All Chapters of พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ: Chapter 31 - Chapter 40

ประจักษ์ต่อสายตาตากลมโตค้อนชายหนุ่มไปหลายยก เมื่อก้มมองผ้าพันข้อเท้าอย่างหนาเตอะ จนรู้สึกอึดอัด และที่แย่ไปกว่านั้นเธอไม่สามารถสวมรองเท้าได้ ทั้งที่อาการปวดข้อหายเกือบปกติก็ว่าได้ และไม่ต้องบอกว่าคนตัวโตทำกับเธอยังไง ระหว่างเดินออกจากคลินิกไปยังรถ“พันไว้อย่างนั้นน่ะดีแล้ว...” เขาว่าเหมือนรู้ใจหล่อน ใบหน้าหวานค้อนควัก “แล้วก็เลิกมองผมได้แล้ว ไม่งั้นผมจะคิดว่าคุณกำลังหลงเสน่ห์ผมอยู่” ครานี้เธอหันมามองเขาตาเกือบถลน หลงตัวเองไม่มีใครเกิน...เธอต่อว่าเขาในใจ และเอ่ยขึ้น“งั้นปล่อยให้ฉันลงตรงนี้เลยดีกว่า” กล่าวจบก็ขยับตัวชิดประตูรถ เตรียมพร้อมที่จะลงอย่างปากพูดตาคมเข้มช้อนตามองเพียงนิดแล้วหันไปมองถนนต่อ แล้วเอ่ยขึ้น คล้ายเตือน “อย่าคิดทำอะไรที่เป็นอันตราย ทั้งคุณและผมเป็นอันขาด”“คุณว่าฉันกลัวหรือไง” เธอแหงนมองไปนอกกระจก ความเร็วแม้จะทำให้ใจหาย แต่ปากก็เถียงไปอย่างถือดี ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอเมื่อหันกลับมา เขามีผ้าพันไม่ต่างจากเธอ แต่ดูเขาไม่สนใจกับบาดแผล“ผมรู้ว่าคนรั้นอย่างคุณไม่กลัวอะไร แต่คนอย่างผมก็ไม่นิ่งเฉยเหมือนกัน หากใครทำให้ผมเดือดร้อน ผมจัดการแน่” น้ำคำนั้นหนักแน่น จนปนัดดาฉุกค

โยนหินถามทางมนัสกัดฟันกรอด ไม่ผิดจากคำพูดของเฮริคว่าเสี่ยตัณหากลับจะไม่ปล่อยให้สาวสวยอย่างปนัดดาหลุดมือไป มันต้องการร่างกายหล่อน เพื่อปลดหนี้“หากอยากได้คนของแกกลับไป ต้องจ่ายเงินทั้งหมดมาให้เสี่ยเกรียงก่อนพรุ่งนี้เช้า” มันกล่าวอย่างเป็นต่อ ปนัดดารู้สึกเข่าอ่อน หากแต่ทนฝืนยืนตัวตรงไว้“แน่ใจว่าที่พูดมานั้นเป็นความคิดของเสี่ยเกรียง” มนัสย้อนถาม มองดูใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกังวล“แน่สิ”“งั้นคืนนี้ ฉันจะไปพบเสี่ยเกรียงเอง วันนี้ปล่อยผู้หญิงของฉันก่อน” มนัสหว่านล้อมด้วยความใจเย็น เขาอยากให้หล่อนปลอดภัยมากกว่าตัวเขา“จะเชื่อได้ยังไงว่าไม่คิดเบี้ยว”“คนอื่นไม่แน่ แต่ไม่ใช่ฉัน”“แล้วแกเป็นใคร?” สายตาคมกล้ามองอย่างประเมินมนัสเกาท้ายทอยตัวเองขืนๆ นี่เขาอยู่ในกรอบจนคนพวกนี้ไม่รู้จักเลยหรือไง เฮริค สินะ ที่คนวงการนี้รู้จักดี!“บอกเสี่ยไปว่า เจ้าของนาร์ซีซัสคลับต้องการเจอ!”“...!!”เสียงลมพัดใบไม้แห้งดังอยู่รายรอบ ไอความร้อนปะทะใบหน้าแห้งเกรียม หากแต่ชายฉกรรจ์ทั้งสามยังหยุดนิ่งอยู่กับที่ มองรถคันหรูขับเคลื่อนไปสุดตาฉิบหาย! งานนี้ เสี่ยเกรียงโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่วะ!ตั้งแต่ผ่านเหตุการณ์ร

