All Chapters of Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: Chapter 41 - Chapter 50

MIKYLA "IYUN ang kagustuhan nila at dahil isa akong masunuring anak at mabait na kakambal, pumayag ako." sagot ko din naman kaagad kay Arif. Mukhang narinig niya na kaya wala nang dapat itago.Ngunit hindi ko inaasahan na isang malakas na pagtawa ang kumawala sa bibig niya "Hahahah! Hahaha! Akala mo, ganoon lang kadali ang lahat-lahat? Mikyla Ventura, ikaw ang ikakasal sa akin, hindi ang kakambal mong si Zyra at palagay mo ba, matutupad iyang plano niyo?" seryoso niyang sambit Hindi ko naman mapigilan ang mapalunok ng sariling laway. At habang nakatitig ako ngayun dito kay Arif, ngayun ko lang napagtanto na mahirap nga pala talagang magtago ng sekreto sa kanya Alam niya, pero paano niya nalaman? Teka lang may mga camera ba dito sa loob ng silid ko? "MIkyla, fixed yourself and accept the fact na magiging Mrs. Fulgencio ka na. Hindi panandalian kundi pangmatagalan or panghabambuhay ." seryoso niyang muling wika At pagkatapos noon, tumayo na siya at naglakad patungo sa pintua

MIKYLA POV "Ano raw? Dumating na ang gown? Hindi ba nila alam na malas magsukat ng wedding gown bago ang kasal?" sagot niya sa akin. Hindi ko naman mapigilan ang mapailing. Alam ko na kung ano ang iniisip ng babaeng ito. Ayaw nitong magsukat ng gown kasi,hindi naman talaga siya interesado sa kasal na ito. At umpisa pa lang, alam ko na iyun. Kaya nga ito ang dahilan kung bakit, ayaw ko siyang palabasin na siya lang eh. Baka mamaya, bigla na lang akong takasan. “Arif, hindi iyun imbento na salita. Naririnig ko ang mga ganiyang pamahiin sa mga matatanda." muli niyang wika. Napahalukipkip ako habang pinagmamasdan siya. talagang kahanga-hanga ang kakayahan niyang gumawa ng dahilan. Hindi ba alam ng Mikyla na ito na mas lalong hindi matutuloy ang kasal kung hindi magkakasya ang gown niya? May delikado iyun kaya huwag na huwag niya akong utuhin. "Tsk! Kung ganoon pala, bakit hindi nasukat ni Zyra ang wedding gown niya pero hindi pa rin natuloy ang kasal namin?" malamig ang ton

MIKYLA POV Hindi ko na lang siya pinansin at muling pinagmasdan ang sarili ko sa salamin. Habang ginagawa ko iyon, may isang staff na lumapit upang ayusin ang laylayan ng gown. "Sir, bagay po talaga kayo ni Ma'am. Excited na po siguro kayo sa kasal?" nakangiting tanong nito. Halos sabay kaming napatingin ni Arif sa staff. At halos sabay din kaming nagsalita. "Hindi." wika ko. "Hindi." wika naman ni Arif. Nagkatinginan ang lahat. Maging ang staff ay natigilan. Ako naman ay napangiwi. "Wow. Ang galing. Talagang sabay pa tayo." sammbit ko na may halong pagkainis sa tono ng boses ko. Ngunit, imbes na patulan ako, nginisihan lang ako nitong si Arif. Iyung ngisi na may kahulugan. "May problema ba?" agad kong tanong. "Wala. Okay na ako…at least, fit naman pala sa iyo ang gown mo." sagot niya. Muli na naman akong napairap. "Sinungaling." mahina kong sambit. Pero, imbes na patulan ako nitong si Arif, tumingin lang siya sa ibang direksyon. Samantalang ang mga staff ay

MIKYLA POV SA ISANG kilalang hotel kami nakarating ni Arif. Ngunit pagbaba pa lamang namin ng sasakyan, pakiramdam ko ay bigla akong pinagpawisan ng malamig. Napatingin ako sa napakalaking gusali sa aking harapan. Nagkikislapan ang mga ilaw na nakadisenyo sa buong façade ng hotel, habang sunod-sunod namang humihinto sa entrada ang mamahaling mga sasakyan. Isa-isang bumababa ang mga taong nakasuot ng mamahaling damit at alahas na siguradong mas mahal pa sa isang taong sahod ng ordinaryong empleyado. At doon ko lalong naramdaman na para bang bigla na lang humilab ang sikmura ko. Bigla akong kinabahan. Hindi naman kasi talaga ako sanay sa mga ganitong klaseng pagtitipon. Mas gusto ko pa ang simpleng gala kasama ang mga kaibigan kaysa makipaghalubilo sa mga taong puro negosyo, pera, at impluwensiya ang pinag-uusapan. "Ayos ka lang ba? Ano'ng nangyayari sa iyo?" napatingin ako kay Arif. Nakalimang hakbang na pala siya palayo sa sasakyan bago niya napansin na hindi ako sum

MIKYLA POV HINGAL NA HINGAL AKO PAGATAPOS KONG MAILABAS ANG DAPAT NA ILABAS. Mabuti na lang talaga at nakisama sa akin ang tadhana Walang ibang tao kanina noong pumasok ako dito sa banyo kundi ako lang. Kaya heto, hindi talaga ako nahiya na itudo ang pag-ire. Bahala na...kaysa naman sa tiisin ko ang sakit ng aking tiyan. Baka mamaya, habang ipinapakilala ako ni Arif sa kung kani-kanino, bigla na lang akong ma-utot, mas nakakahiya iyun "Oh my God! Nakita mo ba ang nakita ko?" akmang lalabas na sana ako dito sa loob ng cubicle nang marinig ko ang malakas na boses na iyun Dinig na dinig ko ang bawat hakbang nila kaya naman, bigla tuloy akong nahiya Although, nag spray naman na ako ng pabango pagkatapos kong umebak pero siyempre, nakakahiya pa rin kung may natira pang amoy. Kaya naman, nagpasya na akong mamaya na lang lalabas. Dito na lang ako sa loob ng cubicle, mag-aayos tutal naman may salamin naman dito Magreretouch lang ako ng kaunti para naman presentable pa rin ako