All Chapters of พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ: Chapter 51 - Chapter 60

ปลายทางสีรุ้งเวลาผ่านไป เธอเริ่มเรียนรู้เองและจากการกระซิบบอกเบาๆ จากคนใต้ร่าง“ขยับเลยที่รัก อืมส์ แบบนั้นแหละ อ่าส์ ช้าๆ ไม่ต้องกลัว อย่างเกร็ง”ความกระสันเสียวเริ่มใกล้เข้ามา โดยร่างน้อยขยับโยกอย่างเป็นจังหวะ และเมื่อเห็นปลายรุ้งรำไรมือหนาที่เคล้าคลึงอยู่บนปลายถัน เปลี่ยนมาจับสะโพกมนกดแน่นย้ำลึก กระแทกสุดแรงเพื่อให้ถึงใจ ก่อนจะระเบิดลาวาขุ่นข้นใส่ช่องแคบ ตามด้วยร่างบางกระตุกเกร็งอยู่บนร่างและฟุบลงมาทาบทับ หายใจถี่หอบไม่ต่างกัน“ไม่ร้องนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยปลอบเมื่อรับรู้ถึงความอุ่นร้อนซ่านซึมอยู่บนผิวเนื้อหน้าอกรู้สึกผิด ที่กลายเป็นคนชอบรังแกหล่อนเสียเอง แต่ปนัดดาน่ารักและหวานหอมไปทั้งตัว จะให้อดใจไหวได้ไง...“ฮึก...” เธอสะอื้นไห้ตัวโยน คนชอบรังแกหน้าถอดสีแล้วรีบเอ่ยอีกครั้ง“โอ๊ะ อย่าร้องไห้สิครับ ผมขอโทษ ต่อไปผมจะไม่รังแกคุณอีก”และเมื่อเขายิ่งพูดหล่อนก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น จนเขาทำอะไรไม่ถูก ทำไมครั้งแรกหล่อนไม่ร้องไห้ขนาดนี้นิ? อดแปลกใจไม่ได้ ทั้งที่ก็เห็นว่าหล่อนก็มีอารมณ์ร่วมไปกับเขา“ผมขอโทษ... มีอะไรไม่พอใจ บอกผมเถอะ อย่าร้องไห้แบบนี้”ดวงตาเปียกชุ่มและแดงก่ำสบตาเขาเป็นครั้ง

ใจจะขาดรอนคนถูกตวาดใส่หน้าสะอึก ความเสียใจอัดแน่นอยู่แล้วตั้งแต่เมื่อคืน และเมื่อถูกตวาดซ้ำ ปนัดดาจึงโพล่งออกไปอย่างลืมตัว “เมื่อก่อนมีพ่อไงคะ...” แล้วเสียงเนื้อกระทบเนื้อก็ดังขึ้น ใบหน้าเนียนใสหันไปตามแรงตบ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา สายตาตัดพ้อ น้ำอุ่นใสเอ่อคลอมองผู้เป็นแม่ ผิดหวังจนใจจะขาดรอน“มะ แม่ตบหนู ไม่พอใจที่หนูพูดความจริงหรือคะ” น้ำเสียงสั่นสะท้านเอ่ยถามนางก้มดูมือตัวเอง ที่ตอนนี้รู้สึกชาไปขณะหนึ่งและค่อยๆ ปวดระบม รู้สึกผิดไม่น้อย โทษตัวเองที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่ “แม่ขอโทษ...” นางกล่าวน้ำเสียงไม่ต่างจากปนัดดา“หนูสิ ที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษแม่ เป็นลูกแท้ๆ แต่ไม่เข้าใจความต้องการของแม่ ปล่อยให้คนอื่นเข้ามาทำหน้าที่แทน หนูนี่...ใช้ไม่ได้จริงๆ” เธอกล่าวเสียงเครือสะอื้น ก่อนจะทรุดลงไปนั่งอยู่บนพื้นเย็นเยือก ยกมือปิดหน้าแล้วร้องไห้โฮ ปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นไว้ตั้งแต่เมื่อคืนออกมาหมดสิ้น เธอเอ่ยเรื่องจริงโดยไม่คิดแดกดันผู้เป็นแม่แต่อย่างใดปริ่มน้ำตาไหลเอ่อ รู้สึกผิดที่ทำตามความต้องการของตนเองมากไป โดยไม่สนใจความรู้สึกของลูกสาวแม้แต่น้อย แต่เหนืออื่นใด นางอยากสุขสบายมีเงินจ่ายไม่ขาด จนถึงย

