All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วที่บุตรชายเขาลืมตาดูโลก เขายังไม่ได้อุ้มเลยสักครั้ง ทุกเช้าเข้ามากินข้าวที่เรือนของฮูหยินก่อนออกไปค่ายทหาร แต่นางก็ไม่แม้แต่จะให้เขาอุ้ม อ้างสารพัด อาจเป็นเพราะตอนที่จะจมน้ำเขาบอกจะผ่าลูกนางออกจากท้อง นางจึงกลัวเขาจะพรากแม่พรากลูกเลยไม่ให้เขาอุ้มเขาเรียกให้นางออกมาคุยชานหน้าเรือนเพราะเห็นว่าลูกหลับแล้ว“เจ้าคิดจะทำอะไร” นี่คืออีกเรื่องที่เขาสงสัย สิ่งที่นางให้สาวใช้ไปทำ ใช่ว่าเขาไม่รู้ การตุนเสบียงเข้าจวนแม่ทัพ เท่านี้ก็รู้อยู่แล้วว่าอู่เหมยหลินรู้ว่าอ๋องแปดจะกบฏ แต่ที่เขาติดใจและสงสัยคือนางซื้อเรือนใหม่ทำไม“ถ้าจะมาหาเรื่องกันอย่ามา ข้าบอกท่านแม่ทัพแล้วว่าแค่เลี้ยงลูกก็เหนื่อยแล้ว ให้มาตีฝีปากกับท่านข้าปวดประสาท”นี่ก็อีก นางเอาแต่เรียก แม่ทัพ ๆ ทั้งที่พอแต่งงานนางก็เรียกเขาท่านพี่ตลอด และจะให้เขาบอกให้นางเรียกท่านพี่ ไม่มีทาง จะเรียกแม่ทัพก็เชิญเขาพรูลมหายใจออกมา ลืมไปว่านางไม่ได้หัวอ่อนอย่างแต่ก่อน ไม่ชอบอะไรไม่พอใจสิ่งใจ นางพร้อมจะพูดในสิ่งที่ตนเองรู้สึก”เจ้าซื้อเรือนนอกเมืองทำไม”เหมยหลินตาโต ไม่คิดว่าเขาจะจับตาดูสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ของนาง“ยอมรับแล้วส

บทที่ 23หลังออกจากเรือนของฮูหยินเอกเซียวหานไม่ได้กลับไปยังห้องทำงานของตนทันที ฝีเท้าหนักแน่นของเขาก้าวผ่านระเบียงยาวของจวนแม่ทัพใบหน้าคมเข้มเคร่งขรึมแววตาลึกเหมือนกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดคำพูดของนางยังคงก้องอยู่ในหัวข้าและลูกทำผิดอะไร…เขาหยุดเดินกะทันหันมือกำแน่นเล็กน้อยก่อนจะคลายออกช้า ๆ“คนโง่…”เขาพึมพำเสียงต่ำแต่แฝงความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากยอมรับจากนั้นเขาก็หันไปทางเรือนบัญชาการ“ไปเรียกสองรองแม่ทัพมาพบข้าเดี๋ยวนี้”คำสั่งสั้นเฉียบขาดทหารยามรีบก้มศีรษะรับคำ“ขอรับ!”ไม่นานนักภายในห้องบัญชาการรองแม่ทัพทั้งสองก็มาถึง คนหนึ่งเป็นบุรุษวัยกลางคน ใบหน้าสงบสุขุม อีกคนอายุน้อยกว่า แต่แววตาคมกริบ ทั้งสองก้มศีรษะคารวะ“ท่านแม่ทัพ”เซียวหานนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ นิ้วเคาะเบา ๆ บนผิวโต๊ะ สายตามองแผนที่เมืองหลวงที่คลี่อยู่ตรงหน้า“แผนการ…” เขาเอ่ยขึ้นช้า ๆ “คงต้องปรับเปลี่ยน”คำพูดนั้นทำให้รองแม่ทัพทั้งสองสบตากันเล็กน้อย“เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ”ผู้เป็นรองแม่ทัพผู้ใหญ่ทั้งสองเอ่ยถามเซียวหานเงยหน้าขึ้น แววตาเย็นลง“ราชครู…” เขาพูด “กับอ๋องแปด”เพียงสองชื่อนี้ก็เพียงพอให้บรรยากาศใน

