All Chapters of พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ: Chapter 1 - Chapter 10

ใครอยากให้เกิดเฮริคที่ไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยร้องถาม โดยที่ตัวเองเกือบหัวคะมำไปด้านหน้า เกือบเสียบไปตรงกลางระหว่างเบาะ ดันตัวเองให้กลับมานั่งจุดเดิมที่เลื่อนออกไป ก่อนจะขยับเสื้อสูทราคาแพงเข้าที่ ใบหน้าฉงนคิ้วหนาผูกปมจนนูนสูง “เฮ้ย...! แย่แล้ว...”“อะไร?!” เฮริคถามซ้ำ เมื่อเมลสันยังคงอุทานออกมาโดยไม่บอกกล่าวอะไรออกมาเสียทีเมลสันยังคงอ่ำๆอึ่งๆ หน้าซีดเหงื่อแตกซิบๆ กับการละสายตาจากท้องถนน ไม่กี่วินาทีก่อนจะหันกลับมาอีกครั้ง ก็เห็นร่างของใครคนหนึ่งในระยะกระชั้นชิด พร้อมเสียงกระแทก ในจังหวะที่เขาแตะเบรกให้รถหยุดอย่างกะทันหัน “ไม่น่าเล้ย!”เมลสันเริ่มสบถออกมาอีกครั้ง และนั้นทำให้คนที่นั่งอยู่เบาะหลังเริ่มหมดความอดทนกับการรอคอยคำตอบ“หากนายไม่ตอบฉันมาอีกคำเดียว ฉันเตะนายแน่ ตกลงเกิดอะไรขึ้น?!”“เอ่อ สงสัยชนใครเข้าแล้วล่ะ...” เมลสันหันมารายงาน ใบหน้าจืดเจือน“หือ...ลงไปดูหน่อยสิว่าเป็นอะไรหรือเปล่า!!” เฮริคสั่งทันที พร้อมโน้มตัวไปด้านหน้าเพื่อดูเหตุการณ์ แต่ก็มองเห็นไม่ถนัด จึงตัดสินใจ เปิดประตู ลงไปดูเมลสันรีบเปิดไฟกระพริบฉุกเฉิน เพื่อเป็นสัญญาณเตือนให้รถคันอื่นๆ

สายตาคมเชือดเฉือนต่างไม่ยอมกัน ก่อนจะหันไปสั่งอีกคนอย่างกลั้นอารมณ์ไว้ขีดสุด “เมลสัน จัดการโทร.ให้มิกซ์มารับ ฉันต้องทิ้งนายไว้ที่นี่ จัดการเช็คข้อมูลผู้หญิงคนนี้ไว้ให้ดี ไม่เช่นนั้นฉันจะถือว่านายไม่ทำตามคำสั่งฉัน”เมลสันที่โดนเปลี่ยนคำสั่ง หน้าเหวอพอๆ กับคนที่กำลังโดนข้อหาทั้งที่ไม่รู้ว่าเธอได้ทำอะไรลงไป“นายๆ/ ว้าย!” คนโดนรับงานใหม่ ร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมกับเสียงหวานแหลม เมื่ออยู่ๆ รางของเธอ ก็ถูกเหวี่ยงไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของอีกคน โดยที่ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ทันตั้งตัว“จัดการซะ แล้วฉันจะรอฟัง” เสียงเหี้ยมเอ่ยย้ำ พร้อมเดินอ้อมไปอีกฝั่งอย่างไม่ใส่ใจอาการมึนงงมองท้ายรถเมอร์ซิเดสเบนซ์คันหรูเคลื่อนออกไปด้วยความเร็วเมื่อถนนโล่งเหมือนเป็นใจเมลสันค่อยๆ ดันร่างบางสมส่วนที่ยังอยู่ในอาการตกใจค้าง ออกห่างจากอกของตนเองอย่างแผ่วเบา พร้อมเอ่ยขึ้นว่า “เอ่อ... ผมขอโทษด้วยนะครับ” เพราะเขารู้ดีว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สาวสวยผู้นี้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก “บ้าที่สุด!” เธอสะบัดเสียงใส่ โดยไม่ได้ตั้งใจต่อว่าชายหนุ่มร่างโต ที่ยื่นทำหน้าบุเลี่ยนอยู่ตรงนี้...นาร์ซิสซัสคลับ ไนต์คลับสุดหรูมีระดับ เปิดให้บ