ตื้อในอก“ห้องทำงาน ก็ต้องทำงานสิ” เธอส่วน หากแต่สายตาคมที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายไม่ได้มองใบหน้าที่แดงซ่านของคนพูด แต่กลับจ้องตรงไปยังบัวคู่งามที่ดันเนื้อผ้าอยู่ตรงหน้า ก่อนจะทำเสียงซี้ดดังออกมา“น่าเกลียด” เธอต่อว่าเบาๆ เขาจึงละสายตา จากบัวตูมคู่งาม มองใบหน้าเนียนที่แต้มด้วยสีเลือดฝาดและเอ่ยขึ้น“น่าเกลียดที่ไหน น่ามองจะตาย”“บ้า ฉันว่าคุณทำท่าน่าเกลียดต่างหาก” เขาหัวเราะร่วน ทั้งที่รู้ว่าเธอหมายความว่าอะไรตั้งแต่แรกแล้ว แต่แสร้งพูดให้เธอเข้าใจไปอีกอย่าง“ผม คิดถึง...ช่วยผมหน่อยสิ” คนตัวโตเอ่ยขอตรงๆ ทำเอาปนัดดาหน้าแดงซ่านจรดลำคอ แล้วส่งค้อนให้“ขอกันง่ายๆ แบบนี้เลยหรือคะ” ถามไปแล้วรู้สึกตื้อในอก เธอง่ายจนเขาเคยชินล่ะสิ“ผมขอกับเมียผมคนเดียวนะ”เมีย! ปนัดดาอึ้งไป ครั้นนึกถึงผู้หญิงผมทอง ที่ผ่านมา เขาเรียกว่าเมียด้วยเหมือนกันใช่มั้ย?“คิดอะไรคนเดียวอีกแล้วหรือ?” หลายครั้งที่วกเข้ามาเรื่องรักเรื่องใคร่ระหว่างเขากับหล่อน มักจะมีอาการเช่นนี้ทุกครั้ง“ปล่อยเถอะ เวลาใกล้จะหมดอีกแล้ว ยังไม่ได้ทำงานให้สมกับเงินเดือนที่คุณให้เลย” เธออ้างไปอีกอย่าง โดยไม่ตอบคำถามเขา“คุณไม่ไว้ใจผมหรอ”“อยู่ก

คนขี้ตู่ก๊อก ก๊อก เสียงประตูเคาะด้านนอก ทำให้คนที่งัวเงียเพราะฤทธิ์ยา แต่ฝืนตัวเองไม่ให้หลับ ด้วยคิดอะไรมากมายอยู่บนที่นอน ตะโกนออกไป “เข้ามาเลยจ้ะ”แม้ด้านในจะส่งเสียงออกมาไม่ชัดเจนนัก หากแต่มือที่จับลูกบิดอยู่ก่อนแล้ว รู้ว่าประตูไม่ได้ล็อก จึงผลักประตูเข้าไปก่อนที่เสียงหวานจะจบลง แค่เห็นแผ่นหลังในชุดอยู่บ้าน หัวใจก็เต้นแรง ครั้นหวนคิดไป หากตอนนี้หล่อนยังไม่ได้กลับมา เขาจะทำอย่างไร พลิกแผ่นดินตามหาไหม?... “มีอะไรหรือเปล่าป้าเล็ก?” เสียงหวานหากแต่แหบแห้งเอ่ยถาม โดยยังหันหลังให้ประตู มนัสที่ถูกเข้าใจว่าป้าเล็กสะดุ้งนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มรับกับความเมินเฉยแบบไม่ระวังตัวนั้น “ผมเอง” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังนอนนิ่งเฉย เขาจึงเอ่ยบอกออกไป ทำให้คนที่กำลังหลับตาพริ้ม เบิกตาโตแล้วรีบดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง หันมาเผชิญหน้าแขกไม่ได้รับเชิญ “มาทำไม แล้วใครอนุญาตให้เข้าห้องคนอื่น?” ปนัดดาแหวถาม จ้องตาไม่กระพริบผู้ชายบ้า ปล่อยให้น้อยใจอยู่นานสองนาน...คนรู้ตัวว่าตนเองทำตัวงี่เง่า ก่นด่าคนตัวโตไม่ได้ ก็เขาทำให้เธอแอบน้อยใจ จนร้องไห้เป็นเผาเต่าอยู่ในห้องน้ำในบริ

ขอต่อรองคนที่ถูกกราบเท้าไม่ได้สะทกสะท้านแต่กลับเอียงคอมองนิดหนึ่ง เมื่ออีกฝ่ายเริ่มต่อรองใหม่ และถามด้วยความใคร่รู้ “ข้อเสนออะไรของแกวะ?...”มันไม่อยากเชื่อ ว่าหนุ่มหน้าอ่อนดวงถึงฆาตจะกล้าหาข้อเสนออะไรแทนชีวิตของมัน “หากไร้สาระมึงตายไวแน่” เสียงเหี้ยมขู่สำทับ“เนื้อสด” วิวัฒน์โพล่งออกมา พวกนั้นชะงักไปนิด ก่อนจะขำพรืดออกมา“เนื้อสดที่ไหนยอมให้มึงลวงมาได้วะ” พวกมันเอ่ยอย่างดูถูก วิวัฒน์กำหมัดแน่นอย่างโกรธเคือง“มีสิ ไม่เชื่อ นายก็เอาโทรศัพท์ฉันคืนมาก่อน เดี๋ยวเปิดให้ดู” เสียงทุ้มรีบเอ่ยบอกสีหน้าจริงจัง หนึ่งในสามที่เก็บโทรศัพท์รุ่นใหม่เป็นรูปแอปเปิ้ลโดนกินไปครึ่งซีกถึงกับสะดุ้ง“ไอ้เหม มึงเอาคืนเขาไปสิ กูอยากรู้ว่าเนื้อสดมันจะหน้าตาเป็นยังไง”คำสั่ง ทำให้คนที่อยากได้เครื่องมือสื่อสารราคาแพง จำใจยื่นคืนให้วิวัฒน์รีบรับกลับมาไวๆ แล้วจัดการกดภาพที่ตนเองบันทึกไว้ ให้ดูไปทีละภาพบรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีที่พวกมันเห็นภาพ วิวัฒน์ได้ยินเสียงกลืนน้ำลาย อย่างคนหื่นกระหายในตัณหา รอยยิ้มร้ายปรากฏอยู่บนใบหน้าแล้วจางหายไป เข้าทาง!“แน่ใจว่ามึงเอามาให้พวกกูได้”“ได้สิ เธอชอบเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว”“เออๆ