جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทที่ 1เรือนอักษรในยามสายควรจะเงียบสงบ หากแต่บรรยากาศภายในกลับตึงเครียดราวกับมีสายลมเย็นพัดผ่านไม่หยุด ร่างกำยำของแม่ทัพเซียวหานนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลัก ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบทอดมองแผนที่และเอกสารตรงหน้า ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความครุ่นคิดเบื้องหน้าเขาคือรองแม่ทัพลี่ซูและรองแม่ทัพลี่เจียง สองพี่น้องตระกูลเจียง ผู้ติดตามเขาออกศึกมาตั้งแต่ครั้งยังเป็นเพียงนายทหารหนุ่ม พวกเขาผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน เห็นเลือด เห็นความตาย จนความหวาดกลัวกลายเป็นสิ่งไกลตัวบ้านเมืองปลอดศึกสงครามภายนอกมาเกือบห้าปีแล้ว ชัยชนะที่ได้มาด้วยเลือดเนื้อของทหารนับหมื่น ทำให้แผ่นดินสงบสุข กองทัพของเซียวหานจึงถูกเรียกกลับมาประจำเมืองหลวง ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในกำแพงวังแต่ทว่า…ศึกภายนอกสงบ ศึกภายในกลับเริ่มก่อตัวคลื่นใต้น้ำที่มองไม่เห็น กำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน“พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้วขอรับ”เสียงของลี่ซูทำลายความเงียบลง เขาก้มศีรษะเล็กน้อย พลางรายงานข่าวที่เพิ่งได้รับมา น้ำเสียงแม้จะนิ่ง แต่ก็แฝงความตึงเครียดเอาไว้อย่างปิดไม่มิดเซียวหานถอนหายใจยาว มือหนากดลงบนโต๊ะอย่างครุ่นคิด“มิน่

บทที่ 3หลังจากเดินไปบอกให้อาคิราควบคุมคนของตัวเองให้เรียบร้อย วนิดาก็ไม่คิดจะยืนอยู่ตรงนั้นแม้แต่วินาทีเดียว“กูขอออกไปสูดอากาศข้างนอกก่อนนะ” เธอหันไปบอกปราณี น้ำเสียงแม้จะพยายามนิ่ง แต่สีหน้ากลับตึงเครียดจนเห็นได้ชัดปราณีมองเพื่อนรักเพียงแวบเดียวก็เข้าใจทันที “เออ ไปเหอะ” เธอพยักหน้า “หน้ามึงตอนนี้ อยู่ต่อมีได้ฆ่าคนแน่”วนิดาแค่นหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะมันก็จริง อารมณ์ของเธอตอนนี้…ใกล้ระเบิดเต็มที แม้เรื่องแบบนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกคู่ขาของอาคิราเคยเข้ามาวุ่นวายกับเธอหลายครั้งแล้ว แต่ส่วนใหญ่ก็แค่แอบมอง แอบเหน็บแนม หรือไม่ก็พยายามเปรียบเทียบตัวเองกับเธออย่างน่ารำคาญแต่ครั้งนี้…มันต่างออกไปเพราะคำพูดของริสาพี่รักพี่คินใช่ไหมคะเพียงประโยคนั้น…ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย วนิดาเดินออกมาที่ดาดฟ้าชั้นบนของเรือ ลมทะเลยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้า กลิ่นเค็มอ่อน ๆ ช่วยให้ความอึดอัดในอกคลายลงเล็กน้อยแสงไฟจากตัวเรือทอดยาวลงสู่ผืนน้ำสีดำสนิท คลื่นกระทบตัวเรือเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงเพลงจากด้านในยังคงดังแผ่ว ๆ ห่างออกไปบรรยากาศเงียบลง เหมือนโลกทั้งใบเหลือเพียงเธอคนเดียววนิดาทิ้งตัวพิงราวเรือ ป

บทที่ 5วนิดาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพเพดานไม้แกะสลักปรากฏตรงหน้า กลิ่นยาจีนจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงผ้าสีอ่อนเสียดสีกันเบา ๆ ดังอยู่ใกล้หูความทรงจำก่อนหน้าค่อย ๆ ไหลกลับเข้ามาน้ำทะเล…ความเย็น…ความมืด…และการขาดอากาศหายใจ เธอควรจะตายไปแล้วแต่ตอนนี้กลับยังมีชีวิตอยู่ และไม่ใช่ในร่างของตัวเอง ความคิดนั้นทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที“คิน…” เสียงแหบแห้งหลุดออกจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว “คินอยู่ไหน…”คำถามนั้นทำให้สาวใช้สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงชะงักไปพร้อมกันอี้เจียงกับม่านม่านหันมามองหน้ากันอย่างงุนงง ก่อนจะหันกลับมามองนายหญิงของตน“ฮูหยิน…เมื่อครู่ท่านเรียกผู้ใดหรือเจ้าคะ”วนิดาขมวดคิ้วเล็กน้อย “คินไง” เธอตอบอย่างหงุดหงิด “ก็ผู้ชายที่บอกว่าจะผ่าท้องฉันไงล่ะ!”ไอ้บ้าคิน…แทนที่จะอยู่รออธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น พอฟื้นขึ้นมา ดันหายหัวไปเฉย ทิ้งเธอไว้กับสถานการณ์บ้า ๆ นี่คนเดียวอี้เจียงกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเล“ท่านแม่ทัพเซียว…หรือเจ้าคะ”“แม่ทัพ?” วนิดาทวนคำม่านม่านพยักหน้า “เจ้าค่ะ แม่ทัพเซียว”คำตอบนั้นทำให้เธอนิ่งอึ้งไป ภาพของบุรุษที่ช่วยเธอขึ้นจากน้ำผุดขึ้นมาในหัวทันที

