Lahat ng Kabanata ng Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: Kabanata 31 - Kabanata 40

MIKYLA POV "TEKA lang, sandali....'" tawag ko sa lalaki. Tuluyan na kaming nakalabas ng mansion. Naglalakad na kami ngaun patungo sa parking area ng mansion nang bigla kong tawagin ang attention niya. "Yes? Don't tell me na nagbago na ang isip mo?:" seryosong tanong niya sa akin. Kaagad din naman akong umiling. "Hindi, nakalimutan ko palang itanong sa iyo. Ano nga pala ang pangalan mo?" seryosong tanong ko. Kaagad naman siyang nakangisi. "Bakit, nag-aalangan ka na bang sumama sa akin? Wala ka bang tiwala sa akin?" seryosong tanong niya. "Hindi naman sa ganoon. Tsaka, anong masama kung tatanungin ko ang pangalan mo?" sagot ko din naman kaagad sa kanya. Pagkatapos noon, nagpatiuna na akong naglakad patungo sa kung saan nakaparada ang aking bigbike. "Jules....Jules ang pangalan ko. Ngayong alam mo na huwag mo akong isumbong kay Arif na ako ang tumulong sa iyo na makalabas ka ng mansion ngayong gabi." wika niya. Napahinto naman ako sa paghakbang at nakangiti siyang nilingon

MIKYLA POV “Ano ang ginagawa mo? Ano ba! Bitiwan mo nga ako!" Galit na galit kong sigaw habang walang kahirap-hirap akong pasan ni Arif sa kanyang balikat. Pakiramdam ko'y para akong isang sakong bigas na basta na lamang niya isinabit sa balikat niya. Pilit akong nagpupumiglas, sumisipa at pinupukpok ang kanyang likod gamit ang aking mga kamao, ngunit tila wala siyang balak na ibaba ako. Lalo lamang akong nainis nang mapansin ang mga taong napapahinto upang manood. Ang mga kaibigan ko naman gulat na gulat sa bilis ng pangyayari pero walang magawa. Sino ba naman ang maglakas loob na makialam kung ganitong karami ang dalang back-up nitong si Arif. Ang iba ko pang mga kasamahan sa rider nagbubulungan may ilan ding nakatingin sa amin na parang nanonood ng eksena sa pelikula. Napakahiya! Sobrang nakakahiya itong ginagawa ni Arif. Kung alam ko lang na susundan ako nito, dapat pala humiwalay na lang kami sa grupo eh. "Arif! Naririnig mo ba ako? Ibaba mo na sabi ako eh…" mu

MIKYLA POV WALA namang masama kung subukan kong lumabas, kaya pagkatapos kong makausap si Arif sa cellphone at makipagtalo ng kaunti sa kanya, tuluyan na akong naglakad palabas ng mansion at direcho sa gate. Magbabakasakali lang naman ako. Malay mo naman, baka madala ko ang mga gwardiya sa charm ko at palabasin nila ako. Ngunit hindi pa man ako nakakarating sa gate, hinarang na agad ako ng isa sa mga gwardiya. "Pasensya na po, Ma'am. Utos po ni Sir. Hindi po kayo maaaring lumabas hangga't wala siyang sinasabi," magalang nitong saad. Kaagad na naningkit ang mga mata ko sa inis. Kung ganoon, wala rin palang silbi ang maaga kong pagbangon ngayong umaga. Kahit anong pilit ko, malinaw na hindi nila ako palalabasin. "Anong oras ba uuwi ang boss ninyo?" yamot kong tanong. Gustuhin ko mang awayin itong bantay, hindi maari. Alam ko naman na ginagawa lang nila ang trabaho nila. Utos ni Arif na kailangan sundin. "Pasensya na po, Ma'am, pero hindi rin po namin alam." sagot nito.

MIKYLA POV "GIVE IT TO ME!" sigaw ni Arif. Halatang nataranta talaga ang kumag sa pag-aakalang babatuhin ko ang mahal niyang squirrel. Ang hindi niya alam, panakot ko lang naman iyon. Ano ako, baliw? Mas lalo lang namang tatakbo palayo ang squirrel kapag binato ko iyon. At imbes na paglilinis lang sa mini zoo niya ang maging parusa ko, baka kung ano pang mas mabigat na kaparusahan ang ipagawa niya sa akin. Pero in fairness, talagang natakot ang gago. Kaya naman, nang makita kong papalapit siya, agad kong ibinaba ang hawak kong tipak ng hollow blocks. "Ano ba? Give it to me, my ass! Alam mo, matagal na akong naiinis sa buhay ko! Simula noong dito mo ako pinatira, wala nang katahimikan ang buhay ko! Sinira mo na rin ang inner peace ko!" iritado kong sigaw sa kanya. Ngunit gaya ng dati, parang walang epekto sa kanya ang galit ko. Muli siyang lumapit at sa pagkakataong iyon ay tuluyan nang naagaw sa akin ang hawak kong pambato. Mas lalo tuloy sumiklab ang inis ko. Ano

MIKYLA POVDAHIL wala naman akong maitulong para mahuli ang squirrel, nagpasya na lang akong pumasok na muna sa loob ng mansionPaano ba naman kasi, sa bawat pagtawa ko, katakot-takot na galit na titig ang pinupukol ni Arif sa akin. Kung bakit naman kasi, hindi ko mapigilan ang matawa sa tuwing pumapalpak ang paghuli nila sa squirrelMInsan, nasa harap na sa ilan niyang mga tauhan pero, hindi pa rin mahawak-hawakan. Oh diba, palpak talaga! Squirrel lang, hindi mahuli-huli.Ang titikas na mga tao pero may pagka-inutil pala. hihihi!Nagpasya na lang akong bumalik ng kwarto ko at pagkapasok ko sa loob, patihaya akong nahiga sa kama habang abala ako sa kakabrowse ng aking cellphone Nakaka-bored ang ganitong sandali ng buhay, pero, ano ba ang pwedeng gawin para malibang? Kaya ang ginawa ko, nagpasya akong mag download ng mga games.Tama, games pampalipas para sa nakakabagot na oras.Pero, hindi pa man nag-iinit ang cellphone ko sa kakalaro ng games nang makatangap ako ng tawag mula kina Mo