บทที่ 25ตั้งแต่วันที่เซียวหานเริ่มเข้าออกเรือนของฮูหยินทุกมื้ออาหาร“เพล้ง!”เสียงถ้วยชากระแทกพื้นแตกกระจาย เซียวเจินยืนหอบหายใจอยู่กลางเรือน สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ“เป็นไปไม่ได้…”นางกัดฟันแน่น มือกำเข้าหากันจนสั่น “ญาติผู้พี่จะไปกินข้าวที่เรือนนางทุกวันได้อย่างไร!”เสียงของนางแหลมขึ้นโดยไม่รู้ตัว สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นมองตั้งแต่เช้านี่เป็นถ้วยที่สามแล้วที่ถูกขว้างทิ้ง“คุณหนู…” สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยเสียงเบา “ท่านใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ…”“ใจเย็น?” เซียวเจินหัวเราะ เสียงแหลมแต่ไร้ความยินดี “เจ้าจะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร! ทำไมวันนั้น…นางไม่ตาย ๆ ไปเสีย”นางหมุนตัวกลับไปมาดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“นังจิ้งจอกอย่างอู่เหมยหลิน…”คำพูดหลุดออกมาจากริมฝีปากอย่างไม่ปิดบัง“ข้าคิดไว้ไม่ผิดจริง ๆ”นางยกยิ้มแต่แววตาเย็นเยียบ“มันต้องใช้ลูก…มัดใจญาติผู้พี่แน่”คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน“ก็แน่ล่ะ…” นางพึมพำต่อ “ได้บุตรชายทั้งคน” น้ำเสียงเริ่มแผ่วลงแต่ยิ่งน่ากลัว “ไม่ว่าใคร ๆ ก็ต้องให้ความสำคัญ…”คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในความคิดของเซียวเจิน ไม่ใช่เพราะนาง

บทที่ 27น้ำเสียงของอู่เหมยหลินยังคงเรียบเฉย ไม่เร่งร้อน แต่กลับกดดันจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้งเซียวเจินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด“พี่หญิง…ข้าอิ่มแล้ว”คำตอบนั้นเบาราวกับลม แต่กลับทำให้มุมปากของเหมยหลินยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นโดยไม่ถึงดวงตา“อิ่มแล้วหรือ…” นางทวนคำช้า ๆ เหมือนกำลังครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ก็ดี”คำตอบสั้น ๆ ทำให้เซียวเจินเผลอถอนหายใจอย่างโล่งอก นางคิดจะฉวยจังหวะนี้ลุกขึ้นขอตัวกลับ“เช่นนั้นข้าขอตัว”แต่ยังไม่ทันได้พูดจบ เหมยหลินก็ขยับมือเพียงเล็กน้อย เป็นสัญญาณม่านม่านที่ยืนอยู่ด้านข้างก้าวเข้ามาทันที มือหยาบจับแขนของเซียวเจินทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบิดไขว้ไปด้านหลังอย่างแรง“อ๊ะ!” เสียงร้องหลุดออกมาด้วยความตกใจ “พี่หญิง…ท่านจะทำอะไร!”ความสุภาพที่เคยมีหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตื่นตระหนก เซียวเจินพยายามดิ้น แต่แรงของสาวใช้กลับแน่นหนาเกินไป อี้เจียงก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ดวงตาเย็นชาไร้ความเมตตา นางยื่นมือไปบีบกรอบหน้าของเซียวเจินแน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้น นิ้วมือกดลงบนแก้มทั้งสองข้างจนเจ็บ“อ้าปาก” น้ำเสีย

บทที่ 29กลิ่นยาสมุนไพรจาง ๆ ยังลอยอวลอยู่ภายในเรือนแสงแดดยามบ่ายสาดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาอย่างนุ่มนวล ตกกระทบลงบนเปลไม้เล็ก ๆ ที่ถูกตั้งไว้ข้างเตียงทารกน้อยนอนหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ สงบราวกับไม่รับรู้ถึงความตึงเครียดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตของผู้ใหญ่รอบตัว เหมยหลินนั่งอยู่ข้างเตียง สายตามองลูกไม่กะพริบนิ้วเรียวลูบผ้าห่มเบา ๆ ท่าทีระวัง ราวกับกลัวว่าการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจะทำให้เขาตื่นแต่ในความเงียบสงบนั้น ความคิดของนางกลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อย“หย่า…”คำพูดของตัวเองยังคงก้องอยู่ในหัว นางรู้ดีว่าคำขอนั้น ไม่ใช่เรื่องเล็ก และไม่ใช่สิ่งที่เซียวหานจะตัดสินใจได้ง่าย ๆแต่นางไม่มีทางเลือก“ฮูหยิน…” เสียงของม่านม่านดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลังเหมยหลินไม่หันไป เพียงเอ่ยตอบ“ว่าอย่างไร”“อี้เจียงกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” คำพูดนั้นทำให้เหมยหลินขยับเล็กน้อย“ให้เข้ามา”ไม่นาน อี้เจียงก็เดินเข้ามานางก้มศีรษะคารวะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แววตาจริงจัง“ฮูหยินเรื่องแม่นางเซียวเจิน…ท่านแม่ทัพไม่ต่อว่าเลยสักคำเจ้าค่ะ ส่วนช่วงที่กำแพงเมื่อวันนี้มีความเคลื่อนไหวเพิ่มขึ้นเจ้าค่ะ”เหมยหลินหรี่ตาลงเล็กน้อย สั