All Chapters of สุริยันต์: Chapter 31 - Chapter 40

“อย่ายอกันเลยค่ะ พี่วรรณก็เก่ง ถ้าไม่มีพี่วรรณหยกคงแย่” อรวรรณเป็นคนขยันทำงานซื่อสัตย์และทุ่มเทกับงานเหมือนเป็นเจ้าของร้านเสียเอง นั่นทำให้เธอไว้วางใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยหากไม่ได้เข้ามาดูทุกวัน และสุริยันต์ก็คอยแวะเวียนเข้ามาทุกอาทิตย์ เขาแวะเวียนไปดูกิจการทุกอย่างด้วยตัวเอง คอยตรวจสอบและเช็คความเรียบร้อยอยู่เสมอ“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณวรรณ” สุริยันต์อยู่คุยกับอรวรรณอีกครู่ใหญ่ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไม่มีปัญหาอะไรเขาจึงขอตัวกลับ“ค่ะ เดี๋ยววรรณเดินไปส่งนะคะ” อรวรรณเดินมาส่งสุริยันต์และพิมพ์รดาขึ้นรถ ก่อนจะกลับไปช่วยพนักงานปิดร้าน“พี่วรรณทำงานเก่งนะคะ ช่วยดูแลเหมือนคนในครอบครัวเลย”“ป้าหงส์เคยเล่าว่าเคยมีบุญคุณต่อกัน” สำหรับสุริยันต์แล้ว มีบุญคุณต้องทดแทนบุญ มีแค้นต้องชำระ คนที่รู้จักบุญคุณคน คือคนที่จะพบเจอแต่ความเจริญ“ค่ะ” เธอรับคำ มองสบตากับเขา“คืนนี้ค้างในเมืองนะ”“ค่ะ” เธอรับคำอีก กำลังจะเอ่ยถามเขาอยู่เหมือนกันแต่เขาก็บอกเธอเสียก่อน พิมพ์รดาทอดสายตามองทัศนียภาพยามค่ำคืนตลอดระยะทางที่ขับรถผ่าน นักรบขับรถเลี้ยวเข้ามายังบ้านหลังใหญ่ไม่ไกลจากทะเลสาบมากนัก ก่อนจะรีบลงไปเปิดประตูรถใ

พิมพ์รดารู้สึกหัวหมุนไม่น้อย ร่างกายของเธอกำลังเร่าร้อนและแทบแตกดับ รอบกายของเธอดูช่างพลิกคว่ำพลิกหงายไปหมด มันอบอวลไปด้วยกลิ่นรักกลิ่นเสน่หาที่ลอยมาแตะจมูก มันสะท้านครั้งแล้วครั้งเล่า เธอพร่ำบอกเขาว่าแทบจะขาดใจอยู่รอมร่อ ทุกอย่างกำลังจะไปถึงจุดหมายปลายทางแห่งความสุขสองร่างสั่นกระตุกหลังจากเสียงครางด้วยความรัญจวนอย่างถึงที่สุดดังขึ้น สุริยันต์อ้าปากค้างยามที่ปลดปล่อยทุกหยาดหยดหมดสิ้น แม้จะมีเครื่องป้องกันกลางกั้นแต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุของเขาที่ซาดสัดเข้ามาในเรือนกายสาว เธอครางยาวกอดเขาเอาไว้แนบอก ตัวสั่นระริก มีความมสุขอิ่มเอมอยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของเขา“เฮียเคยทำแบบนี้กับใครหรือเปล่า” เธอจับมือหนาของเขาที่ซับใบหน้าและลำตัวให้เธอ“เช็ดตัวแบบนี้น่ะเหรอ ทำไมถึงชอบถามถึงคนอื่น”“ก็อยากรู้ว่าคนเถื่อนๆ แบบเฮียเคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นไหม”“ทุกอย่างที่เฮียทำให้หยกไม่เคยทำกับใครมาก่อน” ประโยคของเขานำรอยยิ้มจนแก้มแทบแตกมาให้เธอ“เฮียปากหวาน”“ปากเฮียเหรอหวาน” เขาจิ้มปากตัวเอง“ค่ะ” เธอรับคำเขาก็จิ้มปากตัวเองอีก“เฮียจิ้มปากตัวเองทำไมคะ”“ปากหวานก็ต้องมาชิม มาสิมาชิม” เขาจิ้มซ้ำๆ

“จะให้ฉันขี่หลังแกไปเหรอ” พิมพ์รดาเอ่ยถามก่อนจะค่อยๆ นั่งบนหลังของมัน เธอจับมันเอาไว้แน่นก่อนที่มันจะกระโดดออกไปจากถ้ำ สาวน้อยกรีดร้อง หลับตาปี๋ พอลืมตาขึ้นมาเสือตัวที่เธอคิดว่ามันคือจ่าฝูงพาเธอวิ่งออกมาจากถ้ำเพื่อเข้าป่า พิมพ์รดามองป่าด้านนอกอย่างตื่นตาตื่นใจ ที่นี่อุดมสมบูรณ์มาก เธออ้าปากค้างมองดอกไม้และผลไม้นานาพันธุ์อย่างตื่นเต้น คิดในใจว่าไม่อดตายแล้วเสือตัวใหญ่มันหยุดวิ่งหมอบให้เธอลงจากหลัง พิมพ์รดารีบเก็บผลไม้ เธอใช้มีดตัดเงาะป่า กล้วยป่า และผลไม้อีกหลายชนิดและใช้เถาวัลย์เส้นเล็กๆ มัดรวมกันเอาไว้เป็นช่อจะได้หิ้วกลับไปยังถ้ำได้ง่ายเสือตัวใหญ่คำรามและใช้จมูกดุนดันไปที่พืชหลายชนิด เธอตามเข้าไปใกล้ๆ รีบตัดสมุนไพรพวกนั้นตามสัญชาตญาณ นำมาดมมันมีกลิ่นหอมผสมกับกลิ่นคล้ายเครื่องเทศ น่าจะเป็นสมุนไพรที่สุริยันต์พูดถึง ซึ่งบางชนิดเธอก็พอรู้จัก เธอนึกแปลกใจไม่น้อยที่เสือพวกนี้รู้ภาษาคนด้วย และมันก็ฉลาดมาก ซึ่งไม่เหมือนเสือในจินตนาการที่เธอเคยคิดว่ามันต้องดุร้าย ขย้ำมนุษย์เป็นอาหารเพียงอย่างเดียวเธอขึ้นไปขี่หลังเสือตัวใหญ่อีกครั้งเมื่อได้ทุกอย่างตามต้องการ สีหน้าของเธอตื่นเต้นทุกครั้งที่ไ

