All Chapters of Divorcing My Husband, Marrying His Grumpy Billionaire Uncle: Chapter 111 - Chapter 120

Napatitig ako sa singsing na tinutukoy niya.“Not just the blue diamond ring, also the other expensive rings you are wearing,” dagdag niya habang humahakbang nang mas malapit sa akin, sapat para maamoy ko ang mamahalin niyang pabango. “Kahit balutin mo pa ang buong katawan mo ng ginto at dyamante, Evorie, hinding-hindi niyan mababago ang katotohanang galing ka sa putik. You look cheap wearing them.”Pilit naman akong napangiti sa kaniya sa kabila ng panggigigil ng puso ko. Talagang hindi niya ako tatantanan sa pang-aalipusta sa akin.Lahat sila—sina Yvette, Rita, at Shiela—kung kailan matatanda na ay saka pa sila nagmamaldita sa isang tulad ko. Pare-pareho lang silang tatlo na matapobre, mapang-api, at walang ibang ginawa kundi maliitin ang pagkatao ko dahil lang sa pinagmulan ko.“Kung ito po ang ikakatahimik ng umaga ninyo, wala pong problema sa'kin,” mahinahon ngunit may paninindigan kong saad.Walang alinlangan kong hinubad ang singsi

VIOLET “Napakamalas naman ng araw na ito. Pumunta ka ba rito para alipustahin ako? Para pagtawanan ako sa kaawa-awa kong sitwasyon ngayon?” bungad ko sa kaniya habang marahas kong idinidikit ang telepono sa tainga ko. “Hindi,” maikli at tipid na sagot ni Hannah mula sa kabilang bahagi ng makapal na salamin. Tumaas ang isa kong kilay. Gusto kong basahin kung ano ang tumatakbo sa isipan niya ngayon, pero ang mga mata niya ay blangko at wala akong makitang kahit anong emosyon. Mas lalo akong nairita sa kaniyang inaasal. Mukha siyang santo na nakatitig sa isang makasalanan. “Kung ganoon, ano bang kailangan mo sa akin, Hannah? Gusto mo bang makipagsabunutan sa akin dito mismo?” sarkastiko kong untag sa kaniya habang pilit kong hinihila ang maikling kurdon ng telepono. “Pasensya ka na, hindi ko iyon magagawa ngayon dahil tingnan mo naman ako. Nakakulong ako sa nakakadiring piitang ito habang ikaw ay malayang naka-makeup pa.” Seryoso lamang siyang nakatingin sa akin, tinititigan ang mga

EVORIE EVE “Ma'am, hindi po kayo pwedeng umalis,” mabilis na pigil sa akin ni Marco pagkalabas ko ng penthouse. Siya ang palaging bumubungad sa akin tuwing lalabas ako ng pinto. “Pupuntahan ko lang si Brittany. Kahit saglit lang,” alibi ko. Dalawang linggo na akong hindi nakakalabas ng building na ito dahil istriktong nakabantay sa akin ang mga tauhan ni Alistair. “Tawagan n'yo na lang po ang kaibigan ninyo at siya na lang po ang papuntahin n'yo rito,” kalmadong sagot niya. Ayaw ko magpapigil sa kanya. Gusto ko talagang lumabas kahit saglit pero agad na humarang sa akin ang dalawa pang tauhan. “Huwag na po kayong makulit, Ma'am Evorie. Hindi po tayo magkakaproblema kung susunod po kayo sa utos ni Sir Ydrael,” muling paalala niya sa akin. Napapikit ako at nagpakawala ng isang mabigat na buntong-hininga. “Ano ba talaga ang nangyayari, Marco? Sabihin mo nga sa akin. Bakit ayaw niya akong lumabas ng building na ito? Bakit ayaw niyang makipagkita ako sa kanya? Lagpas dalawang linggo

EVORIE EVESa screen ng cellphone ko, nakikita ko kung paano dahan-dahang isinukbit ni Violet ang kaniyang kamay sa braso ni Alistair. Nakasuot siya ng isang napakagandang pulang gown, nakataas ang noo, at may mapagtagumpay na ngiti sa kaniyang mga labi habang kumikislap ang mga flash ng camera sa kanilang dalawa.At si Alistair? Hindi niya itinaboy si Violet. Hinayaan niya itong kumapit sa kaniya sa harapan ng lahat.‘Fianceé... Back together...’Ang mga salitang iyon ng emcee ay parang panaksak na paulit-ulit na ibinabaon sa dibdib ko hanggang sa hindi na ako makahinga. Muli na namang kumawala ang mga luha sa mga mata ko.Biglang pumasok sa isipan ko ang isang malupit at nakakadurog na katotohanan.Noong ikinasal kami ni Alistair sa isang mabilis at pribadong seremonya, ginanap ang kasal namin sa isang hindi kilalang simbahan na walang kahit ni isang media na imbitado.Bigla na lamang nag-flashback sa akin ang marriage agreement na pinirmahan naming dalawa ilang linggo bago kami tul

EVORIE EVEHindi na muling nagtanong si Alistair pagkatapos kong magsinungaling sa kaniya. Tumayo na siya mula sa gilid ng kama at sandaling inayos ang kaniyang white sando bago binalingan ang pinto.“Dito ka lang. Huwag kang lalabas ng kwarto,” maikli at malamig niyang utos. Balak ko sanang tanungin kung saan siya pupunta, kung iiwan niya ba ako uli, pero tuluyan niya na akong tinalikuran at lumabas ng silid.Naiwan akong nakaupo sa gilid ng kama habang ang kamay ko ay dahan-dahang napahaplos sa aking tiyan. Doon lang nanginig ang aking mga labi. Kinabahan ako kanina dahil alam kong hindi siya kombensido sa pagsisinungaling ko, at kasabay niyon ay ang takot na baka tama nga ang hinala ko, na buntis ako.Kahit pa may bahagi sa puso ko na gustong maging masaya dahil sa wakas ay mabibigyan ko na siya ng sarili niyang anak pero mas nangingibabaw ang pag-alala at pangamba.Our marriage agreement...Tumatakbo ang oras. Mabilis na nauubos ang mga araw, at natatakot ako na baka isang umaga a