Todos los capítulos de ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 10เช้าวันถัดมา เรือนนอนของฮูหยินแม่ทัพเซียวที่ควรจะเงียบสงบหลังคืนอันเหน็ดเหนื่อยกลับมีแขกไม่ได้รับเชิญม่านบางถูกเลิกขึ้นเบา ๆ เสียงฝีเท้าแผ่วเบา และกลิ่นหอมของเครื่องหอมชั้นดีที่ไม่คุ้นเคย อู่เหมยหลินยังไม่ลืมตา แต่สติกลับตื่นเต็มที่ นางเอียงหูเล็กน้อย รับฟังเสียงกระซิบของสาวใช้ทั้งสองที่ยืนอยู่ด้านข้าง“ท่านราชครูมา…” เสียงของม่านม่านสั่นเล็กน้อย “พร้อมฮูหยินอู่…”อี้เจียงกลืนน้ำลาย “มาแต่เช้าเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่…”เหมยหลินยังคงหลับตา แต่ในใจตื่นเต็มที่ราชครูอู่…บิดาของเจ้าของร่างนี้และต้นตอของปัญหาหลายอย่างที่นางเพิ่งรับรู้ไม่นานนักเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังใกล้เข้ามาก่อนจะหยุดลงไม่ไกลจากเตียง“ยังไม่ตื่นหรือ” เสียงชายวัยกลางคนดังขึ้นนิ่ง เรียบแต่แฝงอำนาจ“เพิ่งคลอดเมื่อคืน คงอ่อนเพลีย” เสียงสตรีอีกคนตอบ น้ำเสียงอ่อนโยน แต่กลับเย็นลึกอย่างประหลาดเหมยหลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น อย่างช้า ๆเหมือนเพิ่งตื่น สายตาเลื่อนมองไปยังคนทั้งสองชายวัยกลางคนในชุดขุนนางสีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยการคำนวณข้างกายสตรีในชุดหรูหรา ท่าทางสง่างามแต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับทำให้รู้สึกไม่สบา

บทที่ 12เซียวหานไม่แปลกใจ ที่เห็นฮูหยินของตนมานั่งอยู่ที่โต๊ะมื้อกลางวันแสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านช่องหน้าต่างกระทบโต๊ะไม้เนื้อดี อาหารถูกจัดวางอย่างประณีต กลิ่นหอมลอยอวลในอากาศ แต่บรรยากาศกลับไม่อบอุ่นอย่างที่ควรจะเป็นเขาเพียงปรายตามองนางครู่หนึ่งก่อนจะนั่งลงตรงข้ามอย่างสงบนิ่ง ราชครูมาเยี่ยมตั้งแต่เช้าตรู่ เรื่องนั้นเขารู้ และพอถึงยามนี้ นางก็ปรากฏตัวที่นี่ มันจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยหากจะเดาก็คงหนีไม่พ้น เรื่อง งานเลี้ยง ในเย็นวันนี้ เขายกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบช้า ๆ ยังไม่ทันที่อู่เหมยหลินจะเอ่ยอะไร เสียงของเขาก็ดังขึ้นก่อน“อย่าคิดเปลี่ยนใจข้า” น้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจน ไม่มีพื้นที่ให้ต่อรอง เหมยหลินชะงักเล็กน้อย คิ้วเลิกขึ้นนิด ๆ แต่ยังไม่ทันได้พูด เขาก็พูดต่อ“ข้าบอกไม่ไปคือไม่ไป” คำพูดหนักแน่นราวกับตัดบทตั้งแต่ต้น เซียวหานวางถ้วยชาลงสายตาคมมองตรงมาที่นาง “งานเลี้ยงบ้าบออะไรของบิดาเจ้านั่น”น้ำเสียงแฝงความดูแคลนอย่างไม่ปิดบังในแววตา มีเพียงความเย็นชาเหมยหลินนั่งนิ่ง ฟัง โดยไม่แทรกเหมือนกำลังดูละครฉากหนึ่ง ที่ตนเอง ไม่จำเป็นต้องแสดง นางนั่งคิดแทบตายว่าจะหาคำพูดอะไรมากล่อมคนตรงหน้า“ก