บทที่ 7แม่ทัพหนุ่มนั่งนิ่งอยู่ภายในเรือนอักษร บรรยากาศโดยรอบเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านชายคาเบา ๆ และเสียงกระดาษในมือที่ถูกคลี่ออกช้า ๆแววตาของเซียวหานมืดครึ้มท่าทางเคร่งเครียดกว่าทุกวันรายงานลับในมือเขาถูกอ่านซ้ำไปมาแต่ยิ่งอ่านสีหน้าก็ยิ่งหนักอึ้ง“อ๋องแปด…” เขาพึมพำเบา ๆ ข้อมูลที่สายลับส่งกลับมานั้นชัดเจนขึ้นทุกวันการซ่องสุมกำลังพล การเคลื่อนไหวที่ไม่ปกติ เครือข่ายที่ค่อย ๆ ขยายตัวในเงามืดและเบื้องหลังทั้งหมดนั้นมีชื่อของราชครูปรากฏอยู่เสมอ มือขวาที่อ๋องแปดไว้วางใจที่สุดและในเวลาเดียวกัน ก็เป็นบิดาของภรรยาเขาเซียวหานวางรายงานลงช้า ๆ ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะ สายตาหรี่ลงเล็กน้อย“ในเมื่อเป็นเช่นนี้…” เขาคิดในใจ “ทุกอย่างก็เชื่อมโยงกันหมดแล้ว”ฮูหยินเอกของราชครูคือบุตรสาวคนโตของอ๋องแปด สายสัมพันธ์นี้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าสิ่งใดแล้วอู่เหมยหลินในฐานะบุตรสาวของราชครูจะไม่ใช่หมากในกระดานนี้ได้อย่างไรภาพของเด็กสาวที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นร่ำร้องจะขอแต่งงานกับเขา เพียงเพราะเห็นหน้าแค่ครั้งเดียวบนถนน ย้อนกลับมาในความคิดเซียวหานแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ เย็นชาและเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

บทที่ 9วนิดาโอบกอดทารกน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน ร่างเล็กอุ่นนุ่มแนบอก กลิ่นน้ำนมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาแตะปลายจมูก นางไม่เคยคิดไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการ ว่าสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เพียงเท่านี้จะสามารถทำให้นาง…ตกหลุมรักได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบหัวใจที่เคยแข็งกระด้างเพราะโลกอีกใบ เพราะการเอาตัวรอด เพราะการไม่ไว้ใจใคร กลับอ่อนยวบลงอย่างน่าประหลาด เพียงแค่เด็กคนนี้ขยับนิ้วเล็ก ๆ เพียงแค่เสียงหายใจแผ่วเบา ก็ทำให้ความรู้สึกบางอย่างพองโตขึ้นในอก“ตัวเล็ก…” นางพึมพำเบา ๆ ปลายนิ้วแตะแก้มอ่อนนุ่มของทารกอย่างระมัดระวัง กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอออกแรงมากไป“เจ้าออกมาจากท้องข้าได้อย่างไรกันนะ…”คำถามนั้นไม่มีคำตอบ แต่สายตาที่มองลงไป เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่แม้แต่นางเองยังแปลกใจอี้เจียงกับม่านม่านที่ยืนอยู่ไม่ไกลแอบยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ“ฮูหยิน…”ม่านม่านเอ่ยเสียงเบา“คุณชายน้อยแข็งแรงมากเจ้าค่ะ”“เจ้าค่ะ” อี้เจียงเสริม “ร้องเสียงดังดีนัก”วนิดายิ้มมุมปากเล็กน้อยสายตายังไม่ละจากเด็กในอ้อมแขน“ดีแล้ว…” นางตอบเบา ๆในใจกลับคิดไปอีกทาง อย่างน้อยชีวิตนี้ก็ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความสูญเสียทั้งหมดยังมีบางอย่าง…ที่เป็นของนางจริ