บททั้งหมดของ ป่าหัวใจไฟกามเทพ: บทที่ 91 - บทที่ 100

อัญวิดามองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเคาะประตูห้องพัก สุดทางเดิน ติดกับบันไดหนีไฟบนโรงแรมขนาดเล็ก ที่ปลูกอยู่เหนือหาดติดชายทะเล เป็นจังหวะสั้นยาว เว้นช่วง คล้ายเป็นรหัสที่ตกลงกันไว้ และรู้กันดีกับบุคคลในห้องนั้นรออยู่แค่อึดใจ จึงเป็นเสียงบอกออกมาจากในห้อง“เข้ามา”หลังจากก้าวเข้าไปภายในห้องไม่กว้าง แต่ก็ไม่ถึงกับคับแคบมากนัก ประตูถูกดันปิดตามหลังในทันทีภายในห้องมีเพียงบุรุษร่างสูงตรง เขาไม่ได้หันมาจากท่ายืนตัวตรง มองผ่านหน้าต่างกระจกในลักษณะมองวิวทิวทัศน์เพลินอยู่ในทันทีที่ประตูปิดลง แต่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเงียบๆ อึดใจใหญ่ จึงค่อยหันมาเผชิญหน้าหญิงสาวพร้อมถามมาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวานทุ้ม รื่นหู“แน่ใจนะว่าไม่มีใครตามมา”ชายหนุ่มที่ลงชื่อในสมุดเข้าพักว่า ชิน ส่งศรี ในเครื่องแต่งกายกลางเก่ากลางใหม่ ตัดเย็บจากผ้าเนื้อระดับพื้นๆ ทั่วไปสีน้ำเงินทั้งชุด ดูสมฐานะพ่อค้าเร่ ที่อาจจะพอทำมาค้าคล่องอยู่บ้าง มองพินิจร่างโปร่งเพรียวนิ่งนาน ในลักษณะกวาดตาขึ้นลงถึงสองเที่ยว แต่แววตานั้นฉายประกายอบอุ่น ไม่จ้วงจาบยิ่งถ้ามองกันนานหน่อย จะเห็นว่าแววตาของเขาที่มองหน้าเรียวของหญิงสาวร่างโปร่งเพรียวในเ

ทิพาวัลย์หรือจะไม่รู้...ถ้าไอ้โม่งคือบุคคลที่เขาคิดอย่างมั่นใจว่าใช่แน่ นางนกต่ออย่างทิพาวัลย์ย่อมต้องรู้ถึงแผนของอชิรดีเชียวล่ะไม่แน่ว่าป่านนี้เอกสารสำคัญที่เขาต้องเป็นคนมาฉกกลับจะอยู่ในที่ปลอดภัยที่สุด เพื่อรอมอบให้นายของเจ้าหล่อนโอกาสที่เขาจะหาเอกสารสำคัญนั้นเจอและชิงคืนมาได้สำเร็จ มีน้อยพอๆ กับทิพาวัลย์ได้เอกสารฉบับจริงไว้ในมือเขานึกอยากหัวเราะเยาะทั้งทิพาวัลย์ ทั้งนายของหญิงสาวที่ถูกความโลภเข้าครอบงำอยากรวยทางลัด ซึ่งยังหลงละเมอดีใจว่ามีเอกสารลับสำคัญสามารถนำไปขายต่อขบวนการทำลายความมั่นคงของชาติไว้ในมือ พอๆ กับอยากหัวเราะเยาะตัวเองที่โง่พอจะให้ไอ้เพื่อนรักที่กำลังจะเป็นเพื่อนแค้นอยู่ในเวลานี้หลอกเอาง่ายๆถึงตอนนี้เขาแน่ใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีเอกสารลับของทางราชการอยู่บนเรือลำนี้เอกสารที่ทิพาวัลย์ได้มาอาจเป็นแผ่นพับโฆษณาสินค้า หรือกระดาษเปล่าแต่จากการยืนยันของอชิร จะใช้เอกสารจริงเป็นตัวล่อ ซึ่งคณะผู้ร่วมงานลับครั้งนี้ไม่มีเห็นด้วยสักคน เพราะกลัวว่าจะเกิดความผิดพลาดขึ้นพฤติกรรมรวมทั้งคำพูดและแผนที่จะมีการชิงเอกสารคืนก่อนตกไปถึงมือผู้ก่อการร้ายที่ไอ้เพื่อนตัวแสบของเขาแสดง

