All Chapters of MY TINY MATCHMAKERS: Chapter 41 - Chapter 50

WINONA'S POV Summit Investors Day. The Grand Monarch Hotel was nothing short of breathtaking. Isa ito sa mga pinaka-prestihiyosong luxury hotels na pagmamay-ari ng Villarreal Group. Mula pa lang sa labas, kitang-kita na ang karangyaan nito. The towering glass building reflected the morning sunlight beautifully, habang sunod-sunod namang dumarating ang mga luxury vehicles sa grand entrance. Mayroong black sedans, European sports cars at Executive limousines. Everywhere I looked, money and power were practically written in the air. Inside, the grand ballroom had been transformed for the Investors' Summit. Crystal chandeliers illuminated the entire venue, giving everything a warm golden glow. Massive LED screens displayed the summit's theme while elegant floral arrangements decorated every table. Everything looked perfect, exactly as planned and exactly as envisioned. After months of preparation, countless meetings, and sleepless nights, everything was finally coming together.

WINONA’S POV “Ms. Sanchez, the summit is not yet over. Go check the next program.” seryosong sabi ni Rafael. Yes, imposible ang mga iniisip ko. Kailangan kong i-focus ang sarili ko sa trabaho ngayon. Humarap ako sa kanya at tumango. “Ah yes, thank you sir.” mabilis kong sagot, "I'll go there to work now." Ang totoo, lihim akong nagpasalamat sa kanya dahil binigyan niya ako ng dahilan para makaalis sa harap ni Jonathan. Kanina pa ako hindi kumportable sa presensya ng dating kasintahan. Nasusuka akong makita ito lalo nang marinig ang kayabangan nito. Hindi ko alam kung bakit minahal ko ito, siguro bulag lang ako noon sa pag ibig sa kanya kaya hindi ko nakita ang ugali nitong iyon. Kumilos na ako, ni hindi ko na pinag aksayahang tingnan pa si Jonathan, tumalikod ako agad at naglakad palayo, Natapos ang summit na mas maayos pa sa inaasahan. Walang aberya, walang delay, at lahat ng programa ay dumaloy nang perpekto mula simula hanggang dulo. Habang abala ang ibang sta

RAFAEL’S POV Tumigil ang sasakyan ko sa tapat ng condominium building. Sinulyapan ko ang passenger seat. Naroon si Winona, mahimbing na ang tulog niya. Nakaupo pa rin siya nang maayos, nakasandal sa upuan, bahagyang nakatagilid ang ulo. May ilang hibla ng buhok na tumakip sa mukha niya, mukhang payapa, mukhang wala siyang iniisip na problema. Pagod na pagod na nga siya. Tama ang desisyon kong ihatid siya. Nang umalis kami sa hotel kanina, sinubukan ko pa siyang yayain na magpahinga agad. Pero alam kong hindi siya papayag kung hindi ko siya pipilitin. At ngayon, malinaw na malinaw sa akin ang resulta. Napabuntong-hininga ako. “Stubborn,” mahina kong bulong. Sinubukan ko siyang tapikin sa balikat. “Winona.” Walang reaksyon. Muli ko siyang tinawag, mas lumapit na ako. “Winona.” He still didn’t move. I glanced at her for a moment. She was still beautiful even in her sleep. Hindi ko napigilang titigan ang mga labi niya, kanina ng magdikit ang mga labi namin, pigil na p

WINONA'S POV Nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatagos sa bahagyang nakasiwang na kurtina. Dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko at ilang segundo munang nakatitig sa kisame bago sinulyapan ang digital clock sa bedside table. Nakita kong alas sais na ng umaga. Napabuntong-hininga ako. Linggo ng araw na iyon, walang pasok sa kumpanya. Sa wakas, pakiramdam ko ay ngayon lang ulit ako nagkaroon ng pagkakataong makahinga nang maluwag matapos ang nakakapagod na mga buwan ng paghahanda para sa Investor Summit. Kahapon lamang natapos ang event. Ilang buwan din ang naging paghahanda ko, walang katapusang meetings ang na-attend-an ko, ilang gabing walang tulog dahil maya't maya ako may mga ideya para sa event at sa kabutihang-palad, naging matagumpay ang lahat. Nagbunga ang bawat pagod at puyat na ibinuhos ko roon. Napangiti ako nang bahagya habang inaalala ang naging resulta ng summit ngunit mabilis ding naglaho ang ngiti ko. Unti-unting bumalik sa isip ko ang mga nangyari ka

RAFAEL'S POV The Presidential Suite on the top floor of Villarreal Holdings building felt unusually quiet that night. Not the kind of silence I was used to. Not the comfortable silence that came after a productive day. This one felt... different, almost distracting. Pagkapasok sa loob ng suite, agad kong niluwagan ang necktie ko at inilapag ang coat sa sofa. Karaniwan, sa ganitong oras, nasa study na ako. Nagrereview ng reports, nagchecheck ng emails o naghahanda para sa meeting kinabukasan. Pero ngayong gabi? Wala akong ganang gawin ang alinman sa mga iyon. Sa halip ay nagtungo ako sa glass window. Tahimik akong nakatingin sa malayo. The city below remained busy, alive, and constantly moving forward, much like the life I used to have. Simple, predictable and controlled. But over the past few days, something had changed, and for the first time in years, I could no longer pretend otherwise. Parang may kung anong nagbago. Napabuntong-hininga ako at nagtungo sa mini bar. Nagsalin