ความจริงหรือความฝัน “ไม่ ได้โปรด ให้ฉันเข้าไป สัญญา...” เธอให้สัญญาทั้งน้ำตา มนัสคลายวงแขนออกช้าๆ และเอ่ยขึ้น“แม่ไม่มีใครนอกจากคุณ คุณต้องเข้มแข็งและอยู่ปลอบใจแม่ เข้าใจไหม” เสียงทุ้มกล่าวด้วยความห่วงใย ปนัดดาพยักหน้าหงึก ๆ ทั้งที่ตอนนี้สมองของเธอไม่อาจรับรู้ รับฟัง หรือปฏิบัติตามคำสั่งใครได้ รู้สึกรอบตัวขาวโพลน คล้ายคนเลื่อนลอย หากแต่หนักอึ้ง จนยากจะแยกออกว่าตอนนี้คือความจริงหรือความฝัน หากแต่เป็นความจริง ก็เป็นความจริงที่โหดร้าย หากเป็นฝัน ก็คือฝันร้าย ที่ไปอาจสลัดทิ้งไปได้เมื่อลูกผละออกไป ปริ่มเอามือขึ้นกอดอก สองมือเรียวบีบต้นแขนตัวเอง เหมือนย้ำว่า ตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น และมันเป็นเรื่องจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนเป็นเรื่องอื่นได้ นางกดกลั้นเสียงสะอื้นไห้เอาไว้ ก่อนที่ลมหายใจเริ่มติดขัด ร่างของเธอซวนเซ มนัสที่ผันไปเห็นพอดี รีบผละจากร่างบาง แล้วคว้าหญิงสูงวัยไว้ปนัดดาตะลึงค้าง เมื่อเห็นผู้เป็นแม่ฟุบลงบนอกแกร่ง ...ใช่ เธอต้องเข้มแข็งกว่าแม่สิ ถึงจะถูก!เมื่อหมอชันสูตรศพว่าเป็นการฆ่าตัวตายจริง ปนัดดาจึงจัดการนำศพของผู้เป็นพ่อที่ถูกจัดแต่งแผลให้ใหม่ ไปตั้งสวดบำเพ็ญกุศลที่วัดใกล้บ้าน โดย

คนคลั่งรัก“แปลก เสี่ยเกรียงรู้ได้ไงว่าเรามาชลบุรี...” ปนัดดาเปรยขึ้นเบาๆ เหมือนนึกขึ้นได้ หลังจากที่รถวิ่งออกมาอยู่บนถนนสายหลัก เพื่อเดินทางกลับแม้หล่อนจะไม่ได้เฉพาะเจาะจงถามใคร หากแต่มนัสได้ยินชัดเจน จึงหันมองเสี้ยวหน้านวล ที่วันนี้หล่อนขึ้นมานั่งคู่กับเขา แม้จะมีรอยเศร้าหมองอยู่ในดวงตา ที่เจ้าของพยายามปกปิด แต่สำหรับเขารู้ดี ว่าเป็นไปได้ยากที่จะลบเลือน มุมปากหยักคลี่ยิ้ม หากวันนี้แก้มเนียนกลับมีสีสันเมื่อโดนเจ้าของปัดแก้มอ่อนๆ เพิ่มความสดใสน่ามอง จนเขาไม่อยากถอนสายตา แต่จำเป็นต้องตัดใจ เมื่อเขาเป็นพลขับเมื่อทุกอย่างยังคงอยู่ในความเงียบ ปนัดดาจึงคิดว่าคงเป็นแค่เหตุบังเอิญจริงอย่างที่เสี่ยกล่าวอ้าง เธอจึงหันไปคุยกับมนัสที่อยู่เคียงข้างกันมาหลายวันโดยไม่มีทีท่าเหนื่อยล้า “คืนนี้คุณจะไปหาเสี่ยเกรียงจริงหรือ” คำถามของเธอทำให้ใบหน้าคมเข้มหันมามองเพียงนิดแล้วหันกลับไปทำหน้าที่ต่อ โดยเอ่ยบอกสีหน้าเรียบนิ่ง“ครับ สัญญาลูกผู้ชาย” ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม ยามที่หันไปมองคนตั้งหน้าบังคับพวกมาลัย ก่อนจะสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยขึ้นเหมือนกับว่าเขาเห็นเธอจ้องหน้ากระนั้น“อย่าบอกนะ ว่าจะขอตามไปด้วย...”

ความหอมหวานมนัสยังเห็นแววตากังวลอยู่บนใบหน้า เขาจึงเดินเข้าไปจับไหล่มน ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือหนาขึ้นจับใบหน้าเนียน เพ่งพิศ รอยกังวลที่ฉาบอยู่บนใบหน้าค่อยๆบางเบาลง แต่หัวใจเขากลับเต้นแรง ยามได้กลิ่นลมหายใจรดใส่กัน ปนัดดายืนนิ่งลมหายใจเหมือนจะขาดห้วง อบอุ่น ตื่นเต้นประปนกัน ยิ่งใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาใกล้ ช้าๆ สายตาเริ่มพร่าเลือน เมื่อปากอุ่นร้อนก้มลงมาทาบทับริมฝีปากบางของเธออย่าง นุ่มนวล แล้วดูดซับไล้เล็ม ความหอมหวาน อย่างแผ่วเบาและเพิ่มน้ำหนักขึ้น ก่อนจะถอนริมฝีปากออกห่างอย่างอ้อยอิ่ง “อย่าดื้อ ผมสัญญาจะพาแม่คุณกลับมาให้ได้” เขาย้ำพร้อมเดินจากไป ทิ้งให้ร่างบางที่แทบยืนไม่อยู่มองตามอย่างมึนงงไปชั่วขณะมือเรียวยกขึ้นสัมผัสริมฝีปากเบาๆ รู้สึกถึงความร้อนรุ่มและตื่นเต้นคล้ายกับว่าริมฝีปากหยักได้รูปยังคงทาบทับบดคลึงอยู่ไม่ห่าง โดยรสจูบความหวานละมุนครั้งนี้ แทบกลบความรู้สึกเมื่อครั้งนั้นไปสิ้นอือ... นี่เราพอใจให้เขาจูบหรือนี้?ณ. ภัตตาคารหรูใจกลางกรุง กลายเป็นสถานที่นัดเจอของเสี่ยเกรียงและปริ่ม ในห้องที่แยกเป็นสัดส่วนเพื่อความเป็นส่วนตัว การสนทนายังเป็นไปตามความคะนองปากของเสี่ยเฒ่า