Lahat ng Kabanata ng Sa Piling Ng Pilyong Bilyonaryo: Kabanata 21 - Kabanata 30

Ang gabi na dapat ay puno ng masarap na pagkain at asaran sa isang Japanese fusion restaurant ay biglang nilamon ng bagsik ng kalikasan. Habang nasa biyahe kami pabalik, ang kaninang ambon ay naging isang napakalakas na delubyo na tila walang balak tumigil. Ang mga windshield wiper ng sports car ni Jeriel ay halos hindi na makasabay sa bilis ng tubig na humahampas sa salamin, na parang bawat patak ay may dalang babala. "Shit, hindi ko na makita ang kalsada," mura ni Jeriel habang nakatitig nang maigi sa harap, ang mga kamay ay mahigpit ang kapit sa manibela. "Try mong dumaan sa shortcut malapit sa studio, Jeriel. Mas mataas ang area doon papunta sa condo ko," mungkahi ko, habang kinakabahan na sa bawat kidlat na gumuguhit sa madilim na langit. Ngunit pagdating namin sa intersection, tumigil ang mundo ko. Ang kalsadang dapat ay dadaanan namin ay mistulang ilog na. Ang baha ay lampas na sa tuhod, at ilang sasakyan na ang nakatirik sa gilid, kumukurap-kurap ang mga hazard lights na

Ang kadiliman sa loob ng penthouse ay hindi naman nakakatakot pero nagdudulot ito ng kakaibang kuryente sa buo kong sistema. At ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang mga kidlat na gumuguhit sa labas ng mga glass walls, panandaliang inilalantad ang anyo naming dalawa bago muling lamunin ng dilim. Nararamdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ni Jeriel habang nakayakap siya sa akin. Ang amoy ng kaniyang balat, ang init na nagmumula sa kaniyang katawan, at ang tunog ng ulan sa labas ay tila nagsasama-sama para lunurin ang huli kong katinuan. "Jeriel..." bulong ko, ang boses ko ay halos hindi marinig dahil sa panginginig. "Shan, tell me to stop," paos niyang sagot, habang ang kaniyang mga labi ay nananatiling ilang milimetro lang ang layo sa akin. "Sabihin mo ngayon na lumayo ako, at gagawin ko. Kahit mahirap, kahit masakit... gagawin ko para sa 'yo." Pero imbes na itulak siya, ang mga kamay ko ay kusa ring gumapang sa kaniyang batok. Hinila ko siya pababa, isang tahimik na pahi

Ang ingay, ang nakakasilaw na flashes ng mga camera, at ang amoy ng mamahaling pabango ay pumupuno sa buong venue ng Manila Fashion Week. Katatapos ko lang rumampa para sa isang kilalang designer at suot ko pa rin ang isang avant-garde black gown habang pabalik ako sa backstage. Sabi ni Jeriel, susunduin niya ako pagkatapos ng event para mag-dinner, kaya naman maaga akong nag-ayos para hindi niya ako hihintayin. Dahil masyadong magulo at masikip sa main dressing room, nagpasya akong maglakad patungo sa dulo ng hallway malapit sa private holding area ng mga sponsors para doon muna uminom ng tubig at mag-check ng phone. Pero bago ko pa man mahawakan ang doorknob ng dulong kwarto, napatigil ako nang marinig ang dalawang pamilyar na boses mula sa bahagyang naka-awang na pinto. Kay Damon at Roman. "Gago ka talaga, Roman! Sabi nang dahan-dahan lang sa pag-inom, mamaya madulas pa ang dila mo sa harap ng media," narinig kong asik ni Damon, ang boses niya ay bakas ang seryosong inis. Natawa

Pumasok pa rin ako sa Velvet Frames kinabukasan para sa isang biglaang meeting tungkol sa mga natitira kong local endorsements. Pilit kong ibinuhos ang buong atensyon ko sa trabaho para lang hindi ko maalala ang mukha ng lalaking sumira sa huling piraso ng tiwala ko. Pero sadyang mapaglaro ang tadhana dahil pagkababa ko sa main lounge para kumuha ng iced americano, sinalubong agad ako ng tsismis ng mga junior stylists. "Shan, nasa labas na naman si Jeriel," pabulong na balita sa akin ng head na si Ms. Isa. "Kanina pa siya roon, mga apat na oras na yata. Umulan pa naman kanina pero ayaw niyang pumasok sa loob ng sasakyan niya. Mukha siyang ewan sa labas ng gate." Napatigil ako nang bahagya, ramdam ko ang muling pagsikip ng dibdib ko, pero agad kong pinatigas ang ekspresyon ng mukha ko. "I don't care, Ms. Isa. Kung gusto niyang magbabad sa ulan, hayaan niyo siya. Just tell the guards not to let him in." Imbes na dumaan sa main lobby kung saan alam kong naghihintay ang lalaking gumawa

Bumungad sa akin ang nakatutulig na ganda ng Paris habang binabaybay ng taxi ang kalsada mula Charles de Gaulle Airport. Mula sa bintana, nakita ko ang matataas at lumang mga gusali, ang mga sidewalk café na puno ng mga taong nagkakape habang nakabalot sa makakapal na trench coat, at sa malayuan ay ang maringal na tindig ng Eiffel Tower sa ilalim ng maulap na langit ng Europa. It was Paris. Ang pangarap ng bawat modelong katulad ko. Dapat ay sumasabog ako sa tuwa ngayon. Dapat ay tinitext ko si Denise nang may kasamang sandamakmak na emojis. Pero habang nakatingin ako sa labas, may kakaibang bigat sa dibdib ko na pilit sumasabay sa takbo ng sasakyan. Heartbreak has a weird way of ruining even the most beautiful views. Sa bawat magandang sulok na nakikita ko, may bahagi ng utak ko na bumubulong: *Sana kasama ko si Jeriel.* Agad kong ipinikit ang mga mata ko at mariing kinagat ang labi ko. Stop it, Shanaia. Wala ka na sa Maynila. Huwag mo nang isipin ang lalaking ginawa ka lang pusta p