All Chapters of Desired by the Billionaire : Chapter 1 - Chapter 10

Cassandra Louise’s point of view“Nobody warned me na ganito pala kakapagod ang maging personal maid.” Halos nakahandusay na ako sa kama habang kausap si Reed sa video call. Gabi na, at ngayon lang siya nagkaroon ng oras para kumustahin ako at ibalita kina Mamita at Dadi Lo na buhay pa rin ako matapos ang halos isang buwang pakikipagsagupaan sa mansion ng mga Sandejas. Napabuntong-hininga ako. God... I already miss them. I miss the warmth of home. I miss Mamita's cooking. I even miss Dadi Lo's endless reminders. At higit sa lahat... Miss ko na ang buhay na walang isang Amadeo Vicente Sandejas. Sa kabilang linya, narinig ko ang mahinang pagtawa ni Reed.“Bakit?” natatawang tanong niya. “Papasundo ka na ba?” Napairap ako kahit alam kong hindi niya naman makikita. “Of course not.” “Sure ka?” “Yes!” Bahagya akong umupo sa kama bago nagsimulang magreklamo. “Pero bwisit ka talaga.” “Ano na naman ginawa ko?” “Bakit hindi mo sinabi sa akin na personal maid pala ako rito?” Bahagya

Agnes Riley’s point of view“Sa tingin mo ba sasama si Kuya sa event?” Tanong ko habang magkatabi kaming nagme-meryenda ni Ate Cassandra sa garden. Tahimik ang paligid, tanging huni ng mga ibon at mahinang ihip ng hangin ang bumabasag sa katahimikan. Nakalatag sa mesa ang iba't ibang pastries at tsaa, pero mas abala kaming magkuwentuhan kaysa kumain. Napatawa lang si Ate Cassandra. Mukhang hindi na niya kailangang pag-isipan ang isasagot. “No.” Bahagya siyang umiling habang umiinom ng tsaa. “Hindi niyo mapipilit 'yon.” Napahalakhak ako. “Bakit naman?” Ibinaba niya ang tasa bago humalukipkip. “Simple lang.” Isa-isa niyang itinuro ang mga daliri niya habang nagbibilang. “Takot sa tao.” “Masungit.” “Ayaw sa maraming tao.” “Certified introvert na suplado.” Hindi ko napigilang matawa nang malakas. “Naks.” “Kabisadong-kabisado mo na talaga si Kuya.” Napakibit-balikat siya. “Sanay lang.” “Isang buwan ba namang araw-araw kong kaaway.” Napatawa ulit ako.“Ugali na talaga ng

Cassandra Louise’s point of viewNgayon ang araw ng charity event ng mga Sandejas. Nasa kwarto ako ni Vicente, abala sa pag-aayos ng isusuot niya habang siya naman ay parang walang balak tumulong sa sarili niya. Nakakainis, honestly. Ilang beses na akong sinabihan ni Agnes at maging ng mga magulang nila na huwag ko nang asikasuhin si Vicente para makapag-ayos din ako nang maaga, pero heto pa rin ako, nakatayo sa harap ng closet niya at pinipili ang susuotin ng lalaking ubod ng sungit at kapal ng mukha. Hindi ko rin alam kung bakit ko pa ito ginagawa. Siguro dahil nasanay na lang ako. O baka sadyang mahina lang ako pagdating sa taong ito. Pinisil ko ang tela ng isang charcoal gray suit bago iyon inilabas at inilapag sa kama kasama ang puting long sleeves at necktie na babagay roon. Nang masigurado kong maayos na ang lahat, saka ako bumaling sa kinaroroonan niya. “Akala ko ba wala kang balak sumama sa charity event n’yo?” tanong ko, bahagyang nakataas ang kilay habang inaayos ang c

Cassandra Louise’s point of view“H-hands off.” nauutal kong sambit, dala ng gulat na hindi ko agad naitago.Nanatili ang isang kamay ni Vicente sa gilid ng kanyang closet, sapat para ikulong ako sa pagitan ng katawan niya at ng malamig na kahoy. Tumaas ang kanang kilay niya habang titig na titig sa akin, para bang may kung anong aliw siyang nakukuha sa naging reaction ko.I was caught off guard. Masyado. Isang segundo lang ang pagitan mula sa pag-alis ko sa tabi niya hanggang sa bigla niya akong ikulong sa bisig niya, at sa maikling sandaling iyon, parang nawala ako sa aking sarilil. Hindi agad ako nakagalaw. Hindi ko nagawang mag salita o mag reklamo. Ang mas nakakairita, hindi ko agad mahanap ang tiyempo para makaalis sa bisig niya. “V-vicente,” inis kong singhal nang sa wakas ay makabawi ako, saka agad na nagpumilit kumawala sa pagitan ng mga braso niya. Hinayaan naman niya ako, pero hindi siya tuluyang umurong. Nandoon pa rin ang ngiti sa sulok ng mga labi niya, seryoso, mapanu

Cassandra Louise’s point of view“Breathe,” mahinang sabi ni Agnes sa tabi ko, tila napansin ang paninigas ko. “Hindi ka kakainin ng mga tao rito.” Tiningnan ko siya. “Easy for you to say. Kabisado mo na silang lahat.” “Not all of them,” she muttered, then leaned closer with a grin. “Pero kung may umepal, itutulak ko.” Napatawa ako nang mahina. “Very comforting.” Pagpasok namin sa loob, people in expensive gowns and tailored suits moved around the venue with practiced ease, exchanging greetings and business smiles as if they had all been trained to do exactly that. Nakakasilaw, nakakabingi, at medyo nakakaubos ng energy. Sa dami ng tao, si Reed pa talaga ang unang namukhaan ko. Nakatayo siya sa may gilid ng hall, may hawak na baso at kausap ang dalawang lalaking naka-formal suit. Pero nang mapadako ang tingin niya sa direksyon namin, agad siyang natahimik. Bahagyang tumaas ang kilay niya nang makita ako, at maya-maya ay sumilay ang pamilyar na ngisi sa labi niya na para bang may