“ตอนที่เฮียมาเรียนมวยกับอาจารย์ที่นี่ ทุกวันต้องตื่นมาแบกน้ำ แบกจนเมื่อยแขนไปหมด” เขาเล่าอดีตให้เธอฟัง“ทำไมต้องแบกน้ำด้วยคะ”“ฝึกกำลังแขน” แล้วเขาก็เล่าชีวิตตอนฝึกมวยที่นี่ให้เธอฟัง“เฮียต้องฝึกวิชาการต่อสู้ตั้งแต่เด็กๆ เลยนะคะ”“ใช่”“เฮียเก่งเรื่องสมุนไพรด้วย แถมยังรู้เรื่องสรรพคุณน้ำผึ้งอีก หยกแค่คิดว่ามันใช้กินกับพอกหน้า”“น้ำผึ้งมีสรรพคุณสมานแผลได้ดี เพราะความเข้มข้นของมัน จะทำให้เชื้อโรคฝ่อตาย สิ่งที่มีความเข้มข้นกว่าจะดูดสารน้ำจากสิ่งที่เข้มข้นน้อยกว่าคือพวกเชื้อโรค”“กลับไปหยกต้องเรียนรู้เรื่องพืชสมุนไพรเพิ่มแล้วค่ะ” เขาเคยสอนเธอบ้างเรื่องการนำสมุนไพรมาเป็นอาหารและยารักษาโรค เธออยากนำมันมาใช้ในชีวิตประจำวัน ถ้าทำแบบนั้นได้ เราก็ไม่ต้องกินยาที่สังเคราะห์ขึ้นมา นอกจากเจ็บป่วยไม่สบายที่ต้องรักษากับหมอจริงๆ“สมุนไพรนำมาประกอบอาหาร รับประทานก็ดีนะ อาจารย์ของเฮียชอบทำอาหารจากสมุนไพร ท่านเลยแข็งแรง ตอนเสียชีวิตก็จากไปอย่างสงบไม่มีโรคภัยไข้เจ็บอะไรเบียดเบียน”“ดีจังเลยค่ะ”“อืม... อะไรที่มีประโยชน์ควรเรียนรู้เอาไว้”“เฮียอยากมีลูกผู้หญิงหรือลูกผู้ชายคะ” พิมพ์รดาเอ่ยถาม สุริยันต์เงียบ

“มึงคิดว่าลูกน้องกระจอกของมึงจะทำอะไรกูได้ ถ้ามึงอยากจะเล่นงานกูอีก กูก็พร้อมเอาคืนคนอย่างมึงให้สาสม” สุริยันต์ยักไหล่ยียวนกวนประสาท“ขู่กูแบบนี้คิดว่ากูกลัวมึงหรือไง”“ไม่กลัวก็ดีแล้ว คดีความของพวกมึงไปถึงไหนแล้วล่ะ วันนี้คงต้องบริจาคเงินเยอะๆ หน่อยนะ”พิทายทำท่าจะกระชากคอเสื้อของสุริยันต์แต่นักข่าวท้องถิ่นกรูกันเข้ามาสัมภาษณ์เสียก่อน“เสี่ยพิทายกับเสี่ยสุริยันต์มางานพร้อมกันเลยนะคะ ได้ข่าวว่ามีเรื่องบาดหมางกันแสดงว่าไม่เป็นความจริงใช่ไหมคะ”“เอาอะไรมาพูดครับ เราสองคนเป็นคู่แข่งกันทางธุรกิจเท่านั้น” พิทายยิ้มให้นักข่าว ส่วนสุริยันต์มีใบหน้าเรียบขรึม“วันนี้มีการประมูลไข่มุกอันล้ำค่าจากทะเลอันดามัน เสี่ยจะร่วมประมูลกับเขาด้วยไหมคะ”“ต้องประมูลอยู่แล้วครับ เพราะผมมางานนี้เพื่อต้องการบริจาคเงินให้การกุศลอยู่แล้วครับ” สุริยันต์เอ่ยตอบ“วันนี้เด็กๆ คงดีใจที่มีคนใจบุญอย่างเสี่ยสุริยันต์นะคะ”“ผมเองก็ยินดีประมูลไข่มุก เพื่อบริจาคเงินให้การกุศลเช่นกันครับ” พิทายพูดขึ้น เขาไม่ยอมเสียหน้าสุริยันต์อย่างเด็ดขาด“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” สุริยันต์ควงพิมพ์รดาเดินเข้างาน ตามด้วยแดนตะวันที่จูงมือเด็กน