Semua Bab THE KATULONG WHO BECAME THE STEPMOTHER : Bab 71 - Bab 80

“Sa wakas...” bulong ni Natasha sa kanyang isipan habang pilit na pinipigilan ang paglawak ng kanyang ngiti. “Sa wakas, natupad na rin ang matagal kong pinangarap.” Tahimik siyang nakatayo sa harap ng entablado, hawak ang maliit na kamay ni Hannah habang nakatanaw sa daan-daang panauhing nakatingin sa kanila. Hindi niya akalaing darating ang araw na magiging sentro siya ng atensyon sa loob ng napakagarbong bulwagang iyon. Noon, hanggang pangarap lang niya ang makapasok sa mundo ng mga Villareal. Ngunit ngayon, naroon na siya. At ang higit na nagpapasaya sa kanya ay ang katotohanang si Draven mismo ang nagpakilala kay Hannah bilang kanyang anak. “Sa wakas natupad na rin ang pangarap kong mahanap, makasama at maging mayaman dahil kay Draven,” saad niya sa kanyang isipan. Ngunit ilang sandali lamang ay napunta ang kanyang tingin sa babaeng nakatayo sa kabilang panig. Si Vera. Kasama nito si Yannah. Bahagyang nawala ang kanyang ngiti. “Pero hindi ko pinangarap na karibal ko pa

Nanigas ang buong katawan ni Vera. Ngunit sa halip na magpadala sa galit, marahan siyang ngumiti. “Alam kong gusto mo akong saktan sa pamamagitan ng mga salitang iyan,” kalmadong sabi niya. “Pero hindi ako papatol sa mga walang basehang paratang.” Bahagyang kumunot ang noo ni Natasha. “Aba, ang lakas ng loob mo namang magsalita.” “Dapat lang,” sagot ni Vera. “Dahil kilala ko ang sarili ko at alam ko ang katotohanan.” Saglit na natahimik si Natasha bago muling humalakhak. “Kung gano'n, bakit hindi mo na lang sabihin kung sino ang ama ni Yannah?” “Tila napakahirap yatang banggitin ang pangalan niya.” Mahigpit na kinuyom ni Vera ang kanyang kamao. “Hindi ko kailangang ipaliwanag ang buhay ko sa'yo.” “At lalong hindi ko hahayaang bastusin mo ang anak ko.” Eksaktong sandaling iyon ay narinig nila ang mga yabag na papalapit. Pareho silang napalingon. Pababa na ng hagdan si Brooklyn habang inaayos ang manggas ng kanyang polo. Kasunod naman nito si Draven na kakalabas lang ng g

“Yaya Marie, nasaan po si Manong? Pakisabi naman po na puwede ba niya kaming ihatid sa school gamit ang sasakyan ni Brooklyn,” magalang na sabi ni Vera. Bubuka pa lamang sana ang bibig ni Yaya Marie nang biglang sumingit si Velma na kararating lang sa sala. “Sorry, Vera, pero personal driver ko si Manong. Hindi mo siya puwedeng utusan kung kailan mo gusto,” mataray nitong sabi. Sandaling tumingin si Velma kay Hannah bago muling ibinalik ang tingin kay Vera. “Mag-taxi ka na lang. Tutal, ikaw naman ang may ayaw na isabay ang anak mo kay Draven. Ano ba ang ikinatatakot mo? Dugong Villareal si Hannah, pero ikaw? Wala kang kinalaman sa dugong Villareal, kaya huwag mong asahan na lahat ng tao rito ay susunod sa gusto mo.” Nagkataong palabas na rin ng mansion sina Draven at Natasha kaya malinaw nilang narinig ang bawat salitang binitiwan ni Velma. Huminga nang malalim si Vera upang pigilan ang sarili. “Sige po. Magta-taxi na lang po kami,” mahinahon niyang sagot bago hinawakan ang kam

“Talaga bang anak sa labas ang batang ’yon?” mahinang bulong ng isang ina habang palihim na sinusulyapan sina Vera at Yannah. “Kung hindi totoo, bakit naman sasabihin ng anak ni Mr. Draven Villareal?” sagot naman ng isa pa. “Baka kaya pala nasa mansion din sila… may tinatagong sikreto.” “Ang ganda pa naman ng bata. Nakakaawa kung totoo ngang lumaki siyang may gano’ng tatak.” “Kawawa rin ang nanay. Tiyak na marami na namang manghuhusga sa kanila.” Hindi nagtagal ay pati ang ilang guro ay napapatingin na rin sa mag-ina. May ilan na nagbubulungan habang lihim na inuusisa ang kanilang pagkatao. Narinig ni Yannah ang mga salitang iyon. “Mama…” nangingilid ang luha niyang tawag habang mas humihigpit ang kapit sa kamay ni Vera. “Bakit po nila ako tinatawag na anak sa labas?” Parang sinaksak ang puso ni Vera sa tanong ng anak. Agad siyang lumuhod at marahang hinaplos ang pisngi ni Yannah. “Huwag mong pansinin ang sinasabi nila, anak. Hindi ka masamang bata at wala kang dapat ikahiya

“Pwede po ba kaming maglaro ni Yannah, Tita Vera?” inosenteng tanong ni Hannah. Huminga nang malalim si Vera bago ngumiti. “Pasensya ka na, Hannah. Kakakain lang ni Yannah. Hayaan muna nating matunawan siya para hindi sumakit ang tiyan niya. Mamaya na lang kayo maglaro, okay?” Biglang nalungkot ang mukha ni Hannah. “Pero gusto ko na po sana ngayon…” Hindi na siya sumagot pa at maya-maya’y nagsimula na siyang umiyak. “Ano’ng problema, Hannah?” nag-aalalang tanong ni Vera. Sa halip na sumagot agad, lalo pang lumakas ang iyak ng bata. Dahil dito, napalingon ang ilang magulang na nasa malapit at isa-isang lumapit. Ilang sandali pa, nagsalita si Hannah habang humihikbi. “Sorry po, Tita Vera… Akala ko po kasi gusto akong kalaro ni Yannah. Hindi ko po alam na ayaw niya pala sa akin.” Nagkatinginan ang mga magulang at nagsimulang magbulungan. “Bakit naman tatanggihan ang bata?” “Nakakaawa naman si Hannah.” Nang makita ni Vera na lalo lamang umiiyak ang bata, marahan