Lahat ng Kabanata ng Sa Piling Ng Pilyong Bilyonaryo: Kabanata 31 - Kabanata 40

"Magnifique! Shanaia, chin up just a bit... Asher, lean in, but maintain that soft space between you two. Perfect! Breath in... and hold!" Ang boses ni Jean-Luc ay umuusok sa excitement sa loob ng napakalawak na industrial studio sa Paris. Unang araw ng totoong photoshoot namin para sa Autumn-Winter campaign, at ang suot ko ay isang high-fashion na emerald green velvet gown habang si Asher naman ay mukhang royalty sa kaniyang black tailored tuxedo. Sa totoo lang, kinakabahan ako bago mag-umpisa ang shoot. Baka kasi hindi kami magka-chemistry o kaya naman ay maging pilit ang mga reaksyon ko dahil sa bigat na dinadala ko mula sa Maynila. Pero nagulat ako. Sobrang natural ng chemistry namin sa harap ng lens. Kapag hinahawakan niya ang bewang ko para sa isang pose, mararamdaman mo ang kaniyang pag-iingat and as if I were a fragile piece of art that he didn't want to break. "You're doing amazing, Shanaia," bulong sa akin ni Asher habang naka-pose kami para sa isang close-up shot. Ang kan

Ang Paris sa ilalim ng sikat ng araw ng tagsibol ay mukhang isang buhay na painting. Matapos ang sunod-sunod na matatagumpay na layouts para sa campaign, binigyan kami ni Jean-Luc ng isang buong araw para maging "normal na tao." At walang ibang mas magandang kasama maglakad sa cobblestone streets ng lungsod kundi si Asher. Nagsimula ang umaga namin sa isang maliit, nakatagong café sa may Le Marais. Umorder kami ng café au lait at croissants. "You have to dip it, Shanaia. Sabi ko sa ’yo, mas masarap kapag sinasawsaw ang pastry sa kape," pilit ni Asher habang pinapakita ang kaniyang French upbringing. "Ayoko nga, natutunaw 'yung croissant, nagiging dugyot tignan," natatawa kong sagot, pero sa huli ay sinubukan ko rin. Napapikit ako sa sarap. "Okay, fine. May punto ka. Masarap nga." "See? Born and raised in Paris, you have to trust my food instincts," kindat niya, ang kaniyang mga hazel na mata ay kuminang sa ilalim ng sikat ng araw. Pagkatapos magkape, dinala niya ako sa Louvre. Hin

Ang distansyang namamagitan sa amin ni Jeriel ay mabilis na naglaho habang marahas niyang binabagtas ang siksikang dance floor ng L’Arc Paris. Hindi siya tumitingin sa kaliwa o kanan; ang kaniyang mga mata ay nanatiling nakapako sa kamay ni Asher na nasa bewang ko. Bawat hakbang niya ay puno ng dambuhalang awra ng galit na tila ba handang sumunog sa buong VIP lounge. "Step back, bro. Get your hand off her," ang boses ni Jeriel ay mababa, paos mula sa mahabang biyahe, pero may talim na hindi pwedeng balewalain. Nanatiling kalmado si Asher. Bagaman nagulat sa biglaang pagsulpot ng grupo, dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang kamay sa bewang ko at humarap kay Jeriel nang may buong klase at dignidad. Inilahad niya ang kaniyang kanang kamay. "Bonjour, Monsieur. I am Asher Laurent, Shanaia’s campaign partner. And you are?" Tinitigan lang ni Jeriel ang nakalahad na kamay ni Asher nang may purong pandidiri at poot. Hindi niya ito tinanggap. Ni hindi niya binalingan ng tingin ang mukha ng F

Alas-otso pa lang ng umaga pero ang buong suite ko sa hotel ay parang tinitistis na pugad ng mga bubuyog. Katatapos ko lang mag-skin care nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto ko at pumasok si Denise na halos magkandadapa sa sahig, hawak ang kaniyang iPad na parang may dalang gintong tropeo. "BABE! OH MY GOD! GISING NA! KAKALABAS LANG NG CAMPAIGN PHOTOS!" tili niya na umalingawngaw hanggang sa banyong pinanggalingan ko. Mabilis akong lumapit sa kaniya at naupo sa gilid ng kama. Sa screen ng iPad, naka-display ang opisyal na I*******m page ng French luxury brand. Ang banner photo? Isang napakagandang layout kung saan magkatitig kami ni Asher sa ilalim ng malamig na sikat ng araw ng Paris. Suot ko ang emerald green velvet gown habang ang kaniyang kamay ay banayad na nakahawak sa aking siko. Ang lighting, ang styling, ang emosyon and it was flawless. It was art. Ngunit hindi lang ang brand ang nag-post. Halos sabay-sabay na nag-upload ang iba't ibang international fashion magazines

Hindi ko na mabilang kung ilang baso ng mamahaling alak ang dumaan sa lalamunan ko ngayong gabi, pero walang kahit isa roon ang nakapaglambot sa nanunuyot kong puso. Nakatayo ako sa harap ng malawak na glass window ng aking penthouse sa Le Meurice, nakatanaw sa kumukutitap na mga ilaw ng Eiffel Tower sa ilalim ng madilim at malamig na langit ng Paris. Sa repleksyon ng salamin, nakita ko ang sarili kong mga mata, it's my gray eyes, malamig, at palaging seryoso. Ang mga matang ito ang ginamit ko noon para takutin ang aking mga kalaban sa board room. Ang mga matang ito ang ginamit ko para paamuhin ang bawat babaeng lumalapit sa akin sa Maynila. Pero ngayon? Ang kulay-abong mga matang ito ay wala nang ibang pinapakita kundi ang purong pagkatalo, selos, at desperasyon. Selos. Isang emosyon na akala ko ay para lang sa mga mahihina at walang pera. Pero ngayon, nilalamon ako nito nang buong-buo, bawat segundo, bawat hininga. "Hindi ka pa ba matutulog, Severin? Tatlong oras na lang, sisikat