเอาพิมพ์รดายิ้มกว้างออกมาในทันที ก่อนที่ทั้งสองจะเดินลับหายขึ้นไ

“ไม่ยอมให้ขี่หลังเหรอคะ” อัญชัญกระโดดขึ้นกอดคอหนาของแดนตะวัน ปีนขึ้นไปบนหลังเหมือนลูกลิงตัวน้อยแสนซน แดนตะวันร้องออกมาก่อนจะหัวเราะเสียงดังที่หลบไม่ทัน ทั้งสองกลิ้งกันไปมาอยู่บนหญ้า ในขณะที่เด็กน้อยนั่งอยู่บนพุงของแดนตะวัน“เฮียแดนยอมหรือยัง” มือเล็กๆ วางที่คอของแดนตะวันเอาไว้คล้ายกับว่ากำลังมีชัย“ยอมแล้วครับ” แดนตะวันตอบน้อง ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นอีกครั้ง รอบนี้เป็นเสียงหัวเราะที่ประสานกันลั่น เพราะแดนตะวันยอมแพ้คู่หมั้นตัวน้อยแต่โดยดียาหยีนั่งดื่มเงียบๆ คนเดียว วันนี้แขกในร้านค่อนข้างเงียบเหงา อาจเพราะกิจการสถานบันเทิงกำลังแข่งขันกันสูง จึงเกิดการแย่งลูกค้ากันขึ้น ถ้าผับบาร์ที่ไหนมีอะไรเด็ดๆ เป็นจุดสนใจให้ลูกค้า ก็จะมีลูกค้าแน่นร้านทุกวัน“ทำไมมานั่งดื่มอยู่คนเดียวล่ะ” นักรบเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า เธอเหลือบสายตามามองเขาด้วยดวงตาเศร้าๆนานหลายปีแล้วที่เขากับเธอได้แค่มองกันห่างๆ เขาทำงานให้สุริยันต์ ในขณะที่เธอก็ทำงานให้สุริยันต์เช่นกัน ต่างคนต่างทำงาน อยู่กันใกล้แค่เอื้อม แต่ก็เหมือนจะไกลเกินเอื้อม“วันนี้แขกน้อย”“อาจจะไม่ใช่วันหยุดกระมัง” นักรบยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบเบาๆ ทอด

“ขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย” พิมพ์รดาบอกนักรบที่รออยู่ที่รถ“เดี๋ยวผมไปด้วยครับ”“รออยู่ที่นี่แหละ”“แต่”“ไม่มีอะไรหรอก ที่นี่ของเฮียใครจะกล้าทำอะไร”“แต่เสี่ยสั่งให้ดูแลคุณหยกให้ดีครับ” นักรบไม่กล้าขัดคำสั่ง“รออยู่ตรงนี้แหละ” พิมพ์รดาพูดเสียงหนัก ไม่อยากให้ใครเดินตามเพราะไม่เป็นส่วนตัว“ครับ” นักรบรับคำเจ้านายสาว ทำตามที่สั่งอย่างขัดไม่ได้พิมพ์รดาเดินไปเข้าห้องน้ำ เธอเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้วจึงคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี พอออกมาจากห้องน้ำก็เปลี่ยนใจ แทนที่จะเดินกลับไปที่รถ กลับเดินไปหาสุริยันต์แทน เธอรู้จักห้องทำงานของเขาดี อยากแว็บไปดูว่าเขาใกล้เสร็จธุระหรือยัง“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” พิมพ์รดาอุทานเมื่อเดินชนเข้ากับลูกค้าคนหนึ่ง“ไม่เป็นไรครับ ทำงานที่นี่เหรอครับ”“คือว่าไม่...”“พี่ชอบน้อง ถูกใจมากเลย ต้องติดต่อยังไงถึงจะได้บริการจากน้องในคืนนี้” ทรงสิทธิ์ดึงร่างของพิมพ์รดามาหาด้วยท่าทีหื่นกระหาย เพราะไม่ทันตั้งตัวพิมพ์รดาจึงได้แต่อึ้งก่อนที่เธอจะกระแทกเข่าเข้าที่เป้าของเขา ทรงสิทธิ์กดร่างของเธอไปกับผนัง เขาหลบหลีกว่องไวท่าทีรู้ทันเพราะเรียนวิชาการต่อสู้และป้องกันตัวมา ยังไม่ทันที่ทรงสิทธิ์