ใคร่รัก의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

ภายในตำหนักคุนหนิงอันเคยเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจฝ่ายใน ยามนี้กลับปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันวังเวงระคนกดดัน บนเก้าอี้หงส์ตัวใหญ่ เสวียนเฟิงเหยาประทับนั่งอยู่ด้วยสีหน้าซีดเผือด ขอบตาคล้ำดำจากการไม่ได้พักผ่อน ร่างกายที่เคยสง่างามยามนี้สั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง สายตาคมกริบจดจ้องไปยัง องค์ชายรองซ่งหยางเฟย ที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทางนิ่งสงบความนิ่งเฉยไร้ความทุกข์ร้อนของโอรสคนรอง ยิ่งเป็นดั่งน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงในอกของฮองเฮา“หยางเฟย เจ้าจงบอกแม่มาให้ชัดเจนเหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้!” เสวียนฮองเฮาเค้นเสียงต่ำ ทุบพระหัตถ์ลงบนแท่นวางแขนจนเสียงดังสนั่น“เจ้าแปรพักตร์ไปร่วมมือกับตำหนักเฟิ่งหลัวตลบหลังพี่ชายของเจ้า ข้ายังพอเข้าใจว่าเจ้าทำเพื่อเอาตัวรอดในท้องพระโรง... แต่เหตุใดเจ้าจึงต้องป่าวประกาศสละสิทธิ์การชิงตำแหน่งรัชทายาทต่อหน้าพระพักตร์เสด็จพ่อของเจ้าด้วย เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร”องค์ชายรองเงยพระพักตร์ขึ้น สบสายตากับมารดาแท้ๆ ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ราวกับหัวใจของเขาได้ผ่านการตกตะกอนบางอย่างมาแล้ว ชายหนุ่มเหยียด

ภายในห้องทรงพระอักษรหลังจากที่เสวียนฮองเฮาถูกคุมตัวกลับตำหนักไปแล้ว ความเงียบสงัดพลันเข้าปกคลุมอีกครา ฮ่องเต้ซ่งเทียนเฟยทรงทอดพระเนตรมอง จ้าวหรูเยียนที่ยังคงนั่งสั่นเทา สะอื้นเบาๆ อยู่บนพื้น รอยนิ้วมือสีแดงเข้มบนลำคอขาวผ่องของนางช่างดูบาดตาเด่นชัดยิ่งคิดไปถึงว่านางเพิ่งจะสูญเสียโอรสอย่างองค์ชายหกซ่งเล่อเทียนไปให้แก่ตำหนักเฟิ่งหลัวได้ไม่นาน ซ้ำยังต้องมาถูกฮองเฮาผู้คุ้มดีคุ้มร้ายบุกมาทำร้ายถึงในตำหนักเช่นนี้ ความรู้สึกผิดและเห็นใจลึกๆ ในฐานะสวามีก็ผุดขึ้นมาในพระทัยของโอรสสวรรค์จ้าวผินช้อนสายตาที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองพระพักตร์ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนแอและน่าเวทนา นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ฝ่าบาท หม่อมฉันเสียขวัญเหลือเกินเพคะ ยามที่ถูกบีบคอจนเกือบสิ้นลม หม่อมฉันนึกว่าจะไม่ได้มีโอกาสลืมตามาพบพระพักตร์ของพระองค์อีกแล้ว... หากหม่อมฉันมิได้ขอมากจนเกินไป คืนนี้หม่อมฉันอยากขอความเมตตา ให้ฝ่าบาทอยู่เคียงข้างหม่อมฉันที่ตำหนักหลันฮวาได้หรือไม่เพคะ”เมื่อเห็นสนมงามที่เคยเย่อหยิ่งยอมอ่อนข้อและแสดงความเปราะบางถึงเพียงนี้ ฮ่องเต้ซ่งเทียนเฟยทรงถอนพระทั

ในยามเฉิน รถม้าหลวงคันเก่ากำลังเตรียมตัวจะเดินทางออกไปยังสุสานราชวงศ์ที่อยู่ตอนใต้ของเมืองหลวงภายในตู้รถม้าอันคับแคบซ่งเทียนหรงที่ถูกถอดยศนั่งกอดอกด้วยใบหน้ามืดครึ้ม แววตาเต็มไปด้วยความสับสนระคนระแวง เขานั่งนับวันเวลาในใจพลางขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม“นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เหตุใดจนป่านนี้กลับยังไม่มีการติดต่อหรือส่งสารตอบกลับมาจากสายลับที่ข้าส่งไปซย่งหนูเลย หรือคนของข้าทำงานผิดพลาด หรือว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่” ความกระวนกระวายใจเริ่มกัดกินจิตวิญญาณของอดีตองค์ชายหนุ่มทีละน้อย“อย่างน้อยหากมีศึกชายแดนเกิดขึ้นตามแผนที่ขอความร่วมมือกับซย่งหนู ข้าอาจจะใช้ความชอบนั้นกลับคืนสู่ราชวงศ์ได้อีกครั้ง” เขาคิดถึงแผนการที่ถูกส่งไปเตรียมการเอาไว้ในขณะที่รถม้ายังไม่เคลื่อนออกไป ประตูตู้รถม้าก็ถูกเปิดออกช้าๆ ซ่งซือหนิงก้าวเข้ามานั่งตรงข้ามพี่ชายคนโตด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย“พี่ใหญ่...” ซ่งซือหนิงเอ่ยทักทายเสียงนุ่มซ่งเทียนหรงเงยหน้าขึ้นมองน้องสาวร่วมอุทรด้วยสายตาชิงชัง“ซ่งซือหนิง เจ้ามาทำไม... หรื