“อธิบายสักนิดก็ดีครับ ผมยอมรับว่าเวลาถูกปืนจี้แบบนี้หัวสมองมันทึบ คิดอะไรได้ไม่ฉับไวนัก”“ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่รู้ จะว่าไปต้องขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้อาหาทางออกสำหรับตัวเองได้ง่ายๆ อย่างไม่คาดฝัน ขอบคุณคนที่มาทำให้แผนของอาสมบูรณ์ ไม่มีช่องโหว่”อดีตรั้วของชาติหากปัจจุบันคือจอมวายร้าย ยกมือขึ้นสูงตบเป็นจังหวะดังๆ สองทีประตูบานที่เพิ่งปิดลงหมาดๆ ถูกผลักเข้ามาโดยแรงทิพาวัลย์ถูกพาเข้ามาในลักษณะถูกคุมตัว ใบหน้าของหล่อนค่อนข้างเผือด หล่อนชะงักเมื่อมองเห็นเขา แต่ก็ถูกผลักโดยแรงจากนายผู้คุมจนเซถลาภาสุรพันธ์ยังเฉยๆ เมื่อทิพาวัลย์ปรากฏตัว ในลักษณาการถูกมัดมือไขว้หลังเขายังเดาอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าสุรัติมีแผนอะไรแต่แล้ว หัวใจเขาแทบหยุดเต้น เมื่อแลเลยไปเห็นร่างโปร่งเพรียวในเครื่องแต่งกายทะมัดทะแมงสีเทาเข้มมองเผินดูเป็นสีดำทั้งเสื้อกางเกง กำลังผ่านประตูเข้ามาในลักษณะถูกคุมตัวเข้ามาไม่ต่างจากทิพาวัลย์ เพียงแต่ไม่ถูกพันธนาการ“วิดา!”ภาสุรพันธ์อุทานเสียงแทบไม่เป็นเสียง ขณะหญิงสาวมองสบตาเขาชายหนุ่มอ่านแววตาขอลุแก่โทษ คล้ายๆ จะสำนึกผิดของหล่อนออก แต่ยังอ่านแววอีกชนิดหนึ่งที่แฝงอยู่ไม่ออกแต่ที่แน่ๆ เ

แรกทีเดียว เมื่อเหลือบตาขึ้นจากที่มองมือตัวเองที่วางพาดอยู่บนโต๊ะ ยังคิดว่าคงคิดถึงเขาจนทำให้ตาฝาด แต่พอกระพริบตา เพิ่งมองซ้ำ ถึงได้แน่ใจว่าตาไม่ได้ฝาดร่างสูงเพรียวหากแกร่งดุจสิงห์หนุ่มหาใช่ภาพหลอน“คุณโป้ง!”“ขอบคุณที่ยังจำได้!”น้ำเสียงที่เคยพูดกับหล่อนอย่างอ่อนโยน บางครั้งยิ่งกว่าอ่อนหวาน บัดนี้กระด้างเย็นชาแกมเยาะเจ้าคัวเท่านั้นรู้ดี เขากำลังเยาะตัวเองยิ่งคิดก็โมโห ดูเถอะ พอจะหลงเชื่อผู้หญิงสักคน เห็นว่าน่ารัก และรักเข้าไปแล้วชนิดจะถอนใจกลับคืนมาก็ไม่ได้ กลายเป็นว่าเขาถูกหลอกมันน่าเจ็บใจตัวเองจริงๆ ที่ไม่เคยฉุกใจค้นหาตัวตนจริงๆ ของแม่สาวหน้าซื่อตาใส นึกไม่ถึงจริงแท้แล้วเจ้าหล่อนมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดอยู่กับสนิทของเขา และไอ้เพื่อนตัวแสบก็ไม่เคยปากพูดว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงที่กำลังติดพันถึงขั้นอยากได้มาเป็นแม่ของลูกคือญาติผู้น้องสายเลือดใกล้ชิดพอกับที่ไม่เคยสงสัยว่าหล่อนจะไม่ใช่นักข่าว ทำงานหาข่าวให้สถานีข่าวแห่งหนึ่งตามที่หล่อนยกมากล่าวอ้างหน้าหล่อนใสซื่อ แววตาหล่อนไร้เดียงสา จนเขาคิดว่าคงเพิ่งเรียนจบ ออกมาทำงานที่ไหนได้ ประสบการณ์ในการทำงานของเจ้าหล่อนโชกโชนกว่าที่เขาจะคาด

สิริวธูอาจจะดูเปรี้ยว เปลี่ยนเพื่อนชายไม่ซ้ำหน้า ซึ่งอาจทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นพวกเด็กสาวใจแตก ไม่เห็นความสำคัญของพรหมจารีย์ และก็คงไม่เหลือความบริสุทธิ์ผุดผ่องไว้มอบให้เจ้าบ่าวในคืนแต่งงาน ทว่าวธัญไม่คิดเช่นนั้นวทัญคิดว่าเขารู้จักลูกสาวตัวเองดี รู้ว่าถึงแม้สิริวธูจะปรูดไปโน่นปราดมานี่ อีกทั้งยังเคยไปค้างอ้างแรมกับเพื่อนทั้งชายและหญิงเป็นโขยง แต่สิริวธูก็ไม่ใช่คนปล่อยเนื้อปล่อยตัวแต่มาระยะหลังๆ วธัญเริ่มคิดว่าลูกสาวของเขาชักจะ ‘ออกนอกลู่’ และอาจกู่ไม่กลับถ้าเขาไม่รีบหามาตรการในการป้องกันเด็ดขาดมาจัดการเขาเรียกมาตักเตือนก่อน แต่สิริวธูก็เถียงคำไม่ตกฟาก อย่างคนมั่นใจและเชื่อมั่นว่าตนจะสามารถดูแล และคุ้มครองตัวเองให้รอดปลอดภัยได้ ซึ่งเขาเห็นว่าเป็นความทะนงและอวดดีที่จะนำพาไปสู่ภัยพิบัติเขาอาจจะคอยดูแลห่างๆ โดยไม่มีความคิดที่จะทำอะไรเป็นการหักหาญความรู้สึกของลูกสาวที่เป็นยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ ถ้าหากว่าสิริวธูจะไม่คบเพื่อนผู้ชายกลุ่มใหม่ ซึ่งบางคนนั้นมีชื่อในสารบบของตำรวจเกี่ยวกับยาเสพติดเขาตัดสินใจเด็ดขาด เมื่อบุตรสาวเลิกเรียนพิเศษเพื่อติวเข้มเข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัย แต่ไหนแต่ไร