All Chapters of Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: Chapter 51 - Chapter 60

MIKYLA POV Sa mayayaman, mahalaga ang delicadeza. Kaya huwag na huwag magkamali ang Arif na ito na lokohin ako ng harap-harapan kundi maghahalo talaga ang balat sa tinalupan. Ora mismo, hindi din ako mangingimi na i-cancel ang kasal namin. Lalo na at feel ko talaga na hindi ako tangap ng pamilya eh. Ang mga pinsan ni Arif ay kanina ko pa sila nahuhuli na kung makatingin sa akin ay para bang hinuhusgahan nila ako. “Sa lahat ng ayaw ko ay iyung binibigyan ng malisya ang bawat kilos na anak ko kahit na wala naman siyang ginagawang masama.” muling wika ni Mrs. Femmy Fulgencio. Biglang natahimik ang paligid. Pasimple naman akong napasulyap kay Mrs. Femmy at nang mapansin kong salubong ang mga kilay niya, malinaw sa mukha niya ang pagkainis. Napayuko naman si Analie. Pero, ako… tahimik lang. Habang hindi nila ako direktang inaaway, wala akong balak makisali. Mas gusto kong obserbahan muna ang lahat. Ilang sandali pa ay biglang humina ang ingay sa buong bulwagan. Unti-unting

MIKYLA POV "AYOS ka lang ba? Bakit kaya hindi pa bumabalik si Kuya Arif? Almost an hour na pero, wala pa rin siya?" wika ni Analie sa akin. Nandito pa rin ako sa bulwagan. Patapos na ang party at isa-isa nang nagsi-alisan ang mga bisita pero ako, nandito pa rin ako. Tahimik na nakaupo at iniisip kung ano na ang nangyayari? "Alam mo, hindi na talaga ko nagtataka kung bakit hindi maiwan ni Kuya Arif si Olga. Eh, kahit naman na sila pa noon ni Zyra, si Olga pa rin talaga ang priority niya." muling wika ni Analie Kaagad naman akong nag-angat ng tingin. Pilit na ngumiti bago ako nagsalita "Ganoon ba? Well, ikaw na din ang nagsabi na childhood friends sila pero bakit kaya hindi siya ang papakasalan ni Arif?" sagot ko Napansin ko naman na saglit na natigilan si Analie. Pagkatapos noon, pilit na ngumiti sa harapan ko "Well, hindi natin alam kung ano ang reason. Pero, malay mo naman, baka biglang magbago ang lahat.." sambit niya At nasa ganoon kaming pag-uusap nang bigla nalan

MIKYLA POV "GANIYAN ka ba talaga? Parang robot?" tanong ni Arif sa akin. Kunot noo namang napabaling ang tingin ko sa kanya Nandito na kami sa loob ng kotse at kasalukuyan na bumibiyahe pauwi ng mansion. Himala nga eh...noong sinabi ko kanina na gusto ko nang umuwi dahi inaantok na ako, bigla na lang siyang nagpaalam kina Analie at Olga na uuwi na. Of course, halos lumuhod pa nga si Olga sa pagmamakaawa na huwag daw siyang iiwan eh. Nagmamakaawa na gusto pang manatili si Arif sa tabi niya, pero, hindi siya pinakingan ni Arif. Ang ending, heto siya sa tabi ko at kasalukuyang bumibiyahe na pauwi ng mansion "Anong klaseng tanong iyan? Anong robot?" yamot kong sagot sa kanya. Hindi ko gets ang anong ibig sabihin niya at hanga't maaari, ayaw ko na din sanang makipag-usap sa kanya. Ewan ko ba, basta, kakaiba ang nararamdaman ko ngayun dito kay Arif Hindi kayang ma- imagine ng isipan ko na kakatapos niya lang makipag bembangan sa ibang babae tapos, heto kami ngayun. Magka

MIKYLA POV "USO ang kabit sa pamilya nila? At ayos lang?" paglilinaw ko kay Zyra. Diyos ko, paano ba ako nahantong sa ganitong sitwasyon. Ibig palang sabihin nito, ang nakita ko kanina ay normal lang? Na wala lang sa kanila ang pagtataksil basta maitago lang nila ng maayos at malinis na apelyedo? My God..hindi ko kaya iyun! Feeling ko tuloy, ayaw ko nang magpakasal kay Arif. Pakiradamam ko, unti-unting gumuho ang lahat ng paniniwala ko tungkol sa pag-aasawa. Kung ganito naman pala ang mundo ni Arif, paano ko haharapin ang kasal na kasama siya? "Yes, normal lang sa kanila iyan. Pero, siyempre, kailangan pa rin nilang itago sa madla. Lalo na at iniingatan nila ang pangalan nila." seryosong wika niya "At ayos lang din sa iyo noong magkarelasyon pa kayo ni Arif?" seryosong tanong ko sa kanya "Siyempre, hindi..kaya nga pumatol ako sa bodyguards ko eh." sagot niya Hindi ko naman mapigilan ang mapangiwi. Tsk, grabe, kung ganoon, nakakahawa pala ang pagiging m*****g. Siguro dahil sa k

MIKYLA POV "Pwede ba..." reklamo ko habang nakapikit pa rin. "Give me peace... "Rest in peace." yamot kong wika. Biglang natahimik ang paligid pero, may narinig ako na mahinang pagsinghap ng ilan sa mga kasambahay. Malamang ay natakot sila sa sinabi ko. Pero, maya-maya ay naramdaman ko ang paglundo ng kama sa tabi ko. Umupo si Arif sa tabi ko. Halatang mainit ang ulo ayun na din sa tono ng boses niya. "Ano'ng pinagsasasabi mo? Lumuwag ba ang turnilyo ng utak mo o nagda-drugs ka?" galit niyang tanong sa akin. Naramdaman ko pa nga ang paghawak niya sa braso ko, pero, mabilis akong pumiksi. "Arif naman..." daing ko. "Alam mo namang gusto kong matulog eh!" yamot kong wika. Kahit na mabigat na ang talukap ng aking mga mata, dumilat pa rin ako at masama siyang tinitigan. "At isa pa, pwede bang tigilan mo na iyang ugali mong basta-basta nagpapapasok ng mga tao sa kuwarto ko?" muli kong wika. Ang lagay na ito, medyo mahina ang boses ko dahil feeling ko, dinuduyan na talaga ako