มัดคนด้วยเงินลิ้นหนากระทุ้งแก้มของตนเองเพื่อผ่อนคลายความปวด “เธอกล้ามาก ไม่รับข้อเสนอไม่ว่าแต่กล้าตบหน้าฉัน ผู้หญิงอย่างเธอมันมีค่าเท่าไหร่กันเชียว หากเทียบกับราคาของของฉัน ค่าตัวในแต่ละครั้งคงไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่น หรือไม่ถึงหมื่นด้วยซ้ำ”“หยุด! หยุดพูดดูถูกผู้หญิง ผู้หญิงความคิดมันไม่เหมือนกัน และความต้องการก็ต่างกัน อย่าเห็นว่าผู้หญิงที่ขัดสนเรื่องเงิน แล้วจะขายร่างกายกันทุกคน เพราะหนึ่งในนั้นไม่ใช่ฉันแน่นอน คุณเฮริค” ใบหน้าแดงเรื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทั้งโกรธ ทั้งแค้น จนอยากกรีดร้องให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ว่าการดูถูกคนอื่นมันสร้างความปวดร้าวและเสียความรู้สึกแค่ไหน...คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจกับคำเรียกชื่อตนเอง หล่อนชั่งจดชั่งจำดีแท้... “หึ รู้จักชื่อก็ดีแล้วและเธอจะได้รู้ว่าผู้ชายที่ซื้อตัวเธอคืนนี้ชื่ออะไร เพราะคืนต่อๆ ไปเขาคงไม่มีสิทธิ์ได้เข้าใกล้ฉันอีกแล้ว”คำพูดและการกระทำไร้การรักษาน้ำใจของผู้ชายตรงหน้า เหมือนโลกทั้งโลกบีบให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไร้หนทางหลีกหนี ริมฝีปากบางอ้าค้าง ลิ้นชาคล้ายเป็นอัมพาต คำสรุปที่เธอไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น“ใครบอกว่าฉันจะขายตัวฉันใ

ไม่เกี่ยวก็ต้องเกี่ยวเฮริคกันฟันกรอด รู้ตัวว่าถูกเพื่อนต้อนให้จนมุม แต่คนอย่างเขามีหรือจะยอม มาเฟียอย่างเขาศัตรูมีตรงหน้านับสิบก็สู้แค่ตาย แต่สำหรับเรื่องอยากเอาชนะผู้หญิงคนนี้ มันไม่ยากเกินอุบายของเขาหรอก!“นี่นายจะมาทะเลาะ แทนผู้หญิงของนายหรือไง?” น้ำเสียงขุ่นเคือง จ้องหน้าเพื่อนรักแล้วเหลือบมองใบหน้าหวาน ก่อนจะแสยะยิ้มน่าเกลียดเมื่อสาวสวยก็มองเขาอยู่แล้วเช่นกัน“เปล่า แค่ต้องการรู้ความจริงว่าเรื่องของเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”“หึ นึกว่านายอยากมีปัญหา บอกไว้ก่อนว่าแม้แต่นาย ก็มาล้มความคิดกันไม่ได้!”คำพูดเด็ดขาดนั้น ทำให้คนที่ได้ยินใจหล่นตุ๊บ ผู้ชายคนนี้ไม่ฟังใครแม้แต่เพื่อนรัก! มนัสเหลือบมองเสี้ยวหน้าหวาน ก่อนจะหันมองใบหน้าคมสันหล่อบาดตาของคนพูด แล้วผ่อนลมหายใจออกมาอย่างปลงตก ความคิดเอาน้ำเย็นเข้าลูบจึงเกิดขึ้น เพราะเขารู้ดีหากแต่ดึงดันโต้เถียงออกไปมีแต่จะรั้งให้เรื่องบานปลาย ‘น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือขวาง’ สุภาษิตนี้ยังใช้ได้ดีอยู่ สำหรับบางคนที่ไม่อยากมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นเกินแก้ไข“กันขอ...” เหลือบไปมองใบหน้าหวานอีกครั้ง แล้วเอ่ยขึ้น “ให้กันมีส่วนร่วมในการตัดสินใจแทนรติกาลด้วย”มาเฟี

ช่วยเท่าที่ไหวร่างบางถูกช้อนอุ้มขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่หล่อนไม่ทันตั้งตัว “คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี่นะ” จะวี้ดว้าย ก็อายผู้คน รติกาลจึงลดระดับน้ำเสียงให้แผ่วลง พร้อมกับดิ้นเพื่อให้หลุดจากวงแขนหนา หากแต่พอขยับมากไป ข้อเท้าก็เจ็บแปลบ จนน้ำตาเล็ด“เท้าเคล็ด อย่าฝืนเดินต่อเลยครับ” มนัสบอกด้วยความเป็นห่วง ตากลมใสที่เต็มไปด้วยความกังวลจ้องตอบ หากแต่รติกาลสัมผัสได้ว่าการกระทำของเขาจริงจังและใส่ใจอาการของเธอมากกว่าคิดฉวยโอกาสกับเธอ “ไม่เป็นไร คุณปล่อยฉันลงก่อนเถอะ อายเขา” เสียงแผ่วเบาหากแต่หนักแน่น แต่กระนั้นอีกฝ่ายหาได้ใส่ใจ ยิ้มหน้าตายตอบกลับมา“หากคิดว่าผมอุ้มคุณ แล้วอายชาวบ้าน ผมว่า คุณเปลี่ยนจากทำตัวเป็นท่อนไม้ แล้วทำตัวตามสบายผมจะได้อุ้มคุณสะดวกไปถึงรถไวๆจะดีกว่านะครับ” เขาบอกพร้อมรอยยิ้มขำรติกาลเหลือบตามองคนพูด หน้างอ ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน เธออยากเถียง แต่ก็ไม่อาจอ้าปากเถียงออกไปได้ เขาเลยส่งยิ้มทางสายตาและคำพูดเป็นการยืนยันอีกครั้งสุดท้ายสาวสวยวัยใกล้ 20 ปี ที่ทำงานจนตัวเป็นเกลียวส่งตัวเองเรียนภาคค่ำเสาร์-อาทิตย์ จันทร์ถึงศุกร์ต้องทำงาน ก็นั่งหน้ามุ่ยอยู่หน้าห้องตรวจ