บทที่ 14งานเลี้ยงที่จวนราชครู ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมฐานะโคมไฟแดงถูกแขวนเรียงรายทั่วลานกว้าง แสงไฟส่องสะท้อนเครื่องประดับทองบนเสื้อผ้าของแขกเหยื่อผู้มีเกียรติจนระยิบระยับ เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบา ๆ ผสานเสียงหัวเราะสนทนาดูผิวเผินทุกอย่างสมบูรณ์แบบแต่สำหรับเจ้าของงานอย่างราชครูอู่ บรรยากาศเหล่านี้กลับน่ารำคาญยิ่งนัก สายตาคมกวาดมองไปยังประตูทางเข้าเป็นระยะ เหมือนกำลังรอใครบางคนคนที่ควรจะมาแต่ยังไม่มาหรืออาจจะไม่มาแล้วเวลาผ่านไปทีละน้อยแขกทยอยเข้ามาครบแต่คนที่เขาต้องการให้ปรากฏตัวกลับไร้เงามือที่ถือจอกสุราของราชครูอู่กระชับแน่นขึ้นเส้นเลือดปูดขึ้นเล็กน้อยความไม่พอใจเริ่มปะทุ“ไม่มางั้นหรือ…” อ๋องแปดเอ่ยถาม งานจนจะเลิกแล้ว คนที่เขารอคอยยังไม่มาเสียที เขาพึมพำเบา ๆดวงตาหรี่ลง เพียงเท่านี้เขาก็เดาได้ทันที“บุตรสาวข้าน้อย…” เสียงในใจเย็นเฉียบ “กล่อมสามีไม่สำเร็จ” ราชครูอู่ยอมรับในที่สุดคำสรุปนั้นชัดเจนและทำให้ความโกรธในอกพุ่งขึ้นทันที“ไหนเจ้าบอกว่านางหัวอ่อนและเชื่อฟังทุกอย่างที่เจ้าสั่ง เจ้ามั่นอกมั่นใจว่างานนี้แม่ทัพเซียวต้องยอมมาเพราะหลงบุตรสาวของเจ้า” พูดจบก็สบัดหน้าเดินหนีไปอีก

บทที่ 16“พี่หญิง!”เสียงเรียกใสแจ๋วดังขึ้นทันทีที่ร่างสูงของเซียวหานพ้นเรือนไปราวกับเจ้าของเสียงเฝ้ารอจังหวะนั้นอยู่ก่อนแล้ว ม่านหน้าประตูถูกเปิดออกสตรีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ท่าทางคล่องแคล่ว ใบหน้าสดใส งดงามในแบบอ่อนหวาน ดวงตาเป็นประกายแต่ในแววลึกกลับมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่นางคือ…ทันทีที่เห็นนาง ม่านม่านรีบก้มตัวลงมาใกล้หูของนายหญิง กระซิบเบา ๆ“ฮูหยิน…นางคือเซียวเจินเจ้าค่ะ”“อ๋อ…” เหมยหลินพยักหน้าเบา ๆ สายตายังคงนิ่ง ว่าที่ฮูหยินรองจวนแม่ทัพเซียว…คำพูดในใจ เรียบง่ายไร้ซึ่งความหึงหวง ก็น่ะอาคิราควงผู้หญิงมาตั้งแต่แตกหนุ่มยันเข้าเลขสาม เรื่องกระทบกระเทียบกับสตรีที่อยากได้คู่หมั้นของหมวยเล็ก หากเป็นมวยก็เรียกได้ว่าเจนสนาม ว่าไปแล้วรอร่างกายกลับมาแข็งแรงสงสัยต้องลุกขึ้นมาออกกำลังเสียหน่อย ซ้อมหมัดมวยก่อนที่จะลืมเหมยหลินมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังเซียวเจินเองก็ไม่รอช้า รีบเดินเข้ามาใกล้ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“พี่หญิง! ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” น้ำเสียงหวาน เต็มไปด้วยความห่วงใย ราวกับสนิทสนมกันมานาน หากเป็นเมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมคงดีใจ รีบลุกขึ้นต้อนรับ พูดคุยอย่างอบอุ่น

บทที่ 18เรื่องราวใหม่เหมือนม่านหมอกที่ค่อย ๆ ถูกเปิดออกทีละชั้น ทำให้อู่เหมยหลิน…เริ่มมองเห็นความจริงบางอย่างได้ชัดเจนขึ้นก่อนหน้านี้ นางเพียงรับรู้ว่าโลกใบนี้เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เต็มไปด้วยความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนแต่ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองยืนอยู่ตรงจุดใดกันแน่ จนกระทั่งคำพูดไม่กี่ประโยคของเซียวหานในวันก่อน ทำให้ทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยงกันนางนั่งอยู่ข้างเตียงไม้อุ้มบุตรชายไว้แนบอกมือเล็ก ๆ ของเด็กน้อยกำชายเสื้อนางแน่นเหมือนยึดเหนี่ยวสิ่งเดียวที่เขารู้จักสายตาของเหมยหลินทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ความคิดกลับล่องลอยไปไกล“บิดาของฮูหยินอู่…” นางพึมพำเบา ๆ “คืออ๋องแปด” ข้อมูลนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เป็นสิ่งที่นางเพิ่งเข้าใจอย่างแท้จริงหากนับตามสายเลือดอู่เหมยหลิน ควรจะเป็นหลานสาวของอ๋องแปด เป็นเชื้อพระวงศ์ มีสถานะสูงส่ง แต่ความจริงกลับไม่ใช่“ข้าไม่ใช่…” นางยิ้มบางรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน “หลานแท้ ๆ ของเขา”ความจริงที่อี้เจียงเล่าให้ฟังยังคงชัดเจนในความทรงจำนางเป็นบุตรสาวของราชครูอู่เกิดจากสตรีอีกคนแล้วถูกนำมาให้ฮูหยินอู่เลี้ยง เพื่อปิดบังบางอย่าง เพื่อรักษาภาพลักษณ์บางอย่าง ห