ใคร่รัก의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

เวลาสองเดือนผันผ่านไป ภายใต้ระเบียบวินัยและการปกครองอันเปี่ยมด้วยความเมตตาทว่าเด็ดขาดของหลี่ฮองเฮา วังหลังของแคว้นต้าซ่งยามนี้จึงอบอวลไปด้วยความสงบสุขร่มเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนบรรดาพระสนมกำนัลต่างพากันสำรวมกายวาจา น้อมรับฟังกระแสรับสั่งโดยไร้ข้อเกี่ยงงอน ขณะที่ในส่วนของตำหนักศึกษา องค์ชายสี่ซ่งเล่อคังและองค์ชายหกซ่งเล่อเทียนตัวน้อย ก็ร่วมกันเล่าเรียนตำราอย่างตั้งใจและมีวิริยะอุตสาหะยิ่ง โดยมีจางอวิ๋นเซียวบัณฑิตผู้สุขุมคอยรับหน้าที่เป็นอาจารย์ใหญ่สอนสั่งหลักคุณธรรมไม่เพียงเท่านั้น เพื่อขยายปัญญาให้รอบด้าน ไป๋เมิ่งเทา ก็ได้รับพระบัญชาให้เข้ามาช่วยสอนสั่งเรื่องทักษะภูมิศาสตร์ ร่องน้ำ และการออกแบบโครงสร้างการก่อสร้างอย่างละเอียดให้แก่สององค์ชายอีกด้วย ซึ่งก่อนหน้านี้เขาสอนทางลัดเพื่อเร่งให้ซ่งเล่อคังรู้หลักการคร่าวๆ แต่ครั้งนี้เน้นรายละเอียดยิบย่อยที่เคยข้ามไปก่อนหน้านี้เพื่อให้อีกฝ่ายมีความกระจ่างรู้ซึ่งภาพการก้าวเดินไปข้างหน้าของน้องชายทั้งสอง สร้างความพึงพอใจให้แก่องค์หญิงสามที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ยิ่งนักในส่วนของงานราชการแผ่นดิน ปัญหาวิกฤตเขื่อนทางเ

ภายในห้องอักษรที่ปรึกษาทั้งสามคนขององค์หญิงสาม บัดนี้นั่งเผชิญหน้ากับหญิงสาวอย่างพร้อมเพรียง นัยน์ตาของคนทั้งสามต่างจ้องมองสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เต็มตื้นและยากจะเก็บงำไว้ได้อีกต่อไป“มีเหตุสำคัญอันใด พวกเจ้าจึงได้ขอเข้าพบในยามหัวค่ำเช่นนี้พร้อมกัน หรือว่ามีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น” นางถามตอนท้ายด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความกังวล“หาใช่เช่นนั้นไม่พ่ะย่ะค่ะ แต่เป็นเรื่องของพวกกระหม่อม ที่ปรึกษากันแล้วว่าจะต้องได้คำตอบจากองค์หญิงในวันนี้” จางอวิ๋นเซียวเป็นฝ่ายเริ่มเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“คำตอบ... เรื่องอะไร” นางถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย พลางคิดว่าอาจถึงวันที่นางกังวลมาตลอด“กราบทูลองค์หญิง ยามนี้แผนการของพระองค์ดำเนินมาไกลเกินกว่าที่พวกเราคาดการณ์ไว้มากนัก แม้ว่า องค์ชายสี่จะยังมิได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ทว่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างก็รู้แจ้งแก่ใจดีว่า ตำแหน่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าซ่งย่อมต้องเป็นของเขาแน่ มิหนำซ้ำ ยามนี้พระมารดาของพระองค์ก็ได้ขึ้นเป็นฮองเฮา อำนาจการบริหารวังหลังทั้งหมดตกอยู่ในมือของสกุลหลี่อย่างเบ็ดเสร็จ...”

สายลมสารทฤดูพัดเอาความเย็นยะเยือกมาสู่กำแพงวังหลวงชั้นในพร้อมกับข่าวที่ทุกคนคาดไม่ถึงข้อความในราชโองการระบุเพียงสั้นๆ ว่า จ้าวหรูเยียนกระทำความผิดมหันต์ คบชู้สู่ชายจนตั้งครรภ์ มลทินนี้มิอาจละเว้น จึงมีพระบรมราชโองการปลดลงเป็นสามัญชน ลบชื่อออกจากราชวงศ์ และเนรเทศขัง ณ ตำหนักเย็นตัดขาดโลกภายนอกชั่วชีวิตคำประกาศนี้สร้างความตื่นตระหนกและเสียงโจษจันไปทั่วทั้งวังหลัง บรรดาพระสนมและนางกำนัลต่างพากันจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ถึงความโง่เขลาและไร้ยางอายของจ้าวผินที่กล้าสวมหมวกเขียวให้แก่โอรสสวรรค์ทว่าสาเหตุสำคัญและแท้จริงที่ทำให้จ้าวผินต้องจนมุมจนสิ้นท่า เรื่องที่ว่าฮ่องเต้ซ่งเทียนเฟยทรงไร้ความสามารถในการให้กำเนิดบุตรมาตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้วกลับถูกปิดไว้ภายใต้ความลับขั้นสูงสุด มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ ซึ่งทุกคนต่างปากแข็งเพราะรักตัวกลัวตายเว้นแต่คนผู้หนึ่ง... เฉินกุ้ยเฟยเฉินมู่หร่านนั่งกำเศษกระดาษแผ่นเล็กที่สายสืบของนางลอบส่งมาจนยับยู่ยี่ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างงดงามบัดนี้ซีดเผือดดั่งกระดาษขาว ดวงตาของนางสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกแฝงความ

ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมแนวป่ารอบสุสานหลวง บรรยากาศภายในกระท่อมไม้หลังใหญ่ซึ่งเป็นที่ประทับชั่วคราวของอดีตองค์ชายใหญ่ กลับยังคงเต็มไปด้วยความสุขสบายตามอัตภาพแสงตะเกียงน้ำมันส่องให้เห็นร่างซูบผอมที่นอนเอนกายอยู่บนตั่งไม้กระดานหนา โดยมีบ่าวรับใช้คนสนิทคอยนั่งคุกเข่าบีบนวดเรียวขาให้อย่างเอาใจใส่แม้ว่าซ่งเทียนหรงจะถูกถอดยศและมีพระราชโองการเนรเทศให้มาเฝ้าสุสานบรรพชน ทว่าด้วยฐานะอดีตโอรสองค์โต ข้ารับใช้เก่าแก่บางส่วนก็ยังคงให้การปฏิบัติและดูแลเขาเป็นอย่างดี มิได้ปล่อยให้แร้นแค้นดั่งนักโทษทั่วไปในใจของซ่งเทียนหรงยามนี้กำลังพองโตด้วยความหวังอันมืดบอด เขานั่งยิ้มกริ่มพลางนึกถึงแผนผังชายแดนที่ส่งออกไป ป่านนี้จดหมายฉบับนั้นคงเดินทางใกล้ถึงมือพวกคนเถื่อนซย่งหนูแล้ว แผ่นดินต้าซ่งกำลังจะพินาศ และตัวเขาจะได้หัวเราะทีหลังอย่างสะใจทว่าความฝันอันหวานชื่นกลับต้องพังทลายลงแล้วในคืนนี้เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเล็ดลอดเข้ามาตามรอยต่อของไม้กระดาน ทันใดนั้นประตูและหน้าต่างของกระท่อมไม้ก็ถูกกระแทกเปิดออกพร้อมกันอย่างรุนแรง เงาร่างในชุดดำนับสิบสายพุ่งทะยานเข้ามาล้อมรอบตั่งน

สายลมแห่งกาลเวลาพัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว สองปีผันผ่านราวกับความฝันนับตั้งแต่เหตุการณ์การจากไปของอดีตองค์ชายใหญ่และอดีตฮองเฮาเสวียนเฟิงเหยา วังหลังที่เคยระอุด้วยไฟแห่งการแก่งแย่งชิงดีก็กลับคืนสู่ความสงบร่มเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภายใต้การปกครองของหลี่ฮองเฮานางจัดการทุกตำหนักหลังด้วยความยุติธรรมและเด็ดขาด ทว่าแฝงด้วยความเมตตา ทำให้บรรดาพระสนมทั้งหลายต่างพากันสงบปากสงบคำและใช้ชีวิตอย่างเจียมตน โดยเฉพาะตำหนักไป่หลิงของเฉินกุ้ยเฟยที่ปิดเงียบเชียบราวกับไร้ผู้คน ภายใต้การจับตาอย่างเข้มงวดหลังจากพบว่ากองทัพสกุลเฉินนั้นมีความผิดจริง และต้องคืนอำนาจกองทัพให้แก่วังหลวงในส่วนของตำหนักเย็นอันห่างไกล ชะตากรรมของ จ้าวหรูเยียนกลับน่าอนาถยิ่งนัก หลังจากถูกเนรเทศและขังลืม ความเป็นอยู่ที่อดมื้อกินมื้อ ประกอบกับความเครียดและตรอมใจอย่างหนัก ทำให้ร่างกายของนางอ่อนแอลงจนในที่สุดก็ต้องแท้งบุตรในครรภ์ไปอย่างน่าเวทนา ความสูญเสียซ้ำเล่าและความยากลำบากบีบคั้นให้จิตใจของสตรีที่เคยเย่อหยิ่งพังทลาย บัดนี้นางกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือน เอาแต่กอดหมอนผ้าเก่าๆ พึมพำเรียกหาลูกชายและบัลลังก์ ท่ามกล