ภายในห้องบรรทมอันมืดสลัวขององค์หญิงเจ็ด บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดระคนบ้าคลั่ง ซ่งฉีเยว่นั่งอยู่บนตั่ง แววตาที่เคยสว่างไสวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำด้วยเพลิงแค้น นางจดจ้องมองนางกำนัลคนสนิทที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน“ได้ความตามที่ข้าสั่งหรือไม่” ซ่งฉีเยว่เอ่ยเสียงต่ำนางกำนัลลนลานคุกเข่าลงพลางยื่นห่อยาเล็กๆ ส่งให้ด้วยมือที่สั่นเทา “ได้... ได้มาแล้วเพคะองค์หญิง ยาพิษไร้สีไร้กลิ่นชนิดร้ายแรงตามที่ทรงสั่งเพคะ”ซ่งฉีเยว่กระชากห่อยามาถือไว้ในมือแน่น รอยยิ้มวิปริตผุดขึ้นบนใบหน้าที่ซูบซีด “ดี! เสวียนฮองเฮา... ในเมื่อเจ้าตัดเส้นทางชีวิต บีบให้ข้าต้องแต่งออกไปตกระกำลำบากนอกด่าน เช่นนั้นก่อนที่ข้าจะไป เจ้าก็ต้องตกนรกไปก่อนข้า ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าเสวยสุขอยู่ในวังหลวงแห่งนี้แน่”นางหันไปสั่งนางกำนัลทันที “เจ้า... หาทางนำยาพิษนี้ไปใส่ในอาหารของฮองเฮาที่ตำหนักคุนหนิงให้ได้!”นางกำนัลคนสนิทหน้าถอดสี รีบกราบทูลด้วยความหวาดกลัว “องค์หญิง ยามนี้ฮองเฮาถูกสั่งกักบริเวณอย่างเข้มงวด มีทหารยามเฝ้าแน่นหนาห้ามผู้ใดเข้าพบ การจะลอบใส่ยาพ

ภายใต้การควบคุมที่ดูเหมือนจะเข้มงวดของตำหนักคุนหนิง ขบวนรถไม้ขนส่งวัตถุดิบอาหารสดประจำวันยังคงเคลื่อนผ่านด่านตรวจอย่างปกติ โดยไม่มีนายทหารคนใดเฉลียวใจเลยว่า ในกลุ่มนางกำนัลล้างผักที่เดินก้มหน้าก้มตาตามท้ายขบวนนั้น มีร่างของผิงเอ๋อร์นางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงเจ็ดแฝงตัวอยู่ด้วยเมื่อสบโอกาสที่แม่ครัวใหญ่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมสำรับ นางกำนัลใจกล้าผู้นี้ก็ลอบปลีกตัวเข้าไปในเขตห้องเครื่องอย่างเงียบเชียบ มือของนางสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่อยู่ ยามเมื่อหยิบห่อยาพิษไร้สีไร้กลิ่นออกมาจากอกเสื้อ นางกลั้นหายใจแล้วเทผงยาทั้งหมดลงในถ้วยน้ำแกงตุ๋นรังนกของเสวียนฮองเฮาช้าๆ ก่อนจะใช้ช้อนคนให้ละลายเข้ากันอย่างรวดเร็วหลังจากทำความผิดมหันต์สำเร็จ นางก็รีบเร่งฝีเท้าหลบหนีออกจากพื้นที่ห้องครัวทันที หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความหวาดกลัวและกังวลหลั่งไหลเข้ามาจนแทบสำลัก เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่ตนเพิ่งทำลงไปคือการลอบปลงพระชนม์ฮองเฮาแห่งแผ่นดิน โทษทัณฑ์สถานเดียวคือการถูกลากไปประหารเจ็ดชั่วโคตรในช่วงเวลาไม่นานหลังจากนั้น ณ ตำหนักคุนหนิง หลังจากที่เสวียนฮองเฮาทรงเสวยน้ำแกงตุ๋